Homem de Deus

سفارش پولس به تیموتائوس

11 امّا تو ای مرد خدا، از اینها همه بگریز، و در پی پارسایی و دینداری و ایمان و محبت و پایداری و ملایمت باش.

12 مگذار هیچ‌کس تو را به سبب جوانی‌ات حقیر شمارد، بلکه در گفتار و کردار و محبت و ایمان و پاکی، همۀ مؤمنان را سرمشق باش.

13 هوشیار باشید؛ در ایمان استوار بمانید؛ مرد باشید و نیرومند شوید. 14 همۀ کارهای شما با محبت باشد.

8 ای مرد، او تو را از آنچه نیکوست آگاه ساخته است؛

و خداوند از تو چه می‌طلبد،

جز آنکه انصاف را به جای آری و محبت را دوست بداری،

و با فروتنی در حضور خدایت سلوک کنی؟

9 و این است تاریخچۀ نسل نوح. نوح مردی بود پارسا و در روزگار خویش بی‌عیب. نوح با خدا راه می‌رفت.

ایوب، مردی خداترس

1 در دیار عوص مردی بود ایوب نام. آن مرد بی‌عیب و صالح بود؛ از خدا می‌ترسید و از بدی اجتناب می‌کرد.

6 مردی آمد که از جانب خدا فرستاده شده بود؛ نامش یحیی بود. 7 او برای شهادت دادن آمد، برای شهادت بر آن نور، تا همه به واسطۀ او ایمان آورند.

24 مرد فهیم بر حکمت چشم می‌دوزد،

اما چشمان شخص نادان تا به کرانهای زمین سرگردان است.

12 امّا به همۀ کسانی که او را پذیرفتند، این حق را داد* که فرزندان خدا شوند، یعنی به هر کس که به نام او ایمان آورْد؛ 13 آنان که نه با تولدی بشری،* نه از خواهشِ تن و نه از خواستۀ یک مرد، بلکه از خدا تولد یافتند.

31 ولی ما می‌دانیم که خدا دعای گناهکاران را نمی‌شنود، امّا اگر کسی خداترس باشد و ارادۀ او را به جا آورد، خدا دعای او را می‌شنود.

ب

9 چگونه مرد جوان راهِ خود را پاک نگاه دارد؟

با نگاه داشتن کلام تو!

10 تو را به جان و دل می‌جویم؛

مگذار از فرمانهای تو منحرف شوم.

11 کلام تو را در دل خود ذخیره کرده‌ام،

تا به تو گناه نورزم!

12 خداوندا تو متبارکی

فرایض خود را به من بیاموز.

13 به لبهای خویش بازمی‌گویم،

همۀ قوانینی را که از دهان تو صادر شده است.

14 از پیرویِ قوانین تو شادمان می‌گردم،

چنانکه از به دست آوردن ثروتی عظیم!*

15 در احکام تو تأمل می‌کنم،

و راههایت را در نظر خود می‌دارم.

16 از فرایض تو لذت می‌برم؛

کلامت را از یاد نخواهم برد.

راه پارسایان و راه شریران

1 خوشا به حال کسی که در مشورت شریران گام نزند

و در راه گنهکاران نایستد

و در محفل تمسخرگران ننشیند؛

2 بلکه رغبتش در شریعت خداوند باشد

و شبانه‌روز در شریعت او تأمل کند.

3 او بسان درختیست نشانده بر کنارۀ جویبار،

که میوۀ خویش در موسمش آرد به بار،

و برگش نیز پژمرده نشود،

و در هر آنچه کند کام یابد.

4 لیکن چنین نیستند شریران

بلکه همچو کاهند که دستِ باد می‌رانَدشان.

5 پس شریران را در داوری تابِ ایستادن نیست

و نه گنهکاران را در جمع پارسایان.

6 زیرا خداوند راه پارسایان را می‌پاید

اما طریق شریران به نابودی می‌انجامد.

22 شما آموختید که باید به لحاظ شیوۀ زندگی پیشین خود، آن انسان قدیم را که تحت‌تأثیر امیالِ فریبنده دستخوش فساد بود، از تن به در آورید.*23 باید طرز فکر شما نو شود، 24 و انسان جدید را در بر کنید، که آفریده شده است تا در پارسایی و قدّوسیت حقیقی، شبیه خدا باشد.