Homem: o que a Bíblia diz sobre sua criação e queda
Criado à imagem de Deus e marcado pela queda
A Bíblia apresenta o homem como uma criatura singular, feita à imagem e semelhança de Deus, mas profundamente afetada pela entrada do pecado no mundo. Em vez de exaltar a autossuficiência humana, a Escritura revela a fragilidade da nossa condição e aponta para a redenção em Jesus Cristo.
Em Gênesis, a criação da humanidade estabelece sua dignidade e sua responsabilidade no cuidado da terra:
ଏନ୍ଇଡ଼ିଙ୍ଗ୍ ପର୍ମେସର୍ ବାସଙ୍ଗ୍କେ, "ନିଂ ନିଜର୍ ରୁପ୍ ଆରି ନିଜର୍ ରକମ୍ ରେମୁଆଁ ଆଃରେଏ । ମେଇଂ ଣ୍ଡିଆନ୍ୟା ଲେଃନେ ଆଃଡ଼ ଆରି ବିନ୍ ବିନ୍ ରକମ୍ନେ ପ୍ଲିଗ୍ଇଂ ଆରି ପସୁଇଂ ଆରି ସାପା ମଚ୍ପୁର୍ ଆରି ତୁବନ୍ୟା ଅଲେଙ୍ଗ୍ନେ ସାପା ଗଲେନେ ପସୁ ଆଡ଼ାତ୍ରା ସାସନ୍ ଡିଂଆର୍ଏ ।" ଏନ୍ଇଡ଼ିଂ ପର୍ମେସର୍ ନିଜର୍ ମୁର୍ତିରେ ରେମୁଆଁକେ ଆଃରେକେ; ପର୍ମେସର୍ନେ ରୁପ୍ ରକମ୍ ମେଁ ଆମେକେ ଆଃରେକେ; ଙ୍ଗିର୍ବୁଏଃ ଆରି ସେଲାମ୍ବୁଏଃ ଆଃଡିଂଚେ ମେଁ ଆମେଇଂକେ ଆଃରେକେ ।(ଆଦି 1:26,27)
A comunhão com o Criador foi rompida quando Adão e Eva desobedeceram e se esconderam da presença divina:
ଲମ୍ଡିଗ୍ ବେଲା ମାପ୍ରୁ ପର୍ମେସର୍ ଡୁଗ୍ଡି ବିତ୍ରେ ଅଲେଙ୍ଗ୍ ଡିଂଗେ । ଆଦମ ଆରି ଅବା ଏନ୍ ସାମୁଆଁ ଅଁଆର୍କେ, ବାରି ମେଇଂ ପର୍ମେସର୍ନେବାନ୍ ବୁଃଡ଼ି ନ୍ସା ଡୁଗ୍ଡିନେ ସ୍ଲାଃଇଙ୍ଗ୍ ଡାଗ୍ରା ବୁଃଡ଼ିଆର୍କେ ।(ଆଦି 3:8)
O apóstolo Paulo explica que a desobediência de Adão introduziu o pecado e a morte na experiência humana:
ମୁଇଂଜା ବାନ୍ ମଞ୍ଚ୍ପୁର୍ ପାପ୍ ଗାକେ ବାରି ପାପ୍ବାନ୍ ଗୁଏ ପାଙ୍ଗ୍କେ । ସାପାରେ ପାପ୍ ଡିଙ୍ଗ୍ନେବଗେସା ଗୁଏନେ ସର୍ତେ ରେମୁଆଁ ଜାତି ଆଡ଼ାତ୍ରା ପାଙ୍ଗ୍କେ ।(ରମିୟ 5:12)
A resposta de Deus a essa ruptura é Cristo, o último Adão, que dá vida espiritual aos que nele creem:
ଦର୍ମ ସାସ୍ତର୍ନ୍ନିଆ ଗୁଆର୍ବକେ; "ପର୍ତୁମ୍ ରେମୁଆଁ ଆଦମ ମୁଇଙ୍ଗ୍ ଜିବନ୍ ପ୍ରାନି ରକମ୍ ତିଆର୍ ଡିଙ୍ଗ୍ଲେକେ ।" ସାରାସାରି ଆଦମ ଲେଃକେ ଜିବନ୍ ବିଃନେ ଆତ୍ମା । ସେନୁଗ୍ବାନ୍ ଆତ୍ମିକ ବିସୟ୍ ଆଲେଃଗେ ଣ୍ଡୁ । ସିସେ ମେଃମେଃନେ ଲେଃକେ ସତ୍ ଏନ୍ ଇଡ଼ିଙ୍ଗ୍ ପାଙ୍ଗ୍କେ ଆତ୍ମିକ ବିସୟ୍ । ସେନୁଗ୍ ରେମୁଆଁ ଆଦମ ଲେଃକେ ମଞ୍ଚ୍ପୁର୍ନେ ତୁବଃ ବାନ୍ ତିଆର୍; ମାତର୍ ମ୍ୱାକ୍ଲିଗ୍ ଆଦମ କିତଂବାନ୍ ପାଙ୍ଗ୍ଲେଃକେ । ମଞ୍ଚ୍ପୁର୍ନେ ରେମୁଆଁଇଂ ସାପାରେ ଆତେନ୍ ତୁବବାନ୍ ଆଃରେକ୍ନେ ରେମୁଆଁ ରକମ୍ । ମାତର୍ କିତଂନେ ଗୁନ୍ ରକମ୍ ରେମୁଆଁଇଂ ଆତେନ୍ କିତଂନେ ନର୍ ରକମ୍ । ନେ ମଞ୍ଚ୍ପୁର୍ନେ ରେମୁଆଁ ରକମ୍ ଆଃରେ ନେଡିଂକେ । ମାତର୍ ନେନେ ଡିଗ୍ କିତଂନେ ରେମୁଆଁ ରକମ୍ ମୁର୍ତି ନେଃଡିଂପା ।(୧ କରିନ୍ତିୟ 15:45-49)
A fragilidade humana e a soberania divina
A Bíblia trata a fragilidade humana com realismo: os dias do homem na terra são breves, marcados por limites e totalmente dependentes de Deus.
Em meio à dor, Jó resume a brevidade e as aflições da existência terrena:
Diante da santidade do Criador, nenhum ser humano pode reivindicar pureza ou justiça própria:
Mesmo diante da pequenez do ser humano, Deus não o abandona nem o perde de vista:
O autor de Hebreus, citando o Salmo 8, lembra que Deus se importa com o homem e coroa a humanidade de glória e honra em Cristo:
ଡାଗ୍ଲା ଦରମ୍ ସାସ୍ତର୍ନ୍ନିଆ ଗ୍ନୁଆର୍ ଲେଃକେ:
"ଏ ଇସ୍ପର୍, ରେମୁଆଁ ଜାଣ୍ଡେ ଜେ ନାଁ ମେଁ ନ୍ସା ଚିନ୍ତା ଡିଙ୍ଗ୍ନାଡିଙ୍ଗ୍କେ
ବାରି ରେମୁଆଁ ଅଃକେନ୍ ଡାଆଁ ଡିଂଲା ଡିଗ୍ ନା ମେଁନେ ଜତନ୍ ଡିଙ୍ଗ୍ନାଡିଙ୍ଗ୍କେ ?(ଏବ୍ରି 2:6)
Salomão ensina que os passos da vida pertencem ao Senhor, superando a capacidade do homem de controlar o próprio caminho:
ମାପ୍ରୁନେବାନ୍ ରେମୁଆଁନେ ଞ୍ଚ ଅଲେଙ୍ଗ୍ଏ; ତେସାଃ ରେମୁଆଁ ନିଜର୍ ଗାଲି ଡିରକମ୍ ବୁଜେ ୟାଏ ?(ଇତପଦେସ୍ 20:24)
Os limites humanos e o perigo da autossuficiência
O ser humano tende a confiar nas próprias forças ou na força de outros, mas a Bíblia adverte contra o engano de afastar o coração de Deus.
O profeta Jeremias denuncia a ruína de depositar a esperança final na força humana em vez de confiar no Senhor:
Tiago adverte que a indecisão e a falta de fé tornam o homem inconstante em todas as suas atitudes:
ଦେତ୍ରକମ୍ ରେମୁଆଁ ମାପ୍ରୁନେ ଡାଗ୍ରା ମେଃଡିଗ୍ ବାଏ ଡାଗ୍ଚେ ମନେ ଆଡିଙ୍ଗ୍ଲେ । ମେଁ ମ୍ୱାର୍ମନ୍ ରେମୁଆଁ ନିଜର୍ ସାପା ଅଲେଙ୍ଗ୍ନ୍ନିଆ ଆଙ୍କ୍ଆନ୍ତ୍ ।(ଜାକୁବ୍ 1:7,8)
Nenhuma atitude humana fica encoberta; os olhos do Senhor observam todos os caminhos:
ମେଃଡାଗ୍ଲା ରେମୁଆଁନେ ସାପା ଗାଲି ମାପ୍ରୁନେ ମ୍ମୁଆଃଅରିଆ ଲାଏଃକେ ଆରି ମେଁ ମେଁନେ ସାପା ଗାଲି ସମାନ୍ ଆଃଡିଂମ୍ୟାଃକେ ।(ଇତପଦେସ୍ 5:21)
O coração humano faz planos e traça objetivos, mas a soberania final de cada resposta pertence a Deus:
ମନ୍ନେ ଚିନ୍ତା ରେମୁଆଁନେ ଉର୍ଦେ ଲେଃଏ; ମାତର୍ ନ୍ଲିୟାନେ ଉତର୍ ମାପ୍ରୁନେବାନ୍ ଡିଂଏ ।(ଇତପଦେସ୍ 16:1)
O novo homem em Cristo e o chamado à maturidade
O evangelho chama o homem a abandonar velhos hábitos corrompidos pelo pecado para viver uma nova vida guiada pela verdade, pelo amor e pelo serviço ao próximo.
A conversão exige despojar-se da antiga natureza e revestir-se do novo homem, criado segundo Deus em verdadeira justiça:
ତେସା ଆଣ୍ଡିନେ ବାୱିର୍କ୍ନେ ଗୁନ୍ ଡୁଂୱେଚେ ପେ ବ୍ରୁଆ ଡିକେଃ ଡିଙ୍ଗ୍ପେଡିଂଗେ ଆତେନ୍ ଆନ୍ତାର୍ପା ମେଃଡାଗ୍ଲା ମେଃନେ ନାଲେନେ କାମ୍ ଏତେ ପେନି ଆତ୍ମା ନସ୍ଟ ଡିଙ୍ଗ୍ଡିଙ୍ଗ୍ଗେ । ପେନି ଗର୍ବେ ବାରି ମନ୍ନେ ପୁରାପୁରି ତ୍ମି ଜିବନ୍ ଆଡିଙ୍ଗ୍ନେ ଦର୍କାର୍ । ଇସ୍ପର୍ନେ ରକମ୍ ତ୍ମି ଆତ୍ମା ସାପା । ଆତେନ୍ ପେନି ପବିତ୍ର ବାରି ନ୍ୟାୟ୍ ଜିବନ୍ ଜାପନ୍ରେ ତ୍ନାଲେ ।(ଏପିସିୟ 4:22-24)
Na cruz, Cristo desfez as divisões entre os povos, criando em si mesmo uma nova humanidade em paz:
ମେଁ ଜିଉଦିଇଂନେ ସାପା ନିଅମ୍ କାନୁନ୍ ଆଣ୍ଡେଙ୍ଗ୍ ଆନ୍ତାର୍ଚେ ଜିଉଦି ବାରି ଅଣଜିଉଦି ରେମୁଆଁଇଂନେ ବିତ୍ରେ ମେଇଂନେ ସାଇଜ ଡିଙ୍ଗ୍ଣ୍ଡ୍ରେ ମୁଇଂ ତ୍ମି ରେମୁଆଁ ଜାତି ତିଆର୍ ଡିଙ୍ଗ୍ବକେ । ଆକ୍ଅରିଆ ଦର୍ତନିନ୍ନିଆ ସାନ୍ତି ଡିଙ୍ଗ୍ଏ ।(ଏପିସିୟ 2:15)
A maturidade cristã exige superar atitudes infantis e assumir a responsabilidade de uma vida fundamentada no amor:
ନେଙ୍ଗ୍ ଚିର୍ଲାଃଅ ଲେଃକେଲା ନେଙ୍ଗ୍ନେ ବାଲିର୍ବାତା ମ୍ନାନେ ବାରି ଚିନ୍ତାଡିଂନେ ଚିର୍ଲାଃଅ ରକମ୍ ଲେଃଗେ । ମାତର୍ ମ୍ନାଲା ନେଙ୍ଗ୍ ବାରି ଚିର୍ଲାଃଅ ରକମ୍ ବାଃଲିର୍ବାଃତା ଡିଙ୍ଗ୍ନାଡିଙ୍ଗ୍କେ ।(୧ କରିନ୍ତିୟ 13:11)
Paulo instrui Timóteo como "homem de Deus" a fugir das paixões egoístas e a seguir a justiça, a fé e a mansidão:
ମାତର୍ ଅ ତିମତି ନା ମୁଇଂ ପର୍ମେସର୍ନେ ରେମୁଆଁ । ଏଲେଡିଗ୍ ପେ ଆତେନ୍ ସାପା ବିସୟ୍ ବାନ୍ ସ୍ଲ ଲେଃନେ ଦର୍କାର୍ । ଦରମ୍ ବାବ୍ରେ ଲେଃ ନ୍ସା ଚେସ୍ଟା ଡିଙ୍ଗ୍ପା ପର୍ମେସର୍ନେ ଉପାସ୍ ଡିଙ୍ଗ୍ପା । ପେନେ ଜିବନ୍ରେ ବିସ୍ବାସ୍, ଆଲାଦ୍, ସାଆସ୍, ଦରମ୍ ବାରି ବଦ୍ର ବେବଆର୍ ଡିଙ୍ଗ୍ ନ୍ସା ଚେସ୍ଟା ଡିଙ୍ଗ୍ପା ।(୧ ତିମତି 6:11)
Essa maturidade se manifesta no convívio diário: honrar os homens mais velhos como pais e os mais jovens como irmãos:
ପେ ମୁଇଙ୍ଗ୍ ବୟସ୍ ରେମୁଆଁ ଏତେ ରିସାରିସା ବାଲିର୍ ସାମୁଆଁ ଆଡିଙ୍ଗ୍ପା । ନିଜର୍ ଆବା ଡାଗ୍ଚେ ବାବେଚେ ମେଁନେ ଏତେ ବାଲିର୍ବାତାପା । ଡାଆଁରେଇଂନେ ଆଡ଼ାତ୍ରା ନିଜର୍ ବୟାଁ ରକମ୍ ବେବଆର୍ ଡିଙ୍ଗ୍ପା ।(୧ ତିମତି 5:1)
Este artigo te tocou? Faça uma oração!
+581 estão orando agora.
Junte-se à corrente de oração.