Deus é nosso refúgio

خدا پناه ماست

1 خدا پناه و قوّت ماست،

و یاوری که در تنگیها فوراً یافت می‌شود.

پناه و دژ من خداست

1 آن که در مخفیگاه آن متعال قرار گزیند،

زیر سایۀ قادر مطلق* به سر خواهد برد.

2 دربارۀ خداوند می‌گویم*: «اوست پناه من و دژ من،

خدای من که بر او توکل دارم.»

3 به‌یقین، اوست که تو را از دام صیاد خواهد رهانید

و از طاعون مرگبار.

4 او تو را با پرهای خویش خواهد پوشانید،

و زیر بالهایش پناه خواهی گرفت؛

امانت وی، تو را سِپَرِ محافظ خواهد بود.

خداوند صخرۀ من است

1 ای خداوند، ای قوّت من، تو را دوست می‌دارم.

2 خداوند صخرۀ من است، دژ من و رهانندۀ من؛

خدایم صخرۀ من است که در او پناه می‌جویم؛

او سپر من است، شاخ* نجات و قلعۀ بلندم.

3 خداوند را که شایان ستایش است می‌خوانم،

و از دشمنانم نجات می‌یابم.

جان مرا ترک نخواهی گفت

1 خدایا، مرا محافظت فرما،

زیرا که در تو پناه جُسته‌ام.

خداوند نور و نجات من است

1 خداوند نور من و نجات من است؛

از که بترسم؟

خداوند پناهگاه جان من است؛

از که هراسان شوم؟

2 چون بدکاران بر من هجوم آورند تا گوشت تنم را بخورند،

چون خصمان و دشمنانم بر من بتازند،

آنانند که می‌لغزند و می‌افتند.

3 اگر لشگری به مقابله با من اردو زند،

دلم نخواهد ترسید؛

اگر جنگ بر من بر پا شود

در آن نیز اطمینان خواهم داشت.

دعا برای رهایی از دشمنان

1 در تو، خداوندا، پناه جُسته‌ام،

مگذار هرگز سرافکنده شوم؛

در عدل خویش مرا خلاصی ده.

2 گوش خویش به من فرا دار،

و به‌زودی به رهایی‌ام بیا؛

برایم صخرۀ امنیت باش

و دژِ استوار، تا نجاتم بخشی.

3 براستی که صخره و دژ من تویی،

پس به‌خاطر نام خود مرا هدایت و رهبری کن.

4 مرا از دامی که در راه من گسترده‌اند، به در آر،

چراکه تو پناهگاه منی.

5 روح خود را به دست تو می‌سپارم؛

تو مرا فدیه کرده‌ای، ای یهوه خدای امین.

3 مرا صخرۀ پناه باش،

که پیوسته بدان روی آورم.

تو به نجات من حکم فرموده‌ای،

زیرا که صخره و قلعۀ من تویی.

8 پناه بردن بر خداوند بهتر است

از توکل بر انسان.

9 پناه بردن بر خداوند بهتر است

از توکل بر امیران.

5 تنها برای خدا، ای جان من، در سکوت انتظار بکش!

زیرا امید من از جانب اوست!

6 او یگانه صخره و نجات من است؛

و دژ بلند من،

پس جنبش نخواهم خورد.

7 بر خداست نجات و عزت من؛

صخرۀ نیرومند و پناه من در خداست.

8 ای قوم، همواره بر او توکل کنید،

و سفرۀ دل خویش را بر او بگشایید؛

زیرا که خدا پناه ماست. سِلاه

17 ای قوّت من، در وصف تو می‌سرایم؛

خدایا، تو دژ بلند منی،

خدایی که محبتم می‌کند!

از ازل تا به ابد تو خدایی

1 خداوندگارا، مسکن* ما تو بوده‌ای،

نسل اندر نسل.

2 پیش از آنکه کوهها زاده شوند،

یا تو زمین و جهان را به وجود آوری،

از ازل تا به ابد تو خدایی.

9 خداوند برای ستمدیدگان قلعۀ بلند است،

قلعۀ بلند در زمانهای تنگی.

10 آنان که نام تو را می‌شناسند، بر تو توکل می‌دارند،

زیرا تو،‌ خداوندا، هرگز جویندگان خود را وانگذاشته‌ای.

7 خدایا، محبتت چه گرانقدر است!

بنی‌آدم در سایۀ بالهایت پناه می‌جویند.

7 خداوند نیکوست؛

پناهگاه است او به روز تنگی؛

او آنان را که در وی پناه می‌جویند، می‌شناسد.

4 تو برای بینوایان پناهگاه بوده‌ای،

پناهگاهی برای نیازمندان به هنگام تنگی.

در توفانها آنان را سرپناهی،

در گرمای روز سایۀ خود را بر آنان می‌گستری.

زیرا دَم ستمگران مانند وزش توفان است بر دیوار،

26 در ترس خداوند اطمینانِ قوی است،

و فرزندانِ شخص را در آن پناه خواهد بود.

29 طریق خداوند برای راستان قلعۀ مستحکم است،

برای بدکاران، نابودی.