Amor próprio

14 Σ’ ευχαριστώ που μ’ έκανες

πλάσμα σου τόσο θαυμαστό

–όλα όσα κάνεις είν’ εξαίσια

κι εγώ αυτό πολύ καλά το ξέρω.

17 Θεέ μου, πόσο πολύτιμες για μένα είν’ οι προθέσεις σου

και πόσο πολυάριθμες στο σύνολό τους!

18 Αν τις μετρούσα, από την άμμο

θα ήταν περισσότερες·

ξυπνώ κι είμαι μαζί σου ακόμα.

3 Την κραυγή των μικρών και των ανίσχυρων*

την κάνεις δύναμη εναντίον των εχθρών σου,

ώστε να βουβαθεί ο εχθρός κι ο διώκτης τους.

4 Όσες φορές βλέπω στους ουρανούς σου

–έργα της αξιοσύνης σου–

τ’ αστέρια, τη σελήνη,

που εσύ τα στέριωσες,

αναλογίζομαι:

5 Τι τάχα είν’ ο άνθρωπος

ώστε να τον φροντίζεις;

ο κάτοικος της γης

ώστε να νοιάζεσαι γι’ αυτόν;

7 Ανασηκώνει από το χώμα τον αδύνατο

κι απ’ τη βρομιά ανυψώνει τον φτωχό,

8 για να τον βάλει να καθίσει

με τους άρχοντες,

με τους μεγάλους του λαού του.

7 Αλλά ο Κύριος είπε στο Σαμουήλ: «Μη σου κάνει εντύπωση η μορφή του και το ψηλό του ανάστημα, γιατί εγώ δεν τον εγκρίνω. Εγώ δεν κρίνω με ανθρώπινα κριτήρια. Ο άνθρωπος βλέπει τα φαινόμενα, εγώ όμως βλέπω την καρδιά».

9 Εσείς όμως είστε η εκλεκτή γενιά, το βασιλικό ιερατείο, το άγιο έθνος, ο λαός τον οποίο διάλεξε ο Θεός, για να διακηρύξετε τα μεγαλεία εκείνου που σας οδήγησε απ’ το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως.

6 Τα πέντε σπουργίτια δεν πουλιούνται για δύο μόνο ασσάρια; Κι όμως ο Θεός ούτε ένα απ’ αυτά δεν ξεχνάει. 7 Ο Θεός έχει μετρημένες ακόμα και τις τρίχες της κεφαλής σας. Μη φοβάστε, λοιπόν, γιατί αξίζετε περισσότερο από πολλά σπουργίτια.

3 Με τη χάρη του Θεού, που μου δόθηκε, ως απόστολος απευθύνομαι στον καθένα από σας και σας λέω: μη φρονείτε για τον εαυτό σας παραπάνω απ’ ό,τι πρέπει να φρονείτε, αλλά να σας διακρίνει η μετριοφροσύνη και η σύνεση. Θυμηθείτε πως στο χώρο της πίστεως ο Θεός είναι που χάρισε στον καθένα σας ό,τι έχετε.