31 Sie sage: Glaub an d Herrn Jesus, so wirsch dü un di Hus selig!

4 Un ihr Vädare, reizt äiri Kinda nit zum Zorn (Wuet), sundern erzehn sie in dr Zucht un Vumahnig vum Herrn.

4 Un ihr Vädare, reizt äiri Kinda nit zum Zorn (Wuet), sundern erzehn sie in dr Zucht un Vumahnig vum Herrn.

1 Ihr Kinda, härä uf äire Eltere in däm Herrn; denn des isch recht. 2 "Ehre d Vada (Babbe) un d Muetter", des isch des erschte Gebot, des ä Vuheißig het:

19 ehre Vada (Babbe) un Muetter" (2. Moses 20,12- 16); un: "Dü sollsch di Nächschte liebe we dich selbscht" (3. Moses 19,18).

1 Un s isch bassiert, als Jesus des Gschwätzt het, daß sa(er) sich ufgmacht het üs Galiläa un kummt in des Gebiet vu Judäa gegeiba vum Jordan; 2 un ä großi Schar Lit goht nem nohch, un na(er) heilt sie dert. 3 Do kumme Pharisäer zue nem un vusuechte nen un hän gsait: Isch's recht, daß sich ä Ma üs irgendeinem Grund vu sinem Wieb schiedet? 4 Er aba git zantwort un het gsait: Hän ihr nit gläse: Der im Afang d Mensch gschaffe het, het sie als Ma un Wieb gschaffe 5 un het gsait (1. Moses 2,24): "Drum wird ä Ma Vada (Babbe) un Muetter vulo un an si Wieb hänge, un de zwei wäre ei Fleisch si"? 6 So sin sie drno nimi zwei, sundern ei Fleisch. Was drno Gott zsämmegfegt het, des soll dr Mensch nit trenne! 7 Do froge sie: Wurum het dann(dnoh) Moses bpfohle, ihr ä Scheidebref z ge un sich vu ihr z trenne? 8 Er het zue nene gsait: Moses het äich des recht ge, äich z trenne vu äire Wieba, wägä äirem härte Herz; vu Afang a aba isch's nit so gsi. 9 Ich aba sag äich: Wer sich vu sinem Wieb schiedet, s isch denn wägä Ehebruch, un hirotet ä anderi, der bricht d Ehe. 10 Do sage sini Jinger zue nem: Schtehn de Sache vumä Ma mit sinem Wieb so, dann(dnoh) isch's nit guet z hirote. 11 Er het aba zue nene gsait: Des Wort fasse (blicke) nit alli, sundern nur de, däne`s ge isch. 12 Denn ä baar sin uf d Welt unfähig zue d Ehe; anderi sin vu d Mensche dzue unfähig gmacht; un wieda anderi hän sich selbscht dzue unfähig gmacht um`s Himmelrich wille. Wer`s fasse (blicke) ka, der fasses (blickts)! 13 Do wäre Kinda zue nem brocht, dmit da(er) d Händ(Pfode) uf sie legt un bätet. D Jinger aba brelle sie an. 14 Aba Jesus het gsait: Len de Kinda un wehret ne nit, zue ma(mir) z kumme; denn däne ghärt s Himmelrich. 15 Un na(er) legt d Händ(Pfode) uf sie un zeht vu dert witer. 16 Un lueg (gib obacht), eina kunnt zue nem un het gfrogt: Meischta, was soll i(ich) Guetes doe, dmit i(ich) s ewige Läbä ha? 17 Er aba het gsait zue nem: Was frogsch dü mich nohch däm, was guet isch? Guet isch nur Eina. Willsch dü aba ins Läbä igo, so halt d Gebote. 18 Do het da(er) nen gfrogt: Weli? Jesus aba het gsait: "Dü sollsch nit umbringe; dü sollsch nit ehebreche; dü sollsch nit schtähle; dü sollsch nit falschi Ziignis ge; 19 ehre Vada (Babbe) un Muetter" (2. Moses 20,12- 16); un: "Dü sollsch di Nächschte liebe we dich selbscht" (3. Moses 19,18). 20 Do het des Bebli zue nem gsait: Des ha i(ich) alles ghalte; was fehlt ma(mir) noh? 21 Jesus git zantwort nem: Willsch dü ganz guet si, so gang hi, vukauf, was dü hesch, un gib's d Arme, so wirsch dü ä Schatz im Himmel ha; un kumm un folg ma(mir) nohch! 22 Als des Bebli des Wort ghärt het, goht da(er) trurig dvu; denn na(er) het vieli Sache. 23 Jesus aba het zue sinene Jinger gsait: Gwiß, i(ich) sag äich: Ä Richä wird schwer ins Himmelrich kumme. 24 Un witer sag i(ich) äich: S isch lichta, daß ä Kamel durch ä Nodelöhr goht, als daß ä Richä ins Rich Gottes kummt. 25 Als des sini Jinger ghärt hän, vuschrecke sie sich arg un hän gsait: Ha, wer ka dann(dnoh) selig wäre? 26 Jesus aba het sie a gluegt un het gsait zue nene: Bi d Mensche isch's unmeglich; aba bi Gott sin alli Sache meglich. 27 Do fangt Petrus a un het gsait zue nem: lueg (gib obacht), ma(mir) hän alles vulo un sin dir nochgange; was wird uns(us) dfir ge? 28 Jesus aba het zue nene gsait: Gwiß, i(ich) sag äich: Ihr, de ihr ma(mir) nochgange sin, ihr den bi d Wiedageburt, wenn dr Menschebue hocke wird uf fem Thron sinere Herrlichkeit, au hocke uf zwöelf Throne un richte de zwöelf Schtämm Israels. 29 Un wer Hiisa odr Breda odr Schweschtare odr Vada (Babbe) odr Muetter odr Kinda odr Äcker vulosst wägä minem Name, der wird's hundatfach gregä un s ewige Läbä erbe. 30 Aba vieli, de di Erschte sin, wäre di Letschte un di Letschte wäre di Erschte si.

32 Sin aba undaänanda fründlig un herze änanda un vugen eina däm andere, we au Gott äich vuge het in Chrischtus.

33 Drum au ihr: jeda het leb(lieb) si Wieb we sich selbscht; de Wieba aba ehre d Ma.

20 Wenn jemads sait: Ich leb(lieb) Gott, un haßt si Brueda, der isch ä Legner. Denn wer si Brueda nit leb(lieb) het, den na sieht, we kann na Gott leb(lieb) ha, den na nit sieht?

8 Wenn aba jemads di Eigene, bsunders sini Husgnosse, nit vusorgt, doet da(er) d Glaube vuliignet un isch schlimmer als ä Heid.

8 Wenn aba jemads di Eigene, bsunders sini Husgnosse, nit vusorgt, doet da(er) d Glaube vuliignet un isch schlimmer als ä Heid.

4 Wenn aba ä Witwe Kinda odr Enkel het, so soll de lerne, zerscht im eigene Hus fromm z läbä un sich d Eltere dankbar z erwiese; denn des isch ä freud vor Gott.

10 Ich vumahn äich aba, liebe(lebi) Breda, im Name unsares Herrn Jesus Chrischtus, daß ihr alli mit eina Schtimm schwätze un len kei Zwietracht unda äich si, sundern hebe (halte) änanda fescht in einem Sinn (Gmeht) un in eina Meinig.

6 aba vum Afang a(vu dr Schepfig) het Gott sie gschaffe als Ma un Wib. 7 Drum wird ä Ma si Vada (Babbe) un si Muetter vulo un wird sinem Wib ahänge, 8 un de zwei wäre ei Fleisch si. So sin sie dann(dnoh) aba nimmi zwei, sundern ei Fleisch. 9 Was aba Gott zämmegfirt het, des soll d Mensch nit schide.

13 Wenn etze ihr, de ihr bes sin, äire Kinda gueti Gabe ge kennt, weviel me wird dr Vada (Babbe) im Himmel d heilige Geischt däne ge, de nen bitte!

2 Mini Lebi (Liebe), ma(mir) sin scho Gottes Kinda; s isch aba noh nit offebar wore, was ma(mir) si werde. Mir wisse aba: wenn s offebar wird, werde ma ihm glich si; denn ma(mir) werde nen sähne, we na(er) isch. 3 Un jeder, der solchi Hoffnig uf nen het, der wäscht sich, we au er sufa isch.