Filhos de Deus: o que significa essa identidade na Bíblia
O que significa ser filho de Deus
Na Bíblia, todos os seres humanos são criaturas de Deus, mas a filiação divina é apresentada como uma dádiva concedida a quem crê em Jesus Cristo. Não se trata de uma herança biológica ou de merecimento humano, mas de um novo nascimento espiritual firmado na fé.
O Evangelho de João deixa clara a distinção entre a criação da humanidade e a condição de filho:
Baina hura recebitu duten guciey, eman draue priuilegio Iaincoaren haour içateco, haren icenean sinhesten duteney:
Cein ezpaitirade iayo odoletaric, ez haraguiaren vorondatetic, ez guiçonaren vorondatetic: baina Iaincoaganic.(Joan 1:12,13)
Essa nova condição parte da iniciativa de Deus, que enviou Jesus para reconciliar o ser humano consigo mesmo. A fé em Cristo é a porta de entrada para essa relação:
Ecen hala Iaincoac onhetsi vkan du mundua, non bere Seme bakoitza eman vkan baitu, hura baithan sinhesten duenic gal eztadin, baina vicitze eternala duençát.(Joan 3:16)
Baina gauça hauc scribatu içan dirade, sinhets deçaçuençát ecen Iesus dela Christ Iaincoaren Semea, eta sinhesten duçuela vicitzea duçuençát haren icenean.(Joan 20:31)
Ecen guciác Iaincoaren haour çarete Iesus Christ baithango fedeaz.
Ecen batheyatu içan çareten guciéc Christ iaunci vkan duçue.(Galaziarrei 3:26,27)
Adoção e herança espiritual
No Novo Testamento, o apóstolo Paulo utiliza a figura jurídica da adoção — conhecida no mundo greco-romano — para ilustrar o que ocorre com o cristão. Pela adoção, alguém sem direitos de família recebia plenamente o nome, a herança e o afeto do pai.
Em Cristo, essa mudança de posição encerra a condição de escravidão espiritual e inaugura uma comunhão direta com Deus:
Baina ethorri içan denean demboraren complimendua, igorri vkan du Iaincoac bere Semea emaztetic eguina, eta Leguearen azpico eguina:
Leguearen azpico ciradenac redemi litzançát, haourrén adoptionea recebi gueneçançát.(Galaziarrei 4:4,5)
Bada guehiagoric ezaiz sclabo, baina semé: eta baldin seme bahaiz, Iaincoaren heredero-ere Christez.(Galaziarrei 4:7)
Essa certeza interior não repousa em sentimentos passageiros, mas no testemunho do próprio Espírito Santo na vida do cristão:
Ecen Iaincoaren Spirituaz gobernatzen diraden guciac, Iaincoaren haour dirade.
Ecen eztuçue suiectionetaco spiritubat recebitu, berriz beldurretan içateco: baina recebitu duçue adoptionezco spiritua, ceinez oihu eguiten baitugu Abba, erran nahi baita, Aita.(Erromatarrei 8:14,15)
Spiritu hunec berac testificatzen du gure spirituarequin batean, ecen Iaincoaren haour garela.(Erromatarrei 8:16)
A promessa na história bíblica
O conceito de ser povo e filho de Deus começa no Antigo Testamento. Deus chamou a nação de Israel como propriedade particular e exigiu dela uma conduta condizente com a santidade do Pai:
Içan çaizte çuen Jainco Jaunaren seme: ez duçue çuen buruei ebaquiduraric eguinen, eta ileac ez ditutzue deithoreetan murriztuco;
Ceren çaquizquioen çure Jainco Jaunari populu bat saindua, eta lurraren gainean diren jendaia gucien artetic hautatu çaituen içan çaitzan populu bere-bere bat.(Duteronoma 14:1,2)
Mesmo diante da infidelidade do povo, os profetas anunciaram que a misericórdia de Deus alcançaria e restauraria os que haviam se distanciado:
Eta Israelgo umeen nombrea içanen da itsasoco legarra beçala, ceina ez baititaque ez neurt, ez konda. Eta non-ere erran baitzaiote: Etzarete çuec ene populua; erranen çaiote: Jainco bici aren umeac çarete.(Oseeren Profecia 1:10)
As Escrituras explicam que os verdadeiros herdeiros da promessa feita a Abraão não são definidos apenas pela descendência física, mas pela fé na promessa divina:
Erran nahi da, eztiradela haraguiaren haour diradenac, ha1acotz Iaincoaren haour: baina promessaren haour diradenac estimatzen diradela hacitan.(Erromatarrei 9:8)
O ápice dessa revelação acontece quando Jesus é reconhecido como o Messias, o Filho do Deus vivo, ponto central de toda a Escritura:
Dioste, Eta çuec nor naicela dioçue?
Ihardesten çuela Simon Pierrisec erran ceçan, Hi aiz Christ Iainco viciaren Semea.
Eta ihardesten çuela Iesusec erran cieçón hari, Dohatsu aiz Simon Ionaren semeá: ecen haraguiac ez odolac eztrauc hori reuelatu, baina ene Aita ceruètan denac.(Mateo 16:15-17)
As marcas de quem é filho
A filiação com Deus não é um conceito abstrato; ela se traduz em atitudes diárias, caráter e transformação de vida. A consciência desse amor gera compromisso com a justiça e com o próximo:
Ikussaçue nolaco charitatea guri eman draucun Aitac, baita, Iaincoaren haur deitha gaitecen: halacotz munduac ezgaitu eçagutzen, ceren ezpaitu hura eçagutzen.(1 Joan 3:1)
Hunetan agueri dirade Iaincoaren haourrac eta deabruaren haourrac: norc-ere iustitia ezpaitu eguiten, eta ezpaitu bere anayea onhesten hura ezta Iaincoaganic.(1 Joan 3:10)
Jesus destacou em seu ministério que os filhos de Deus se parecem com o Pai em suas atitudes, buscando ativamente a paz:
Dohatsu dirade baquea procuratzen dutenac: ceren hec Iaincoaren haour deithuren baitirade.(Mateo 5:9)
Por fim, a paternidade divina inclui a correção paternal. Deus trata seus filhos com disciplina e cuidado, visando ao crescimento e à maturidade espiritual de cada um:
Baldin gaztigamenduric suffritzen baduçue, Iaincoa bere haourrey anço presentatzen çaiçue: ecen cein da haourra aitác gaztigatzen eztuena?
Bada baldin gaztigamendu gabe baçarete, ceinetan participant baitirade guciac, beraz bastard çarete eta ez seme.(Hebrearrei 12:7,8)
Este artigo te tocou? Faça uma oração!
+581 estão orando agora.
Junte-se à corrente de oração.