Nem só de pão vive o homem
'Nem só de pão vive o homem' — essa declaração de Jesus ao diabo no deserto revela que a Palavra de Deus é o verdadeiro alimento que sustenta a vida em plenitude.
O verdadeiro alimento
Quando tentado a transformar pedras em pão, Jesus respondeu com a Escritura: a vida humana depende de toda palavra que sai da boca de Deus.
Ach fhreagair esan agus thubhairt e, Tha e sgrìobhte, Chan ann le aran a-mhàin a bheathaichear duine, ach leis gach uile fhacal a thig o bheul Dhè.
Agus thubhairt an diabhal ris, Mas tu Mac Dhè, abair ris a’ chloich seo a bhith na h-aran.
Agus fhreagair Iosa e, ag ràdh, Tha e sgrìobhte nach ann le aran a-mhàin a thig duine beò, ach le gach uile fhacal Dhè.
Agus dh’irioslaich e thu, agus thug e ort acras fhulang, agus bheathaich e thu le mana (nì nach b’aithne dhut fhèin, cha mhò a b’aithne dod athraichean e), a-chum gun tugadh e ort fios a bhith agad nach ann le aran a-mhàin a bheathaichear duine, ach leis gach facal a thig a-mach à beul an Tighearna bidh duine beò.
Jesus, o pão vivo
Jesus é o pão da vida que desceu do céu. Quem come deste pão viverá para sempre. Ele é o sustento que satisfaz a fome da alma.
Agus thubhairt Iosa riu, Is mise aran na beatha: an tì a thig am ionnsaigh-sa, cha bhi acras gu bràth air; agus an tì a chreideas annamsa, cha bhi tart gu bràth air.
Is mise aran na beatha.
Is mise an t-aran beò, a thàinig a-nuas o nèamh: ma dh’itheas neach air bith den aran seo, bidh e beò gu sìorraidh: agus an t-aran a bheir mise uam, is e m’fheòil e, a bheir mi airson beatha an t-saoghail.
Mar a tha an t-Athair beò a chuir uaithe mise, agus a tha mise beò tron Athair; is amhail sin esan a dh’itheas mise, bidh e mar an ceudna beò tromhamsa.
Is e seo an t-aran sin a thàinig a-nuas o nèamh; chan ann mar a dh’ith ur n-athraichean mana, agus a fhuair iad bàs: esan a dh’itheas an t-aran seo, bidh e beò am feasd.
Buscar o Reino acima de tudo
Não andeis ansiosos pelo que comer ou beber. Buscai primeiro o Reino de Deus, e todas estas coisas vos serão acrescentadas.
Uime sin, tha mise ag ràdh ribh, Na biodh ro-chùram oirbh mu thimcheall ur beatha, ciod a dh’itheas no a dh’òlas sibh; no mu thimcheall ur cuirp, ciod a chuireas sibh umaibh. Nach mò a’ bheatha na am biadh, agus an corp na an t-aodach?
Uime sin na iarraibh-se ciod a dh’itheas sibh, no ciod a dh’òlas sibh, agus na bithibh amharasach.
Oir na nithean seo uile tha cinnich an t-saoghail ag iarraidh: ach tha fhios aig ur n-Athair-se gu bheil feum agaibh air na nithean sin.
Ach iarraibh-se rìoghachd Dhè, agus cuirear na nithean seo uile ribh.
Anns an àm sin fhèin ghuidh a dheisciobail air, ag ràdh, A Mhaighistir, ith.
Ach thubhairt esan riu, Tha agamsa biadh ra ithe air nach eil fhios agaibhse.
Uime sin thubhairt na deisciobail ri chèile, An tug neach air bith nì da ionnsaigh ra ithe?
Thubhairt Iosa riu, Is e mo bhiadh-sa toil an tì a chuir uaithe mi a dhèanamh, agus a obair a chrìochnachadh.
Ged nach toir an crann-fìge uaithe blàth, agus ged nach fàs air an fhìonain cinneas; ged fhàilnich meas a’ chroinn-ola, agus ged nach toir na machraichean uapa lòn; ged ghearrar an treud as on mhainnir, agus ged nach bi buar air bith anns na buailtean:
Gidheadh nì mise gàirdeachas anns an Tighearna, nì mi aoibhneas ann an Dia mo shlàinte.
Is e an Tighearna Iehòbhah mo neart, agus nì e mo chasan mar chasan èilde, agus bheir e orm coiseachd air m’ionadan àrda. Don àrd-fhear-chiùil air m’innealan teudach.