A mulher sábia
A mulher sábia constrói sua casa sobre o fundamento do temor do Senhor. Sua sabedoria abençoa a família, a comunidade e as gerações futuras.
A sabedoria que edifica
A mulher sábia edifica sua casa. O temor do Senhor é o princípio da sabedoria e a instrução que conduz à honra.
Мудрая жонка ўладкуе свой дом, а неразумная разбурыць яго сваімі рукамі.
Пачатак мудрасьці - страх Гасподні, і спазнаньне Сьвятога - розум;
Страх Гасподні вучыць мудрасьці, і славе папярэднічае пакора.
Калі ж каму-небудзь з вас не хапае мудрасьці, хай просіць у Бога, Які дае ўсім проста і без дакораў, - і дасца яму.
знайдзеце Госпада і сілы Яго, шукайце няспынна аблічча Яго;
Virtude e excelência
A mulher virtuosa é coroada de força e dignidade. Ela abre a boca com sabedoria e a instrução da bondade está na sua língua.
Хто знойдзе дабрадзейную жонку? цана яе вышэй за жэмчуг.
Моц і прыгажосьць яе - вопратка яе, і весела глядзіць яна ў будучыню.
Вусны свае растуляе з мудрасьцю, і добрая парада на языку ў яе.
Устаюць дзеці - і дагаджаюць ёй, - муж, і хваліць яе:
«шмат было жонак дабрадзейных; але ты пераўзышла іх усіх».
Мілавіднасьць падманлівая і прыгажосьць марная; а жонка, якая баіцца Госпада, вартая пахвалы.
Дабрачынная жонка - вянок мужу свайму; а ганебная - як гнілізна ў касьцях у яго.
Жанчына з добрым норавам здабывае гонар, а працавітыя дасягаюць багацьця.
Дом і маёмасьць - спадчына ад бацькоў, а разумная жонка - ад Госпада.
Exemplo e influência
A mulher sábia é exemplo de fé e bom testemunho. Suas atitudes inspiram e seu legado abençoa as gerações que virão.
каб старыцы таксама апраналіся, як прыстойна сьвятым, ня былі паклёпніцы, не аддаваліся п'янству, вучылі дабру,
каб настаўлялі на розум маладых кахаць мужоў, любіць дзяцей,
быць цнатлівымі, чыстымі, гаспадарлівымі ў доме, добрымі, пакорлівымі мужам, каб не зьневажалася слова Божае.
Гэтак сама і жонкі іхнія павінны быць сумленныя, не паклёпніцы, цьвярозыя, верныя ва ўсім.
Тады ўпадобніцца Царства Нябеснае дзесяцём дзевам, якія, узяўшы сьвяцільні свае, выйшлі сустрэць маладога.
Пяць зь іх было неразумных і пяць мудрых;
неразумныя, узяўшы сьвяцільні свае, не ўзялі з сабою алею;
а мудрыя ўзялі алею ў пасудзінах разам зь сьвяцільнямі сваімі;
і калі малады замарудзіўся, дык задрамалі ўсе і паснулі.
Але апоўначы крык пачуўся: «вось, малады ідзе, выходзьце на сустрэчу яму».
Тады ўсталі ўсе дзевы тыя і паправілі сьвяцільні свае.
А неразумныя мудрым сказалі: «дайце нам алею вашага, бо сьвяцільні нашыя гаснуць».
А мудрыя сказалі ў адказ: «каб ня сталася недахопу і ў нас і ў вас, ідзеце лепей да прадаўцоў і купеце сабе».
Калі ж пайшлі яны купляць, прыйшоў малады, і гатовыя ўвайшлі зь ім на вясельле, і зачыніліся дзьверы.
Пасьля прыходзяць і астатнія дзевы і кажуць: «спадару! спадару! адчыні нам».
Ён жа сказаў ім у адказ: «праўду кажу вам: ня ведаю вас».
Дык вось, чувайце; бо ня ведаеце ні дня, ні гадзіны, у якую прыйдзе Сын Чалавечы.