Tomar uma decisão

5 اگر از شما کسی بی‌بهره از حکمت است، درخواست کند از خدایی که سخاوتمندانه و بدون ملامت به همه عطا می‌کند، و به وی عطا خواهد شد.

14 این است اطمینانی که در حضور او داریم که هر گاه چیزی بر طبق ارادۀ وی درخواست کنیم، ما را می‌شنود.

9 ولی اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او که امین و عادل است، گناهان ما را می‌آمرزد و از هر نادرستی پاکمان می‌سازد.

5 با تمامِ دلِ خود بر خداوند توکل کن،

و بر عقل خویش تکیه منما؛

6 در همۀ راههای خود او را در نظر داشته باش،

و او طریقهایت را راست خواهد گردانید.

6 در همۀ راههای خود او را در نظر داشته باش،

و او طریقهایت را راست خواهد گردانید.

11 زیرا فکرهایی را که برای شما دارم می‌دانم، که فکرهای سعادتمندی است و نه تیره‌بختی، تا به شما امید بخشم و آینده‌ای عطا کنم؛ این است فرمودۀ خداوند.

14 بی‌نقشه، لشکر شکست می‌خورد،

اما از کثرت مشاوران، پیروزی حاصل می‌شود.

33 قرعه بر زمین* افکنده می‌شود،

اما تمامی حکم آن از جانب خداوند می‌آید.

1 شخص انزواطلب* در پی اهداف خودخواهانۀ خویش است؛

او با هر قضاوت صحیح می‌ستیزد.

2 نادان را از فهم هیچ لذتی نیست،

بلکه تنها فاش کردن همۀ مکنونات دل خویش را خوش می‌دارد.

3 چون شریر می‌آید، دیدۀ حقارت نیز می‌آید،

و با قباحت، تقبیح فرا می‌رسد.

4 آبِ عمیق است سخنان دهان آدمی،

نهر جوشان است چشمۀ حکمت.

5 نشاید جانبداری از مجرمان

یا منحرف ساختن دادرسی بی‌گناهان.

6 لبهای جاهل درگیر نزاع می‌شود،

زبانش به استقبال کتک می‌شتابد.

7 زبان جاهل نابودی اوست،

لبانش دام برای جان او.

8 سخنان سخن‌چین همچون لقمه‌های لذیذ است

که به اعماق وجود انسان فرو می‌رود.

9 آن که در کار خود سستی می‌کند،

برادر خرابکار است.

10 نام خداوند برج مستحکم است،

که پارسا به درون آن می‌دود و در بلندی ایمن می‌ماند.

11 توانگریِ ثروتمند، شهر مستحکم اوست؛

همچون حصاری است بلند در خیال او!

12 پیش از نابودی، دل آدمی متکبر می‌شود،

اما فروتنی پیش از عزّت می‌آید.

13 پاسخ دادن پیش از شنیدن،

نادانی است و شرمساری.

14 روح آدمی او را در بیماری بر پا نگاه می‌دارد

اما روح افسرده را کیست که تحمل تواند کرد؟

16 تمامی کتبِ مقدّس الهام خداست و برای تعلیم و تأدیب و اصلاح و تربیت در پارسایی سودمند است،

17 تا مرد خدا به کمال برای هر کارِ نیکو تجهیز گردد.

7 چون به سرحد میسیه رسیدند، سعی کردند به بیطینیه بروند، امّا روحِ عیسی به ایشان اجازه نداد.

رسالت برنابا و سولُس

1 در کلیسایی که در اَنطاکیه بود، انبیا و معلّمانی چند بودند: برنابا، شَمعون معروف به نیجِر، لوکیوسِ قیرَوانی، مَنائِن که برادرخواندۀ* هیرودیسِ حاکم بود و سولُس. 2 هنگامی که ایشان در عبادت خداوند و روزه به سر می‌بردند، روح‌القدس گفت: «برنابا و سولُس را برای من جدا سازید، به جهت کاری که ایشان را بدان فرا خوانده‌ام.» 3 آنگاه، پس از روزه و دعا، دست بر آن دو نهاده، ایشان را روانۀ سفر کردند.

31 پس هر چه می‌کنید، خواه خوردن، خواه نوشیدن و خواه هر کار دیگر، همه را برای جلال خدا بکنید.

تأدیب خدا بر فرزندانش

1 پس چون چنین ابری عظیم از شاهدان را گرداگرد خود داریم، بیایید هر بارِ اضافی و هر گناه را که آسان به دست و پای ما می‌پیچد، از خود دور کنیم و با استقامت در مسابقه‌ای که برای ما مقرر شده است، بدویم.

5 شب‌هنگام در جِبعون خداوند در خواب بر سلیمان ظاهر شد و گفت: «آنچه را که می‌خواهی به تو بدهم درخواست کن.» 6 سلیمان پاسخ داد: «تو به پدرم داوود که خدمتگزارت بود، محبتی عظیم نشان دادی، زیرا او در حضورت با وفاداری و پارسایی و دلی راست با تو سلوک می‌کرد. و این محبت عظیم را نسبت به او نگاه داشته، پسری به او بخشیدی تا امروز بر تختش بنشیند. 7 و حال، ای یهوه خدای من، تو خدمتگزارت را به جای پدرم داوود پادشاه ساختی. ولی من جوانی کم سن و سال بیش نیستم و خروج و دخول را نمی‌دانم. 8 نیز خدمتگزارت میان قوم برگزیدۀ تو است، قومی عظیم و چنان کثیر که آنها را نتوان شمرد و حساب نتوان کرد. 9 پس به خدمتگزار خویش دلی فهیم عطا کن تا بر قوم تو حکم براند*، و نیک را از بد تمییز دهد. زیرا کیست که توانایی حکم راندن بر این قوم عظیم تو را داشته باشد؟»

10 این درخواست سلیمان خداوند را خشنود ساخت. 11 پس به او گفت: «چون چنین چیزی از من خواستی، و عمر دراز یا ثروت برای خود نخواستی، و نه جان دشمنانت را، بلکه به جهت خود فهم طلب کردی تا عدالت را تشخیص دهی، 12 اینک مطابق سخنت می‌کنم و تو را دلی حکیم و فهیم می‌بخشم آن‌گونه که پیش از تو مانند تو نبوده و پس از تو نیز همچون تو بر نخواهد خاست.

9 آنگاه زنش به او گفت: «آیا همچنان کاملیت خود را حفظ می‌کنی؟ خدا را لعن کن و بمیر!» 10 او وی را گفت: «همچون یکی از زنان ابله سخن می‌گویی! آیا نیکویی را از خدا بپذیریم و بدی را نپذیریم؟» و در این همه، ایوب به لبان خود گناه نکرد.