Dificuldades

خدا پناه ماست

1 خدا پناه و قوّت ماست،

و یاوری که در تنگیها فوراً یافت می‌شود.

2 پس نخواهیم ترسید، اگرچه زمین متحرک شود،

و کوهها به قعر دریا فرو افتند؛

3 اگرچه آبهایش بخروشند و به جوشش درآیند

و کوهها از تلاطم آن به لرزه افتند. سِلاه

2 دربارۀ خداوند می‌گویم*: «اوست پناه من و دژ من،

خدای من که بر او توکل دارم.»

8 ای قوم، همواره بر او توکل کنید،

و سفرۀ دل خویش را بر او بگشایید؛

زیرا که خدا پناه ماست. سِلاه

9 خداوند برای ستمدیدگان قلعۀ بلند است،

قلعۀ بلند در زمانهای تنگی.

10 آنان که نام تو را می‌شناسند، بر تو توکل می‌دارند،

زیرا تو،‌ خداوندا، هرگز جویندگان خود را وانگذاشته‌ای.

9 بر خروش دریا فرمان می‌رانی،

و چون امواجش بر‌خیزند، آنها را فرو می‌نشانی.

4 شکوهمندتر از آواز آبهای بسیار،

شکوهمندتر از امواج دریا،

شکوهمند است خداوند در عرش برین!

29 توفان را آرام و ساکت ساخت،

و امواج دریا ساکن گشت.

35 کیست که ما را از محبت مسیح جدا سازد؟ سختی یا فشار یا آزار یا قحطی یا عریانی یا خطر یا شمشیر؟ 36 چنانکه نوشته شده است: «ما همۀ روز، به‌خاطر تو به کام مرگ می‌رویم و همچون گوسفندان کُشتاری شمرده می‌شویم.»*

37 به‌عکس، در همۀ این امور ما برتر از پیروزمندانیم، به واسطۀ او که ما را محبت کرد. 38 زیرا یقین دارم که نه مرگ و نه زندگی، نه فرشتگان و نه ریاستها، نه چیزهای حال و نه چیزهای آینده، نه هیچ قدرتی، 39 و نه بلندی و نه پستی، و نه هیچ چیز دیگر در تمامی خلقت، قادر نخواهد بود ما را از محبت خدا که در خداوند ما مسیحْ عیسی است، جدا سازد.

16 و مطابق کلام خداوند که به واسطۀ ایلیا گفته بود، ظرف آرد تمام نشد و کوزۀ روغن خالی نگشت.

39 ابری برای پوشش گسترانید،

و آتشی تا شب‌هنگام روشنایی دهد.

40 تقاضا کردند، و برایشان بلدرچین فرستاد

و آنان را به نان آسمانی سیر گردانید.

41 صخره را بشکافت و آب برجهید،

و چون نهری در زمین خشک روان گردید!

25 من جوان بودم و اینک سالخورده‌ام،

با این همه، هرگز پارسایی را ندیده‌ام که وانهاده شده باشد

و نه فرزندانش را که گدای نان شوند.

18 خداوند از روزهای راستان آگاه است،

و میراث ایشان جاودانه خواهد بود.

19 آنان در زمان بلا سرافکنده نخواهند شد؛

و در زمان قحطی سیر خواهند گشت.

3 زیرا که بر زمین تشنه آب خواهم ریخت،

و بر خشکزار نهرها جاری خواهم ساخت.

روح خود را بر نسل تو فرو خواهم ریخت،

و برکت خویش را بر فرزندان تو.

4 تو برای بینوایان پناهگاه بوده‌ای،

پناهگاهی برای نیازمندان به هنگام تنگی.

در توفانها آنان را سرپناهی،

در گرمای روز سایۀ خود را بر آنان می‌گستری.

زیرا دَم ستمگران مانند وزش توفان است بر دیوار،

6 که سایه‌بان به جهت گرمای روز و پناهگاه و سرپناه به جهت توفان و باران خواهد بود.

2 چون از آبها بگذری، با تو خواهم بود،

و چون از نهرها عبور کنی، تو را فرو نخواهند گرفت.

چون از میان آتش روی، نخواهی سوخت،

و شعله‌‌اش تو را نخواهد سوزانید.

8 ما از هر سو در فشاریم، امّا خُرد نشده‌ایم؛ متحیّریم، امّا نومید نیستیم؛ 9 آزار می‌بینیم، امّا وانهاده نشده‌ایم؛ بر زمین افکنده شده‌ایم، امّا از پا درنیامده‌ایم.

7 خداوند نیکوست؛

پناهگاه است او به روز تنگی؛

او آنان را که در وی پناه می‌جویند، می‌شناسد.

8 آبها را در ابرهای خود می‌پیچد،

اما ابرها زیر بار آنها شکافته نمی‌شود.

9 روی ماهِ تمام را می‌پوشانَد،

و ابرهای خویش را بر آن می‌گسترانَد.

10 دایره‌ای بر سطح آبها کشیده است،

و آن را حدِ بین روشنایی و تاریکی قرار داده است.

21 از زخمِ زبان در امان خواهی بود،

و چون هلاکت آید، از آن نخواهی ترسید.

26 عیسی پاسخ داد: «ای کم‌ایمانان، چرا این‌چنین ترسانید؟» سپس برخاست و باد و امواج را نهیب زد و آرامش کامل حکمفرما شد. 27 آنان شگفت‌زده از یکدیگر می‌پرسیدند: «این چگونه شخصی است؟ حتی باد و امواج نیز از او فرمان می‌برند!»

30 پس اگر خدا علف صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود، این‌چنین می‌پوشانَد، آیا شما را، ای سست‌ایمانان، به‌مراتب بهتر نخواهد پوشانید؟

31 «پس نگران نباشید و نگویید چه بخوریم یا چه بنوشیم و یا چه بپوشیم.

6 و زن به بیابان، به جایی که خدا برای او مهیا کرده بود، گریخت تا در آنجا از او به مدت هزار و دویست و شصت روز نگهداری کنند.

19 اینک شما را اقتدار می‌بخشم که ماران و عقربها و تمامی قدرت دشمن را پایمال کنید، و هیچ چیز به شما آسیب نخواهد رسانید.