A mulher sábia
A mulher sábia constrói sua casa sobre o fundamento do temor do Senhor. Sua sabedoria abençoa a família, a comunidade e as gerações futuras.
A sabedoria que edifica
A mulher sábia edifica sua casa. O temor do Senhor é o princípio da sabedoria e a instrução que conduz à honra.
Cuiridh gach bean ghlic a taigh suas; ach leagaidh a’ bhean amaideach sìos e le a làmhan fhèin.
Is e eagal an Tighearna toiseach a’ ghliocais; agus is e eòlas nithean naomha, tuigse.
Is e eagal an Tighearna fòghlam a’ ghliocais; agus ro urram tha irioslachd.
Ma tha aon neach agaibh a dh’uireasbhaidh gliocais, iarradh e o Dhia, a bheir do gach neach gu pailt, agus nach dèan maoidheadh; agus bheirear dha e.
Iarraibh an Tighearna agus a neart, iarraibh a ghnùis a-ghnàth.
Virtude e excelência
A mulher virtuosa é coroada de força e dignidade. Ela abre a boca com sabedoria e a instrução da bondade está na sua língua.
Cò a gheibh bean shubhailceach? Oir tha a luach gu mòr os cionn chlach uasal.
Neart agus urram is aodach dhi; agus nì i gàirdeachas anns an àm ri teachd.
Fosglaidh i a beul le gliocas, agus tha lagh a’ choibhneis air a teangaidh.
Eiridh a clann, agus beannaichidh iad i; a fear, agus molaidh e i.
Rinn mòran nighean gu subhailceach, ach thug thusa barrachd orra uile.
Is mealltach deagh-ghean, agus is dìomhain sgèimh; ach bean air am bi eagal an Tighearna, is ise a mholar.
Tha bean mhath na crùn da fear; ach mar lobhadh na chnàmhan tha ise a nàraicheas e.
Gheibh bean ghràsail urram; agus cosnaidh daoine làidir saoibhreas.
Is iad oighreachd athraichean taigh agus saoibhreas; ach is ann on Tighearna a tha bean chiallach.
Exemplo e influência
A mulher sábia é exemplo de fé e bom testemunho. Suas atitudes inspiram e seu legado abençoa as gerações que virão.
Mar an ceudna na mnathan aosda a bhith nan giùlan mar as cubhaidh do naomhachd, gun a bhith nan luchd-tuaileis, gun a bhith trom air fìon, a bhith nan luchd-teagaisg air nithean matha;
A-chum gun teagaisg iad na mnathan òga a bhith ciallach, gràdhach air am fir, gràdhach air an cloinn,
A bhith eagnaidh, geamnaidh, fantainn aig an taigh, a bhith math, umhail dam fir a-chum nach faigh facal Dhè mì-chliù.
Is amhail sin is còir do na mnathan a bhith suidhichte, gun a bhith nan luchd-tuaileis; ach a bhith measarra, ionraic anns na h-uile nithean.
An sin samhlaichear rìoghachd nèimh ri deich òighean a thug leo an lòchrain, agus a chaidh a-mach an còdhail an fhir nuadh-phòsda.
Agus bha còignear dhiubh glic, agus còignear amaideach.
Thug iadsan a bha amaideach an lòchrain leo, ach cha tug iad ola leo.
Ach iadsan a bha glic, thug iad ola leo nan soithichean maille rin lòchrain.
Agus air dèanamh moille don fhear nuadh-phòsda, thuit clò cadail orra uile, agus suain.
Ach anns a’ mheadhon-oidhche, rinneadh glaodh, Feuch, tha am fear nuadh-pòsda a’ teachd; rachaibh a-mach ga choinneachadh.
An sin dh’èirich na h-òighean ud uile, agus dheasaich iad an lòchrain.
Agus thubhairt na h-òighean amaideach riùsan a bha glic, Thoiribh dhuinne cuid de ur n-ola: oir tha ar lòchrain a’ dol as.
Ach fhreagair iadsan a bha glic, ag ràdh, Air eagal nach bi gu leòr ann dhuinn fhèin agus dhuibhse, gum b’fheàrr leibh dol a-chum an luchd-reic; agus ceannaichibh dhuibh fhèin.
Agus am feadh a bha iad a’ dol a cheannach, thàinig am fear nuadh-pòsda; agus chaidh iadsan a bha ullamh a-steach leis a-chum a’ phòsaidh, agus dhruideadh an doras.
Na dhèidh sin, thàinig mar an ceudna na h-òighean eile, ag ràdh, A thighearna, a thighearna, fosgail dhuinne.
Ach fhreagair esan agus thubhairt e, Gu deimhinn tha mi ag ràdh ribh nach aithne dhomh sibh.
Dèanaibh faire air an adhbhar sin, do bhrìgh nach aithne dhuibh an là no an uair air an tig Mac an Duine.