Convicção
A convicção cristã é firmeza de fé que não se abala diante da oposição. É a certeza interior que compele a proclamar a verdade com ousadia, independentemente das consequências.
Ousadia para falar
Recebereis poder e sereis minhas testemunhas. A convicção do Espírito nos equipa para proclamar com coragem e sem vergonha.
Ach gheibh sibh cumhachd nuair a thig an Spiorad Naomh oirbh: agus bidh sibh nur fianaisean dhòmhsa, araon ann an Ierusalem, agus ann an Iudèa uile, agus ann an Samaria, agus gu iomall na talmhainn.
A-nis nuair a chunnaic iad dànachd Pheadair agus Eòin, agus a thuig iad gum bu daoine gun fhòghlam agus cumanta iad, ghabh iad iongantas; agus dh’aithnich iad iad gu robh iadsan maille ri Iosa.
An sin fhreagair Peadar agus na h-abstoil eile, agus thubhairt iad, Is còir gèill a thoirt do Dhia nas mò na do dhaoine.
Agus air mo shon-sa, a-chum gun toirear dhomh comas labhairt le fosgladh mo bheòil ann an dànachd, a-chum gum foillsich mi rùn-diamhair an t-soisgeil;
Airson a bheil mi am theachdaire ann an gèimhlean: a-chum gun labhair mi gu dàna uime, mar as còir dhomh labhairt.
Oir cha nàir leamsa soisgeul Chrìosd: oir is e cumhachd Dhè e a-chum slàinte do gach neach a chreideas, don Iùdhach air tùs, agus mar an ceudna don Ghreugach.
Oir ge bè neach a ghabhas nàire dhìomsa agus dem bhriathran anns a’ ghinealach adhaltranach agus olc seo, dhethsan gabhaidh Mac an Duine nàire, nuair a thig e ann an glòir a Athar, maille ris na h-ainglean naomha.
Uime sin na gabh-sa nàire de fhianais ar Tighearna, no dhìomsa a phrìosanach: ach biodh do chuid agad de àmhghar an t-soisgeil, a rèir cumhachd Dhè;
Na nithean seo labhair, agus earailich, agus cronaich leis an uile ùghdarras. Na dèanadh duine sam bith tàir ort.
Firmeza e confiança
Não temas diante dos homens. A Palavra de Deus é fogo na boca do profeta e firmeza na vida do crente.
Agus thubhairt an Tighearna rium, Na abair, Is leanabh mi: ach a-chum nan uile gus an cuir mise thu, thèid thu; agus ciod sam bith a dh’àithneas mi dhut, labhraidh tu.
O thusa a tha a’ tabhairt deagh sgeòil do Shion, gabh suas gu sliabh àrd; O thusa a tha a’ tabhairt deagh sgeòil do Ierusalem, tog do ghuth le neart; tog e, na biodh eagal ort; abair ri bailtean Iùdah, Feuch, ur Dia!
Thug an Tighearna Iehòbhah dhòmhsa teanga nan daoine fòghlaimte, a-chum gum b’aithne dhomh facal a labhairt ann an deagh àm ris an neach a tha airtnealach; tha e a’ dùsgadh, madainn an dèidh maidne; tha e a’ dùsgadh mo chluaise gu èisdeachd mar a nì fòghlamach.
Mar adamant, nas cruaidhe na clach theine, rinn mise d’aodann: na biodh eagal ort romhpa, agus na biodh sgàth ort ron gnùis, ged tha iad nan taigh ceannairceach.
Agus labhraidh mi air do theisteis an làthair rìghrean, agus cha bhi nàire orm.
Air dhuibh deagh chaitheamh-beatha a bhith agaibh am measg nan Cinneach; a-chum an àite olc a labhairt umaibh mar luchd mì-ghnìomh, gun dèan iad o ur deagh obraichean a chì iad, Dia a ghlòrachadh ann an là an fhiosrachaidh.
Bheir eagal duine ribe leis; ach ge bè a dh’earbas as an Tighearna, bidh e tèarainte.
Ach mar a mheasadh sinn le Dia iomchaidh gum biodh an soisgeul air earbsa rinn, is amhail sin a labhramaid, chan ann mar dhream a tha a’ toileachadh dhaoine, ach Dhè, a tha a’ dearbhadh ar cridheachan.
Is sibhse solas an t-saoghail. Chan fhaodar baile a tha air a shuidheachadh air sliabh fhalach.
Agus cha las daoine coinneal a-chum gun cuir iad i fo shoitheach, ach ann an coinnleir, agus nì i solas do na bheil a-staigh.
Guma h-ann mar sin a dhealraicheas ur solas an làthair dhaoine, a-chum gum faic iad ur deagh obraichean, agus gun toir iad glòir dur n-Athair a tha air nèamh.