Homem: o que a Bíblia diz sobre sua criação e queda
Criado à imagem de Deus e marcado pela queda
A Bíblia apresenta o homem como uma criatura singular, feita à imagem e semelhança de Deus, mas profundamente afetada pela entrada do pecado no mundo. Em vez de exaltar a autossuficiência humana, a Escritura revela a fragilidade da nossa condição e aponta para a redenção em Jesus Cristo.
Em Gênesis, a criação da humanidade estabelece sua dignidade e sua responsabilidade no cuidado da terra:
Na God El fahk, "Inge kut ac fah oru mwet uh: elos ac oana kut ac lumahlos ac oana lumasr. Ac fah oasr ku yorolos fin ik, won, ac ma orakrak nukewa, ma muna ac ma lemnak, ma yohk ac srik." Ouinge God El orala mwet uh, ac oralosla oana lumahl. El oralosla mukul ac mutan, (Genesis 1:26,27)
A comunhão com o Criador foi rompida quando Adão e Eva desobedeceram e se esconderam da presença divina:
In eku sac, eltal lohng ke LEUM GOD El forfor in ima sac, ac eltal wikla lukel inmasrlon sak uh.(Genesis 3:8)
O apóstolo Paulo explica que a desobediência de Adão introduziu o pecado e a morte na experiência humana:
Ma koluk tuku nu faclu ke mwet se, ac ma koluk lal use pac misa. Ke sripa se inge, misa ma nu sin mwet nukewa, mweyen mwet nukewa orekma koluk.(Rome 5:12)
A resposta de Deus a essa ruptura é Cristo, o último Adão, que dá vida espiritual aos que nele creem:
Tuh Ma Simusla uh fahk, "Mwet se oemeet ah, Adam, el orekla tuh sie ma moul"; a Adam se safla el Ngun in sang moul. Tia moul in ngun pa meet, a moul in ikwa, na toko fah moul in ngun. Adam se meet orekla ke fohk lun faclu; Adam se akluo el tuku inkusrao me. Elos su ma lun faclu, elos oana el su orekla ke fohk lun faclu; elos su ma lun kusrao elos oana el su tuku inkusrao me. Oana ke kut nukum luman mwet se ma orekla ke fohk uh, ouinge kut ac fah nokomang luman Mwet se ma tuku inkusrao me.(Sie Corinth 15:45-49)
A fragilidade humana e a soberania divina
A Bíblia trata a fragilidade humana com realismo: os dias do homem na terra são breves, marcados por limites e totalmente dependentes de Deus.
Em meio à dor, Jó resume a brevidade e as aflições da existência terrena:
"Kut nukewa isusla tuh munas ac tia ku in sifacna.
Moul lasr nukewa fototo ac sessesla ke mwe ongoiya.(Job 14:1)
Diante da santidade do Criador, nenhum ser humano pode reivindicar pureza ou justiça própria:
‘Ya sie mwet ku in suwoswos ye mutun God?
Ya mwet se ku in nasnasna ye mutun El su oralla?(Job 4:17)
Mesmo diante da pequenez do ser humano, Deus não o abandona nem o perde de vista:
"Efu ku kom oru mu yohk sripen mwet uh nu sum?
Efu ku kom lohang nu ke ma el oru uh?(Job 7:17)
O autor de Hebreus, citando o Salmo 8, lembra que Deus se importa com o homem e coroa a humanidade de glória e honra em Cristo:
A oasr verse in Ma Simusla fahk mu:
"O God, mea mwet, tuh kom in nunku kacl;
Ac mea se mwet uh, tuh kom in saokkin?(Hebrew 2:6)
Salomão ensina que os passos da vida pertencem ao Senhor, superando a capacidade do homem de controlar o próprio caminho:
LEUM GOD El oakiya tari inkanek lasr uh, na sie mwet el ac etu fuka inkanek lun moul lal sifacna?(Soakas 20:24)
Os limites humanos e o perigo da autossuficiência
O ser humano tende a confiar nas próprias forças ou na força de outros, mas a Bíblia adverte contra o engano de afastar o coração de Deus.
O profeta Jeremias denuncia a ruína de depositar a esperança final na força humana em vez de confiar no Senhor:
LEUM GOD El fahk,
"Nga fah selngawi mwet se
Su forla likiyu
Ac filiya lulalfongi lal sin mwet,
Ac lulalfongi ku lun mwet sukawil moul la.(Jeremiah 17:5)
Tiago adverte que a indecisão e a falta de fé tornam o homem inconstante em todas as suas atitudes:
Mwet ouinge in tia nunku mu elos ac eis kutena ma sin Leum. Elos tafu luo in nunak lalos, ac seokak in ma nukewa.(James 1:7,8)
Nenhuma atitude humana fica encoberta; os olhos do Senhor observam todos os caminhos:
LEUM GOD El liye ma nukewa kom oru. Acn nukewa kom fahsr nu we, El liye kom.(Soakas 5:21)
O coração humano faz planos e traça objetivos, mas a soberania final de cada resposta pertence a Deus:
Kut ku in oru pwapa lasr, tusruktu kas safla kac uh ma lun God.(Soakas 16:1)
O novo homem em Cristo e o chamado à maturidade
O evangelho chama o homem a abandonar velhos hábitos corrompidos pelo pecado para viver uma nova vida guiada pela verdade, pelo amor e pelo serviço ao próximo.
A conversão exige despojar-se da antiga natureza e revestir-se do novo homem, criado segundo Deus em verdadeira justiça:
Ouinge kowos in sisla ouiyen moul matu lowos ma kowos moulkin in pacl meet — moul se su kunauskowosla ke sripen kena lowos nu ke ma kikiap. Insiowos ac nunkowos enenu in arulana aksasuyeyukla, ac kowos enenu in nokomang mwet sasu, su orekla in luman God, ac su fwackyuk in moul pwaye, su suwoswos ac mutal.(Ephesus 4:22-24)
Na cruz, Cristo desfez as divisões entre os povos, criando em si mesmo uma nova humanidade em paz:
Christ el sisla Ma Sap lun mwet Jew ac oakwuk puspis kac tuh elan orani kain in mwet luo inge nu ke sie u sasu su kupasryang nu sel, na ouinge oasr misla.(Ephesus 2:15)
A maturidade cristã exige superar atitudes infantis e assumir a responsabilidade de uma vida fundamentada no amor:
Ke nga tulik, nga kaskas oana tulik, etu luk oana etu lun tulik, ac nga nunku oana tulik; a inge ke nga mwet matu, nga sisla ouiya lun tulik.(Sie Corinth 13:11)
Paulo instrui Timóteo como "homem de Deus" a fugir das paixões egoístas e a seguir a justiça, a fé e a mansidão:
A kom, Timothy, kom mwet lun God, na kom in sensenkin kom liki ma inge nukewa. Kwafeang tuh kom in suwoswos, mutal, lulalfongi, lungse, muteng, ac fakpap.(Sie Timothy 6:11)
Essa maturidade se manifesta no convívio diário: honrar os homens mais velhos como pais e os mais jovens como irmãos:
Kom in tia kai sie mukul su matu liki kom, a kwafe nu sel oana elan papa tomom; ac oru nu sin mukul fusr an oana elos in tamulel lom,(Sie Timothy 5:1)
Este artigo te tocou? Faça uma oração!
+581 estão orando agora.
Junte-se à corrente de oração.