Homem: o que a Bíblia diz sobre sua criação e queda
Criado à imagem de Deus e marcado pela queda
A Bíblia apresenta o homem como uma criatura singular, feita à imagem e semelhança de Deus, mas profundamente afetada pela entrada do pecado no mundo. Em vez de exaltar a autossuficiência humana, a Escritura revela a fragilidade da nossa condição e aponta para a redenção em Jesus Cristo.
Em Gênesis, a criação da humanidade estabelece sua dignidade e sua responsabilidade no cuidado da terra:
Dayon nagsiling ang Dios, "Mahimo kita sang tawo nga kaanggid sa aton. Magagahom sila sa tanan nga klase sang mga sapat: ang nagalangoy, ang nagalupad, ang nagalakat, kag ang nagakamang." Gani gintuga sang Dios ang tawo, lalaki kag babayi, nga kaanggid sa iya.(Genesis 1:26,27)
A comunhão com o Criador foi rompida quando Adão e Eva desobedeceram e se esconderam da presença divina:
Sang mabulubugnaw na sang hapon, nabatian nila nga nagalakat ang Ginoong Dios sa katamnan. Gani nagpanago sila sa kakahuyan.(Genesis 3:8)
O apóstolo Paulo explica que a desobediência de Adão introduziu o pecado e a morte na experiência humana:
Ang sala nagsulod sa kalibutan tungod sang paglapas ni Adan sa sugo sang Dios, kag ang iya sala nagdala sang kamatayon. Gani nag-abot ang kamatayon sa tanan nga tawo, tungod kay ang tanan nakasala.(Roma 5:12)
A resposta de Deus a essa ruptura é Cristo, o último Adão, que dá vida espiritual aos que nele creem:
Kay nagasiling ang Kasulatan, "Ang una nga tawo nga si Adan ginhatagan sang kabuhi." Pero ang ulihi nga Adan nga amo si Cristo ginhatagan sang Espiritu nga nagahatag sang kabuhi. Indi ang espiritual nga lawas ang una kundi ang dutan-on nga lawas, kag dayon ang espiritual nga lawas. Ang una nga tawo dutan-on. Ginhimo siya halin sa duta. Pero ang ikaduha nga tawo halin sa langit. Ang dutan-on nga lawas pareho gid sa lawas sang tawo nga ginhimo halin sa duta, pero ang lawas nga langitnon pareho gid sa lawas sang naghalin sa langit. Gani kon paano nga ang aton lawas nangin kaanggid sang kay Adan nga halin sa duta, magaabot gid ang adlaw nga ang aton lawas mangin kaanggid man sang kay Cristo nga halin sa langit.(1 Corinto 15:45-49)
A fragilidade humana e a soberania divina
A Bíblia trata a fragilidade humana com realismo: os dias do homem na terra são breves, marcados por limites e totalmente dependentes de Deus.
Em meio à dor, Jó resume a brevidade e as aflições da existência terrena:
"Kami nga mga tawo malip-ot lang ang amon kabuhi,
kag madamo kami sang kalisod.(Job 14:1)
Diante da santidade do Criador, nenhum ser humano pode reivindicar pureza ou justiça própria:
‘May tawo bala nga matarong sa atubangan sang Dios?
May tawo bala nga matinlo sa atubangan sang iya Manunuga?(Job 4:17)
Mesmo diante da pequenez do ser humano, Deus não o abandona nem o perde de vista:
"Ano gid bala ang tawo nga imo ginakabalak-an kag ginahatagan sang importansya?(Job 7:17)
O autor de Hebreus, citando o Salmo 8, lembra que Deus se importa com o homem e coroa a humanidade de glória e honra em Cristo:
tungod kay amo ini ang nakasulat sa Kasulatan,
"O Dios, ano gid bala ang tawo nga ginadumdom mo gid?
Ahaw tawo man lang siya, ngaa ginakabalak-an mo gid?(Hebreo 2:6)
Salomão ensina que os passos da vida pertencem ao Senhor, superando a capacidade do homem de controlar o próprio caminho:
Ang Ginoo amo ang nagabuot sang aton kabuhi, gani indi ta mahibaluan kon ano ang aton palaabuton.(Hulubaton 20:24)
Os limites humanos e o perigo da autossuficiência
O ser humano tende a confiar nas próprias forças ou na força de outros, mas a Bíblia adverte contra o engano de afastar o coração de Deus.
O profeta Jeremias denuncia a ruína de depositar a esperança final na força humana em vez de confiar no Senhor:
Nagsiling pa gid ang Ginoo, "Pakamalauton ko ang tawo nga nagabiya sa akon kag nagasalig sa tawo lang.(Jeremias 17:5)
Tiago adverte que a indecisão e a falta de fé tornam o homem inconstante em todas as suas atitudes:
Ina nga tawo nga nagapangduhaduha wala sing kasiguruhan sa iya mga ginahimo. Indi siya maghunahuna nga may mabaton siya halin sa Ginoo.(Santiago 1:7,8)
Nenhuma atitude humana fica encoberta; os olhos do Senhor observam todos os caminhos:
Kay nakita sang Ginoo ang tanan mo nga ginahimo; kag bisan diin ka magkadto nagatan-aw siya.(Hulubaton 5:21)
O coração humano faz planos e traça objetivos, mas a soberania final de cada resposta pertence a Deus:
Nagaplano ang tawo, pero ang Ginoo ang nagabuot kon matuman ina nga plano ukon indi., pero ang Ginoo ang nagabuot kon ano gid ang iya ihambal.(Hulubaton 16:1)
O novo homem em Cristo e o chamado à maturidade
O evangelho chama o homem a abandonar velhos hábitos corrompidos pelo pecado para viver uma nova vida guiada pela verdade, pelo amor e pelo serviço ao próximo.
A conversão exige despojar-se da antiga natureza e revestir-se do novo homem, criado segundo Deus em verdadeira justiça:
Gani bayai na ninyo ang inyo daan nga pamatasan kay ini iya sang daan ninyo nga kabuhi. Ang ining daan nga pamatasan amo ang nagalaglag sa inyo paagi sa malain nga mga handom nga nagadaya sa inyo. Bag-uha ninyo ang inyo tagipusuon kag hunahuna. Ipakita ninyo nga ginbag-o na kamo sang Dios kag ginhatagan sang kabuhi nga pareho sa iya, ang husto nga kabuhi nga matarong kag balaan.(Efeso 4:22-24)
Na cruz, Cristo desfez as divisões entre os povos, criando em si mesmo uma nova humanidade em paz:
Ang pader nga iya gin-guba amo ang Kasuguan sang mga Judio nga nagalakip sang mga sugo kag mga pagsulundan. Ang katuyuan sini nga himuon niya sa iya nga isa ka bag-o nga katawhan ang duha ka grupo para mangin maayo na ang ila relasyon.(Efeso 2:15)
A maturidade cristã exige superar atitudes infantis e assumir a responsabilidade de uma vida fundamentada no amor:
Sang bata pa ako, ang akon paghambal, ang akon pag-intiendi, kag ang akon hunahuna pareho sang bata. Pero sang may buot na ako, ginbayaan ko ang pagginawi sang bata.(1 Corinto 13:11)
Paulo instrui Timóteo como "homem de Deus" a fugir das paixões egoístas e a seguir a justiça, a fé e a mansidão:
Pero ikaw, bilang alagad sang Dios, likawi ina nga mga butang. Himulati nga magkabuhi nga matarong, diosnon, may pagtuo, mahigugmaon, mainantuson, kag malulo.(1 Timoteo 6:11)
Essa maturidade se manifesta no convívio diário: honrar os homens mais velhos como pais e os mais jovens como irmãos:
Indi mo paghambalan sang masakit ang tigulang nga mga lalaki kundi laygayan mo sila pareho nga imo amay. Trataron mo ang bataon pa nga mga lalaki pareho nga imo mga utod,(1 Timoteo 5:1)
Este artigo te tocou? Faça uma oração!
+581 estão orando agora.
Junte-se à corrente de oração.