Casa de Deus: o que a Bíblia diz sobre este lugar
O que a Bíblia chama de casa de Deus
Na Bíblia, a "casa de Deus" não é uma construção física feita para conter o Criador, mas o espaço onde Ele escolhe manifestar a sua presença e se relacionar com as pessoas. Esse conceito se desenvolve ao longo das Escrituras: começa com altares e tendas no deserto, passa pelo templo de Jerusalém e culmina no Novo Testamento, onde a morada divina passa a ser o próprio crente e a comunidade da fé.
A primeira vez que a expressão surge associada a um lugar específico ocorre quando Jacó acorda de uma visão no deserto e chama aquele local de Betel — que significa literalmente "casa de Deus":
Kad o Jakov uštino taro suno, phenđa: "Čačei o GOSPOD ko akava than, a me adava na džanđum!"
Darandilo hem phenđa: "Kobori strašno akava than! Akava nane ništa aver nego čher e Devlesoro! Akavai i kapija e nebosiri!"(1. Lil e Mojsijasoro 28:16,17)
Mais tarde, Israel ergueu o tabernáculo móvel e, depois, o templo de Salomão. Ainda assim, os profetas e apóstolos sempre enfatizaram que Deus transcende qualquer espaço construído por mãos humanas:
Ki pustinja amare pradaden inele Šatori oto svedočanstvo, savo inele ćerdo ađahar sar so naredinđa Okova kova phenđa e Mojsijase te ćerel le palo nacrt savo dikhlja. Amare pradada priminde le hem, legarde e Isuse Navinestar, ande le ani phuv e manušengiri kola na džande e Devlese kolen o Devel ispudinđa adathar anglo lende. O šatori ačhilo adari sa đi o vreme e carosoro e Davidesoro. O David arakhlja milost anglo Devel, hem rodinđa lestar te šaj te vazdel čher e Jakovesere Devlese. Ali o Solomon inele adava kova vazdinđa lese čher.
Ali, o Najbaro Devel na bešela ano čhera savei ćerde e manušengere vastencar, sar so phenela hem o proroko:
‘O Gospod vaćeri:
O neboi mlo presto,
a i phuv than kote čhivava mle pre.
Savo čher tumen šaj te vazden maje?
Ili kaj o than mle odmoribnasoro?
Na ćerđa li mlo vas sa akava?’(Delja 7:44-50)
O desejo pela presença nos Salmos
Nos Salmos, a expressão "casa do Senhor" frequentemente expressa a saudade e o anseio pela comunhão viva com Deus, e não mero apego às paredes do santuário. Estar na casa de Deus significava desfrutar de paz, segurança e abrigo sob o cuidado do Criador:
Os autores bíblicos usam essa imagem para descrever a estabilidade espiritual de quem confia no Senhor:
Jesus e o zelo pelo templo
Nos evangelhos, Jesus trata o templo físico com reverência solene, confrontando os líderes religiosos que haviam transformado o local sagrado em mercado lucrativo:
O Isus đerdinđa ano boro e Hramesoro hem ispudinđa adathar sa okolen so biknena hem okolen so činena hem peravđa o astalja okolengere so menjinena o pare hem o klupe okolengere so biknena goluben.
I phenđa lenđe: "Pisimei ano Sveto lil: ‘O čher mlo ka vičini pe čher zaki molitva’, a tumen ćerena olestar ‘than kote čedena pe o čora!’ "(Matej 21:12,13)
A postura de Cristo ao expulsar os vendilhões cumpriu o sentimento profético registrado nos Salmos sobre o compromisso irrestrito com as coisas do Pai:
Avela ine paše e jevrejengoro prazniko Pasha, i o Isus dželo ko Jerusalim. Ano boro e Hramesoro o Isus arakhlja manušen sar biknena guruven, bakren hem goluben. Arakhlja hem okolen so menjinena o pare sar bešena adari. I ćerđa bič oto dorikha hem sarijen kola biknena, sa e bakrencar hem e guruvencar, ikalđa taro Hram. Rasfrdinđa o pare okolengere so menjinena len ine, hem preirinđa lengere astalja. Okolenđe kola biknena goluben phenđa: "Legaren adava akatar! Ma ćeren pijaca mle Dadesere čherestar!"
Lesere učenici setinde pe soi pisime ano Sveto lil:
"O mangipe zako to čher ka thabljol ana mande sar jag."(Jovan 2:13-17)
Nesse mesmo episódio, Jesus apontou para a transição definitiva: ao anunciar que reedificaria o templo em três dias, Ele falava da ressurreição do seu próprio corpo, inaugurando uma nova forma de encontro com o Criador.
A morada espiritual: a igreja e o corpo do cristão
Com a nova aliança estabelecida por Cristo e a vinda do Espírito Santo, o conceito de templo físico perde a centralidade. A morada de Deus deixa de ser um endereço geográfico e se torna pessoal e comunitária.
Individualmente, o corpo do cristão é santuário do Espírito:
Ili, na džanen li dai tumaro telo hram e Svetone Duhosoro, kovai ana tumende hem kole priminđen e Devlestar? Tumen na pripadinena korkore tumenđe.(1. Korinćanenđe 6:19)
Coletivamente, a comunidade dos que creem — a igreja — é a verdadeira família e habitação viva de Deus na terra:
sar te šaj, te zadržinđum man, džane sar valjani te ponašini pe o manuš e Devlese ano čher, savoi i khanđiri e dživde Devlesiri, stubo hem temelji e čačipnasoro.(1. Timotej 3:15)
Ali o Hrist verno upravini e Devlesere čhereja sar Čhavo. A amen injam lesoro čher te ićeraja o pouzdanje hem i nada savaja hvalinaja amen.(Jevrejenđe 3:6)
Este artigo te tocou? Faça uma oração!
+581 estão orando agora.
Junte-se à corrente de oração.