Despedida

36 چون سخنانش را به پایان رسانید، با همۀ آنان زانو زد و دعا کرد. 37 همه بسیار گریستند و بر گردنش آویخته، وی را می‌بوسیدند. 38 آنچه بیش از همه اندوهگینشان می‌ساخت، این سخنش بود که گفت «دیگر روی مرا نخواهید دید.» سپس تا کشتی وی را بدرقه کردند.

سفر پولس به مقدونیه و یونان

1 چون آشوب فرو نشست، پولس شاگردان را فرا خواند و پس از تشویق و ترغیب ایشان، آنان را وداع گفت و عازم مقدونیه شد.

33 پس چندی در آنجا ماندند، و سپس برادرانْ ایشان را به سلامت روانه کردند تا نزد فرستندگان خود بازگردند.

اشتیاق پولس برای دیدار با ایمانداران تَسالونیکی

17 و امّا ای برادران، چون کوتاه زمانی از شما به دور افتادیم، البته جسماً و نه قلباً، با اشتیاقی بس پرشورتر کوشیدیم تا روی شما را ببینیم.

8 خدا شاهد است که با عواطف خودِ مسیحْ عیسی، مشتاق همۀ شما هستم.

41 پس از رفتن پسر، داوود از جانب جنوبی آن سنگ* برخاست و به رویْ بر زمین افتاده، سه بار به یوناتان تعظیم کرد. سپس آن دو یکدیگر را بوسیدند و با هم گریستند، اما داوود بیشتر گریست. 42 آنگاه یوناتان به داوود گفت: «به سلامت روانه شو زیرا هر دوی ما به نام خداوند سوگند خورده، گفته‌ایم، "خداوند تا به ابد بین من و تو و بین فرزندان من و فرزندان تو شاهد* باشد."» آنگاه داوود برخاسته، روانه شد، و یوناتان نیز به شهر بازگشت.

41 پس از رفتن پسر، داوود از جانب جنوبی آن سنگ* برخاست و به رویْ بر زمین افتاده، سه بار به یوناتان تعظیم کرد. سپس آن دو یکدیگر را بوسیدند و با هم گریستند، اما داوود بیشتر گریست.

8 اما نَعومی به دو عروس خود گفت: «بروید؛ هر یک از شما به خانۀ مادری خویش بازگردید. خداوند بر شما احسان کند، چنانکه شما بر آن مردگان و بر من احسان کردید. 9 خداوند عطا کند که هر یک از شما در خانۀ شوهر خود آسایش یابید!» آنگاه ایشان را بوسید. آنان به صدای بلند گریستند 10 و به او گفتند: «به‌یقین با تو نزد قومت بازمی‌گردیم.» 11 ولی نَعومی گفت: «ای دخترانم، برگردید. چرا با من بیایید؟ آیا پسران دیگر در رحِم دارم تا برای شما شوهر باشند؟ 12 ای دخترانم، برگشته، راه خود را در پیش گیرید زیرا من برای شوهر کردن بسیار سالخورده‌ام. حتی اگر بگویم هنوز برایم امیدی هست، و همین امشب نیز به شوهر داده شوم و پسرانی هم بزایم، 13 آیا تا بالغ شدن آنان منتظر خواهید ماند؟ آیا از شوهر کردن خودداری خواهید کرد؟ نه، دخترانم! زیرا جان من به‌خاطر شما بسیار تلخ شده است، چونکه دست خداوند بر ضد من دراز گشته است.» 14 پس دیگر بار به صدای بلند گریستند و عُرپَه مادرشوهر خود را بوسید، اما روت به وی چسبید.

14 پس دیگر بار به صدای بلند گریستند و عُرپَه مادرشوهر خود را بوسید، اما روت به وی چسبید.

27 آنگاه موسی پدرزن خود یِترون را مرخص کرد، و او به سرزمین خود بازگشت.

24 «خداوند تو را برکت دهد، و محافظت کند؛

25 خداوند روی خود را بر تو تابان سازد و تو را فیض عنایت فرماید؛

26 خداوند روی خود را بر تو برافرازد و تو را سلامتی بخشد.

7 خداوند تو را از هر بدی حفظ خواهد کرد؛

او حافظ جان تو خواهد بود!

8 خداوند آمد و شد تو را پاس خواهد داشت،

از اکنون و تا به ابد!

25 فیض با همۀ شما باد.

خاتمه

11 در خاتمه، ای برادران، شاد باشید؛* احیا شوید؛* پند گیرید؛* همرأی باشید؛ و در صلح و صفا زندگی کنید، که خدای محبت و صلح و صفا با شما خواهد بود.

خاتمه

11 در خاتمه، ای برادران، شاد باشید؛* احیا شوید؛* پند گیرید؛* همرأی باشید؛ و در صلح و صفا زندگی کنید، که خدای محبت و صلح و صفا با شما خواهد بود.

12 یکدیگر را به بوسه‌ای مقدّس سلام گویید. 13 همۀ مقدسین، شما را سلام می‌فرستند.

14 فیض خداوندْ عیسی مسیح، محبت خدا و رفاقتِ* روح‌القدس* با همۀ شما باد.

اسلحۀ جنگ روحانی

10 باری، در خداوند، و به پشتوانۀ قدرت مقتدر او، نیرومند باشید.

6 پس یوشَع ایشان را برکت داده، مرخص کرد، و آنان به خیمه‌های خود رفتند.

61 دیگری گفت: «سرورم، تو را پیروی خواهم کرد، امّا نخست رخصت ده تا بازگردم و اهل خانۀ خود را وداع گویم.» 62 عیسی در پاسخ گفت: «کسی که دست به شخم‌زنی ببرد و به عقب بنگرد، شایستۀ پادشاهی خدا نباشد.»

20 اِلیشَع گاوان را رها کرده، از پی ایلیا دوید و گفت: «بگذار پدر و مادرم را ببوسم و سپس از پی تو آیم.» ایلیا به وی گفت: «برو، زیرا مگر با تو چه کرده‌ام؟» 21 پس اِلیشَع از عقب او بازگشت و جفتی از گاوان را گرفته، ذبح کرد و گوشت را با ابزار شخم پخته، به مردم داد و خوردند. آنگاه برخاسته، از پی ایلیا رفت و به خدمت او مشغول شد.