Jó 41
CXu vi povas eltiri levjatanon per fisxhoko, Aux ligi per sxnuro gxian langon?
CXu vi povas trameti kanon tra gxia nazo Kaj trapiki gxian vangon per pikilo?
CXu gxi multe petegos vin, Aux parolos al vi flatajxojn?
CXu gxi faros interligon kun vi? CXu vi povas preni gxin kiel porcxiaman sklavon?
CXu vi amuzigxos kun gxi kiel kun birdo? Aux cxu vi ligos gxin por viaj knabinoj?
CXu kamaradoj gxin dishakos, Kaj dividos inter komercistoj?
CXu vi povas plenigi per pikiloj gxian hauxton Kaj per fisxistaj hokoj gxian kapon?
Metu sur gxin vian manon; Tiam vi bone memoros la batalon, kaj gxin ne plu entreprenos.
Vidu, la espero cxiun trompos; Jam ekvidinte gxin, li falos.
Neniu estas tiel kuragxa, por inciti gxin; Kiu do povas stari antaux Mi?
Kiu antauxe ion donis al Mi, ke Mi redonu al li? Sub la tuta cxielo cxio estas Mia.
Mi ne silentos pri gxiaj membroj, Pri gxia forto kaj bela staturo.
Kiu povas levi gxian veston? Kiu aliros al gxia paro da makzeloj?
Kiu povas malfermi la pordon de gxia vizagxo? Teruro cxirkauxas gxiajn dentojn.
GXiaj fieraj skvamoj estas kiel sxildoj, Interligitaj per fortika sigelo;
Unu kuntusxigxas kun la alia tiel, Ke aero ne povas trairi tra ili;
Unu alfortikigxis al la alia, Interkunigxis kaj ne disigxas.
GXia terno briligas lumon, Kaj gxiaj okuloj estas kiel la palpebroj de la cxielrugxo.
El gxia busxo eliras torcxoj, Elkuras flamaj fajreroj.
El gxiaj nazotruoj eliras fumo, Kiel el bolanta poto aux kaldrono.
GXia spiro ekbruligas karbojn, Kaj flamo eliras el gxia busxo.
Sur gxia kolo logxas forto, Kaj antaux gxi kuras teruro.
La partoj de gxia karno estas firme kunligitaj inter si, Tenas sin fortike sur gxi, kaj ne sxanceligxas.
GXia koro estas malmola kiel sxtono, Kaj fortika kiel suba muelsxtono.
Kiam gxi sin levas, ektremas fortuloj, Konsternigxas de teruro.
Glavo, kiu alproksimigxas al gxi, ne povas sin teni, Nek lanco, sago, aux kiraso.
Feron gxi rigardas kiel pajlon, Kupron kiel putran lignon.
Ne forpelos gxin sago; SXtonoj el sxtonjxetilo farigxas pajleroj antaux gxi.
Bastonegon gxi rigardas kiel pajlon, Kaj gxi mokas la sonon de lanco.
Sube gxi havas akrajn pecetojn; Kiel drasxrulo gxi kusxas sur la sxlimo.
Kiel kaldronon gxi ondigas la profundon; La maron gxi kirlas kiel sxmirajxon.
La vojo post gxi lumas; La abismo aperas kiel grizajxo.
Ne ekzistas sur la tero io simila al gxi; GXi estas kreita sentima.
GXi rigardas malestime cxion altan; GXi estas regxo super cxiuj sovagxaj bestoj.
Il n'y a point d'homme si hardi qui l'ose réveiller; et qui se tiendra debout devant moi?
Qui m'a fait des avances, et je lui rendrai? Tout ce qui est sous les cieux est à moi.
Je ne me tairai pas sur ses membres, sur ses forces, et sur la beauté de sa stature.
Qui a soulevé le dessus de son vêtement? Qui est entré dans sa double mâchoire?
Qui a ouvert les portes de sa gueule? La terreur est autour de ses dents.
Ses puissants boucliers sont superbes; ils sont fermés, étroitement scellés.
Ils se touchent l'un l'autre, le vent ne passe point entre eux.
Ils sont adhérents l'un à l'autre; ils se tiennent, ils ne se séparent point.
Ses éternuements jettent un éclat de lumière, et ses yeux sont comme les paupières de l'aurore.
De sa bouche sortent des lueurs, et s'échappent des étincelles de feu.
De ses narines sort une fumée, comme d'un vase qui bout ou d'une chaudière.
Son souffle enflammerait des charbons, et une flamme sort de sa gueule.
Dans son cou réside la force, et la terreur marche devant lui.
Les fanons de sa chair sont adhérents; ils sont massifs, inébranlables.
Son cœur est massif comme une pierre, massif comme la meule de dessous.
Quand il se lève, les plus forts tremblent, ils défaillent d'effroi.
Quand on l'approche, l'épée ne sert à rien, ni la lance, ni le dard, ni la cuirasse.
Il regarde le fer comme de la paille, et l'airain comme du bois pourri.
La flèche ne le fait pas fuir, les pierres de la fronde sont pour lui comme du chaume;
Comme du chaume, la massue; il se rit du frémissement des javelots.
Son ventre a des tessons pointus: il étend une herse sur le limon.
Il fait bouillonner le gouffre comme une chaudière, il rend la mer semblable à un vase de parfumeur.
Il laisse après lui une trace brillante, on dirait sur l'abîme une blanche chevelure.
Il n'a pas son pareil sur la terre; il a été fait pour ne rien craindre.
Il regarde tout ce qui est élevé; il est roi des plus fiers animaux.