Pular para o conteúdo
Publicidade

Órfãos: o que a Bíblia diz sobre o cuidado de Deus

Deus como pai e defensor dos desamparados

Na Bíblia, Deus se apresenta diretamente como pai e protetor de quem perdeu a família. No mundo bíblico antigo, sem assistência social ou seguridade pública, o órfão era o exemplo mais evidente de vulnerabilidade social — e a Escritura afirma com clareza que o próprio Deus assume a causa de quem não tem quem lute por si.

Я зьнямог ад крыку; засьмягла горла маё; стаміліся вочы мае, выглядаючы Бога майго.

Тых, што ненавідзяць мяне бязь віны, болей, чым валос на маёй галаве: ворагі мае, што бязьвінна мяне перасьледуюць, набраліся сілы; чаго я не адбіраў, тое мушу аддаць.(Псалтыр 68:4,5)

O cuidado divino não é uma promessa abstrata. Os salmistas destacam que a justiça de Deus se manifesta ativamente ao sustentar os vulneráveis e cobrar equidade dos juízes terrenos:

дае быдлу пашу ягоную і крумкача птушанятам, што клічуць Яго.(Псалтыр 146:9)

Бо вось, ворагі Твае зашумелі, і ненавісьнікі Твае паднялі галаву:(Псалтыр 82:3)

No Novo Testamento, Jesus recorre a essa mesma realidade para consolar os discípulos antes de sua partida, garantindo que eles não ficariam desamparados no mundo:

Не пакіну вас сіротамі; прыйду да вас;(Яна 14:18)

O cuidado com os órfãos como teste da fé

A proteção aos órfãos atravessa toda a lei e os profetas de Israel como uma obrigação legal e moral, não como mero conselho de caridade. A Lei mosaica estabelecia advertências severas contra qualquer abuso cometido contra quem estivesse sem arrimo familiar:

Ні ўдавы, ні сіраты ня ўціскайце;

калі ж ты ўцісьнеш іх, дык, калі яны залямантуюць да Мяне, Я пачую лямант іхні,

і запалае гнеў Мой, і забэю вас мечам, і будуць жонкі вашыя ўдовамі і дзеці вашыя сіротамі.(Выхад 22:22-24)

Quando os profetas denunciavam a hipocrisia de rituais religiosos desconectados da justiça, a reparação aos desamparados era a primeira atitude exigida por Deus:

навучэцеся рабіць дабро; шукайце праўды; ратуйце прыгнечанага; абараняйце сірату; заступайцеся за ўдаву.(Ісаі 1:17)

так казаў тады Гасподзь Саваоф: чынеце суд справядлівы і рабеце міласьць і спагаду кожны брату свайму;

удавы і сіраты, прыхадня і гаротнага ня ўціскайце і ліха адзін супроць аднаго не намышляйце ў сэрцы вашым.(Захарыі 7:9,10)

Essa postura prática é o testemunho que define a conduta dos justos na Bíblia. O livro de Jó mostra que socorrer quem não tem recursos nem influências para retribuir é a marca visível de uma vida íntegra diante de Deus:

бо я ратаваў пакутніка, які енчыў, і сірату бездапаможнага.

Дабраславеньне таго, хто гінуў, прыходзіла на мяне, і сэрцу ўдавы прыносіў я радасьць.(Ёва 29:12,13)

Essa linha contínua da Escritura culmina no Novo Testamento com Tiago, que resume a religião pura não em ritos ou discursos, mas na visita e no amparo diário aos necessitados:

Чыстая і беспахібная пабожнасьць перад Богам і Айцом ёсьць тое, каб дагледзець сірот і ўдоваў у іхніх скрухах і захоўваць сябе неапаганенага сьветам.(Якава 1:27)

Seja o primeiro

Este artigo te tocou? Faça uma oração!

+581 estão orando agora.

Junte-se à corrente de oração.