Páscoa
A Páscoa é a celebração suprema da redenção. Do cordeiro pascal no Egito ao Cordeiro de Deus que tira o pecado do mundo, ela aponta para o sacrifício e a vitória de Cristo.
A caminhada para a cruz
Jesus entrou em Jerusalém como Rei humilde, e a multidão o aclamou. Ele sabia do sofrimento que viria, mas caminhou em obediência até o fim.
Kənay ka afum kənckɔt kɔ tekiriŋ, kɔ akɔ ŋanacəmɛ kɔ darəŋ mɔ ŋackulɛ-kulɛ pəpɔŋ: «Hosana, pəlel pəyi Wan ka Dawuda! Kanu kəpocɛ pətɔt nwɛ enderɛnɛ tewe ta Mariki mɔ! Hosana, pəlel peyi Kanu mofo meŋeci ma dəKɔm!»
«Nəcəŋkəl im, Yerusalɛm ayi kəpɛ. Aŋkɔlɛk Wan ka Wərkun, pabɛr kɔ aloŋnɛ apɔŋ, kɔ atəksɛ sariyɛ s'aSuyif dəwaca. Akakɔ ŋadeŋər kɔ sariyɛ sa defi. Ŋandebɛr kɔ atɔyɔnɛ aSuyif dewaca ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋafani kɔ, ŋasut kɔ, ŋacaŋ kɔ dətɔk yɛpəmpəl. Tataka ta maas, pəfɔtɛ afi dacɔ.»
A paixão de Cristo
Jesus foi zombado, açoitado e crucificado. Ele orou no Getsêmani e entregou sua vida voluntariamente, dizendo: 'Está consumado!'
K'asɔdar ŋawurɛ Yesu yamos yɔn kɔ ŋambɛr kɔ burumus beyim. Kɔ ŋandunɛ kɔ aŋgbɔŋkəlɔ ŋa bɛŋk nŋɛ ŋanacəp kɔ dəromp mɔ, kɔ ŋambɛr kɔ kəgbo dəkəca kətɔt kəyɔnɛ kɔ kəŋgbasar k'abɛ, kɔ ŋancəpɛ kɔ suwu ŋacfani kɔ, ŋacloku: «Iŋyif əm, wəbɛ ka aSuyif!»
K'antəp kɔ domp takəroŋ yecicəs nyɛ yɛnaloku tes ntɛ tɔsɔŋɛ k'andif kɔ mɔ: «Fum wəkawɛ Yesu ɔfɔ, wəbɛ ka aSuyif.»
Pəcloku: «Aba, Papa, mən'ɛtam mes fəp, məbɔlɛn'em tɔmbəl pa kətɔrəs pampɛ. Ti disrɛ, bafɔ tɔkɔ ifaŋ mɔ de, mba ntɛ məna məfaŋ mɔ.»
Kɔ Yesu oŋkulərnɛ dim dɔpɔŋ: «Papa, ilɛk amera ŋem, k'imbɛr əm dəwaca!» Ntɛ elip kəloku moloku mamɔkɔ mɔ, k'efi.
A ressurreição gloriosa
Ele não está aqui — ressuscitou! O túmulo vazio é a prova de que a morte foi derrotada e Cristo vive para sempre.
Mba kɔ mɛlɛkɛ moloku aran: «Ta nəna nənesɛ, bawo incərɛ a Yesu wəkɔ anacaŋ dətɔk yɛpəmpəl mɔ, nəyi kətɛn. Eyi fɛ dɛ, ɔfɔtɛ afi dacɔ pəmɔ tɔkɔ ɛnaloku ti mɔ. Nəder nəmɔmən nnɔ kəfo nkɛ anaboc kɔ mɔ.
Kɔ wətɛmp nwɛ oloku ŋa: «Ta nənesɛ. Yesu wəka Nasarɛt nəntɛn, wəkɔ anacaŋ dətɔk yɛpəmpəl mɔ. Ɔfɔtɛ afi dacɔ, eyi fɛ nnɔ! Nənəŋk kəfo nkɛ k'anaboc kɔ.
Eyi fɛ nnɔ! Ɔfɔtɛ afi dacɔ! Nəcɛm-cɛmnɛ tɔkɔ ɛnaloku nu ntɛ ɛnayi atɔf ŋa Kalile mɔ. Ntɛ oncloku: ‹Mɛnɛ palɛk Wan ka Wərkun pabɛr kɔ aciya dəwaca, ŋacaŋ kɔ dətɔk yɛpəmpəl, pəyɛfɛ defi tataka tɔn ta maas.›»