Colheita: o princípio bíblico da semeadura e do sustento
O princípio da colheita espiritual
A colheita na Bíblia representa o resultado inevitável das escolhas humanas e da soberania de Deus sobre a história. O princípio central é simples: o que uma pessoa semeia com as próprias atitudes, isso mesmo ela irá colher mais adiante.
O apóstolo Paulo utiliza a agricultura para ilustrar que ninguém engana a Deus com aparências, pois a vida invariavelmente revela o que foi plantado:
धोखा झन खावव: परमेसर के ठट्ठा नइं करे जा सकय। मनखे ह जऊन कुछू बोथे, ओहीच ला लूथे।(गलातिया 6:7)
जऊन ह अपन पापी सुभाव ला खुस करे बर बोथे, ओह ओ पापी सुभाव ले बिनास के फसल लूथे; अऊ जऊन ह पबितर आतमा ला खुस करे बर बोथे, ओह पबितर आतमा के दुवारा परमेसर के संग सदाकाल के जिनगी के फसल ला काटही।(गलातिया 6:8)
A semeadura exige paciência. Ao contrário do esforço imediato, a colheita espiritual costuma levar tempo, e o desânimo é o maior obstáculo antes do resultado:
आवव, हमन भलई के काम करे बर झन छोंड़न। काबरकि यदि हमन हिम्मत नइं हारन, त सही मऊका म फसल ला लूबो।(गलातिया 6:9)
O texto bíblico também esclarece que o ser humano não produz virtude sozinho. Deus é quem supre os recursos tanto para o plantio quanto para a colheita da justiça:
जऊन परमेसर ह बोवइया ला बीजा अऊ खाय बर रोटी देथे, ओह तुमन ला घलो बीजा अऊ खाय बर रोटी दीही अऊ तुम्हर बीजा के भंडार ला बढ़ाही अऊ तुम्हर धरमीपन के काम ला बगराही।(2 कुरिन्थुस 9:10)
Esse fruto espiritual se consolida em paz, retidão e maturidade gerada pela disciplina:
जऊन मेल-मिलाप करइयामन मेल-मिलाप करवाथें, ओमन धरमीपन के फर उपजाथें।(याकूब 3:18)
ओतकीच बेरा, कोनो घलो किसम के ताड़ना बने नइं लगय, पर पीरा देथे। पर बाद म, येह ओमन के जिनगी म धरमीपन अऊ सांति के फर लाथे, जऊन मन ये ताड़ना म ले होके गुजर चुके होथें।(इबरीमन 12:11)
Abundância, sustento e escassez
No contexto bíblico, a colheita dos campos era o sustento direto das famílias. Nas leis de Israel, a fertilidade da terra e a chuva na estação própria estavam ligadas à aliança e à obediência ao Senhor:
" ‘कहूं तुमन मोर बिधिमन म चलहू अऊ मोर हुकूममन के धियान से पालन करहू, त मेंह तुम्हर बर सही रितु म बरसा भेजहूं, अऊ भुइयां ह अपन फसल उपजाही अऊ रूखमन अपन फर दीहीं।(लैव्य-ब्यवस्था 26:3,4)
Entregar as primícias — os primeiros frutos recolhidos — era a demonstração prática de que a terra e a provisão pertencem a Deus, antes de pertencerem a quem plantou:
अपन संपत्ति के दुवारा अऊ अपन भुइयां के
जम्मो पहिली-फसल देय के दुवारा यहोवा के आदरमान कर;(नीतिबचन 3:9)
जम्मो दसमांस ला भंडारघर म ले आवव कि मोर घर म जेवन रहय। अइसने करके मोला परखव अऊ देखव कि मेंह स्वरग के झरोखामन ला खोलके तुम्हर ऊपर अइसन अपरमपार आसीस के बरसा करहूं कि तुम्हर करा येला रखे बर परयाप्त जगह नइं होही।(मलाकी 3:10)
A Bíblia, contudo, não promete que as colheitas materiais nunca serão frustradas. Períodos de seca, pragas e perdas atingem a existência humana, como relatou o profeta Joel:
अंगूर के नार ह सूखा गे हवय
अऊ अंजीर के रूख ह मुरझा गे हवय;
अनार, खजूर अऊ सेव के रूख—
मैदान के जम्मो रूख—सूखा गे हवंय।
सही म मनखे के आनंद ह
खतम हो गे हवय।(योएल 1:12)
Quando o resultado esperado na lavoura ou no trabalho falha, o cristão é chamado a lembrar que o sustento não depende unicamente das circunstâncias, mas do Criador:
अकास के चिरईमन ला देखव; ओमन न कुछू बोवंय, न लुवंय अऊ न कोठार म जमा करंय; तभो ले तुम्हर स्वरगीय ददा ह ओमन ला खवाथे। का तुमन चिरईमन ले जादा महत्व के नो हव?(मत्ती 6:26)
Mesmo quando a terra seca e o celeiro permanece vazio, a fé bíblica repousa em Deus, e não apenas no produto dos campos:
चाहे अंजीर के रूख म अंकुर झन निकलय
अऊ अंगूर के नार म अंगूर झन फरय,
चाहे जैतून के रूख म फर झन लगंय
अऊ खेत म अनाज झन होवय।
चाहे बाड़ा म कोनो भेड़ झन रहंय
अऊ कोठा म कोनो पसु झन होवंय,
तभो ले मेंह यहोवा म आनंद मनाहूं,
मेंह परमेसर अपन उद्धारकर्ता म आनंदित होहूं।(हबक्कूक 3:17,18)
Este artigo te tocou? Faça uma oração!
+581 estão orando agora.
Junte-se à corrente de oração.