1 Кіраўніку хору. Сыноў Караха. На аламот. Сьпеў.

2 Бог для нас — прыстанішча і моц, у бядзе ўспамога, якая заўсёды прыходзіць.

3 Дык ня будзем баяцца, хоць бы захісталася зямля і горы рушылі ў сэрца мора,

2 кажа да ГОСПАДА: «Ты — прыстанішча маё і цьвярдыня мая, Бог мой, на Якога я спадзяюся».

8 У Богу збаўленьне маё і слава мая; скала моцы маёй, прыстанішча маё ў Богу.

9 і Ён будзе судзіць сусьвет паводле праведнасьці і змагацца з народамі паводле справядлівасьці.

10 І будзе ГОСПАД умацаваным замкам для прыгнечанага, умацаваным замкам у час трывогі.

9 ГОСПАДЗЕ, Божа Магуцьцяў, хто гэтакі моцны, як Ты, ГОСПАДЗЕ? І вернасьць Твая навакол Цябе.

4 Слаўнейшы за голас водаў вялікіх, за хвалі марскія — слаўны на вышынях ГОСПАД.

29 Ён перамяніў буру ў цішу, і суцішыліся хвалі.

35 Хто адлучыць нас ад любові Хрыстовае? Прыгнёт, ці ўціск, ці перасьледваньне, ці голад, ці галізна, ці небясьпека, ці меч?

36 Як напісана: «За Цябе забіваюць нас цэлы дзень; лічаць нас за авечак на зарэз».

37 Але ў-ва ўсім гэтым мы перамагаем праз Таго, Які палюбіў нас.

38 Бо я ўпэўнены, што ані сьмерць, ані жыцьцё, ані анёлы, ані начальствы, ані сілы, ані цяперашняе, ані будучае,

39 ані вышыня, ані глыбіня, ані другое якое стварэньне ня зможа адлучыць нас ад любові Божае, што ў Хрысьце Ісусе, Госпадзе нашым.

16 І мука ў збане ня сканчвалася, і алею ў гляку ня меншала паводле слова ГОСПАДА, якое Ён прамовіў праз Ільлю.

39 Ён хмару разгарнуў, як заслону, і агонь, каб ноч асьвятляць.

40 Зажадалі, і прывёў перапёлак, і хлебам нябесным насычаў іх.

41 Ён рашчапіў скалу, і лінулі воды, і ракой пацяклі па сухой [зямлі].

25 Я быў малады і стаўся стары, і ня бачыў, каб праведнік быў пакінуты, каб насеньне ягонае шукала хлеба.

18 Ведае ГОСПАД дні беззаганных, і спадчына іхняя будзе на вякі.

19 Ня будуць яны асаромленыя ў час ліхі, а ў дні голаду будуць насычаныя.

3 Бо Я выльлю воды на спрагнёнае і струмяні — на [зямлю] сухую. Я выльлю Духа Майго на насеньне тваё і дабраславенства Маё — на нашчадкаў тваіх.

4 Бо Ты стаўся цьвярдыняй для беднага, цьвярдыняй для ўбогага ў бядзе ягонай, прыстанішчам ад буры, ценем ад сьпёкі, бо подых моцных — як бура супраць сьцяны.

6 і як намёт, каб даць цень ад сьпёкі ўдзень і прыбежышча і сховішча ад навальніцы і дажджу.

2 Калі будзеш праходзіць праз воды, Я з табой, і калі [пойдзеш] праз рэкі, яны не затопяць цябе. Калі пойдзеш праз агонь, не згарыш, і полымя не праглыне цябе.

8 Мы ў-ва ўсім уцісканыя, але ня сьціснутыя; мы зьбянтэжаныя, але не губляем надзеі;

9 мы перасьледаваныя, але не пакінутыя; мы паваленыя, але ня гінем.

7 Добры ГОСПАД, апора ў дзень трывогі, і Ён ведае тых, якія маюць надзею ў Ім,

8 Ён укладае воды ў аблокі Свае, і хмары ня рвуцца ад іх [цяжару].

9 Ён закрывае поўню месяца і расьцягнуў над ім хмару Сваю.

10 Ён пазначыў мяжу на абліччы вады, аж да мяжы між сьвятлом і цемраю.

21 Усьцеражэшся ты ад языка кусьлівага і ня будзеш баяцца спусташэньня, калі яно прыйдзе.

26 І кажа ім: «Чаго вы палохаецеся, малаверы?» Тады, устаўшы, забараніў вятрам і мору, і сталася вялікая ціша.

27 А людзі зьдзіўляліся, кажучы: «Хто ж Ён, што і вятры, і мора слухаюцца Яго?»

30 Калі ж траву на полі, якая сёньня ёсьць, а заўтра будзе кінутая ў печ, Бог так апранае, дык ці ня шмат больш вас, малаверы?

31 Дык не турбуйцеся, кажучы: "Што нам есьці?", ці: "Што нам піць?", ці: "У што апрануцца?"

6 і жанчына ўцякла ў пустыню, дзе мае месца, падрыхтаванае ад Бога, каб там жывілі яе тысячу дзьвесьце шэсьцьдзясят дзён.

19 Вось, Я даю вам уладу наступаць на зьмеяў і скарпіёнаў, і на ўсю сілу варожую, і нішто не пашкодзіць вам.