Preservação das escrituras
A Palavra de Deus permanece para sempre. As Escrituras foram preservadas por Deus ao longo dos milênios para instrução, consolação e guia de todas as gerações.
A Palavra eterna
Céus e terra passarão, mas as palavras de Deus jamais passarão. Sua Palavra é eterna, infalível e imutável — a verdade que sustenta tudo.
Thèid nèamh agus talamh thairis, ach cha tèid mo bhriathran-sa thairis a-chaoidh.
Oir tha mi ag ràdh ribh gu fìrinneach, Gus an tèid nèamh agus talamh thairis, cha tèid aon lide no aon phuing den lagh thairis, gus an coileanar gach aon nì.
Tha am feur a’ seargadh, am blàth a’ crìonadh; ach seasaidh facal ar Dè-ne gu sìorraidh.
Oir tha gach uile fheòil mar fheur, agus uile ghlòir dhaoine mar bhlàth an fheòir. Seargaidh am feur, agus tuitidh a bhlàth dheth:
Ach fanaidh facal an Tighearna gu sìorraidh. Agus is e seo am facal a shearmonaicheadh dhuibhse anns an t-soisgeul.
Air dhuibh a bhith air ur n-ath-ghineamhainn, chan ann o shìol truaillidh, ach neo-thruaillidh, le facal an Dè bheò, agus a mhaireas gu sìorraidh.
Oir tha gach uile fheòil mar fheur, agus uile ghlòir dhaoine mar bhlàth an fheòir. Seargaidh am feur, agus tuitidh a bhlàth dheth:
Ach fanaidh facal an Tighearna gu sìorraidh. Agus is e seo am facal a shearmonaicheadh dhuibhse anns an t-soisgeul.
A inspiração divina
Toda Escritura é inspirada por Deus. Homens santos falaram da parte do Senhor, e a Palavra escrita é a expressão fiel da vontade divina.
Air dhuibh fhios seo a bhith agaibh air tùs, nach eil fàidheadaireachd air bith den sgriobtar o thogradh dhaoine fhèin.
Oir cha tàinig an fhàidheadaireachd a rèir toil duine o shean: ach labhair daoine naomha Dhè, mar a sheòladh iad leis an Spiorad Naomh.
Dia, a labhair o shean gu minig, agus air iomadh dòigh ris na h-athraichean leis na fàidhean,
Labhair e anns na làithean deireannach seo rinne le a Mhac, a dh’òrdaich e na oighre air na h-uile nithean, tre an do chruthaich e fòs na saoghail;
Neach air a bhith dha na dhealradh a ghlòire-san, agus na fhìor ìomhaigh a phearsa, agus a’ cumail suas nan uile nithean le facal a chumhachd, nuair a ghlan e ar peacaidhean troimhe fhèin, shuidh e air deas-làimh na mòrachd anns na h-àrdan:
Agus rinneadh am Facal na fheòil, agus ghabh e còmhnaidh nar measg-ne (agus chunnaic sinn a ghlòir, mar ghlòir aon-ghin Mhic an Athar), làn gràis agus fìrinn.
Tha fhios agam gach nì a nì Dia, gum bi e ann gu bràth; cha ghabh aon nì cur ris, no aon nì toirt uaithe: agus nì Dia seo, a-chum gum biodh eagal air daoine roimhe.
A Palavra como guia e tesouro
A Palavra de Deus é lâmpada para os pés, espada do Espírito e tesouro para o coração. Guardá-la e meditá-la nos protege do pecado.
Am chridhe dh’fhalaich mi d’fhacal, a-chum nach peacaichinn ad aghaidh.
Cuiridh na nèamhan an cèill glòir Dhè, agus nochdaidh na speuran gnìomh a làmh.
Tha là a’ dèanamh sgeòil do là, agus oidhche a’ foillseachadh eòlais do oidhche.
Chan eil cainnt, chan eil briathran, anns nach cluinnear an guth.
Air feadh na talmhainn uile chaidh am fuaim a-mach, agus am facail gu iomall an domhain.
Don ghrèin chuir e pàillean annta, agus tha i mar nuadh fhear-pòsda a’ teachd a-mach as a sheòmar; nì i gàirdeachas mar ghaisgeach a’ ruith na rèise.
Tha a dol a-mach o chrìch nan speur, agus a cuairt gu ruig na crìochan, agus chan eil nì air bith a dh’fhalaichear o a teas.
Is iomlan lagh an Tighearna, ag iompachadh an anama; tha fianais an Tighearna cinnteach, a’ dèanamh a’ bhaoghalta glic.
Tha reachdan an Tighearna ceart, a’ dèanamh a’ chridhe aoibhneach; tha àithne an Tighearna glan, a’ soillseachadh nan sùl.
Is briathran fìorghlan briathran an Tighearna; mar airgead air a dhearbhadh ann an àmhainn chreadha, air a ghlanadh seachd uairean.
Gleidhidh tusa sinn, a Thighearna; dìonaidh tu sinn on ghinealach seo gu bràth.
Ach ciod a tha i ag ràdh? Tha m’fhacal am fagas dhut, ann ad bheul, agus ann ad chridhe: is e sin facal a’ chreidimh a tha sinne a’ searmonachadh,
Uime sin, is ann o èisdeachd a thig creideamh, agus èisdeachd tre fhacal Dhè.
Ach tha mi ag ràdh, Nach cuala iad? Chuala gu deimhinn, chaidh am fuaim air feadh gach tìre a-mach, agus am briathran gu iomallan an domhain.
Oir ge bè nithean air bith a sgrìobhadh roimhe seo, is ann a-chum ar teagaisg-ne a sgrìobhadh iad; a-chum tre fhoighidinn agus chomhfhurtachd nan sgriobtar gum biodh dòchas againne.
Agus bidh na briathran seo, a tha mi ag àithneadh dhut an-diugh, ann ad chridhe;
Agus teagaisgidh tu iad dod chloinn, agus labhraidh tu orra nuair a shuidheas tu ad thaigh, agus nuair a dh’imicheas tu air an t-slighe, agus nuair a laigheas tu sìos, agus nuair a dh’èireas tu suas.
Agus ceanglaidh tu iad mar chomharradh air do làimh, agus bidh iad mar aodannain eadar do shùilean.
Agus sgrìobhaidh tu iad air ursainnean do thaighe, agus air do gheatachan.
Agus air gràdh Chrìosd aithneachadh, a chaidh thar gach uile eòlas, a-chum gum bi sibh air ur lìonadh le uile lànachd Dhè.
Oir tha seo math agus taitneach am fianais Dhè ar Slànaighear:
Neach leis an àill na h-uile dhaoine a bhith air an tèarnadh, agus iad a theachd a-chum eòlas na fìrinn.