Raiva
A raiva é uma emoção humana que a Bíblia trata com seriedade. Irar-se não é pecado em si, mas a ira descontrolada destrói relacionamentos e abre porta para o mal.
Controlar a ira
A Bíblia nos exorta a ser tardios para irar-se. A resposta branda desvia o furor, e o que se controla é mais forte que um guerreiro.
Uime sin, mo bhràithrean gràdhach, biodh gach duine ealamh a-chum èisdeachd, mall a-chum labhairt, mall a-chum feirge:
Tillidh freagradh mìn corraich; ach dùisgidh briathran garga fearg.
An tì a tha mall a-chum feirge, tha e pailt ann an tuigse; ach esan a tha dian na spiorad, àrdaichidh e amaideachd.
Cuiridh amadan an cèill a inntinn uile; ach cumaidh duine glic a-staigh i gus an dèidh sin.
Aithnichear air ball fearg an amadain; ach ceilidh duine ciallach masladh.
Irar-se sem pecar
Paulo ensina: irai-vos, mas não pequeis. Não deixe o sol se pôr sobre a vossa ira, para não dar lugar ao diabo.
Biodh fearg oirbh, agus na peacaichibh: na laigheadh a’ ghrian air ur corraich:
Agus na tugaibh àite don diabhal.
Is urramach an nì do fhear fantainn o aimhreit; ach measgaidh gach amadan innte.
O uabhar a-mhàin thig connsachadh; ach aig na daoine a ghabhas deagh chomhairle tha gliocas.
Amor e perdão acima da raiva
O amor cobre multidão de pecados. A Bíblia nos chama a não alimentar rancor, mas a perdoar e amar, vencendo a raiva com compaixão.
Dùisgidh fuath aimhreitean; ach falaichidh gràdh gach coire.
Tha an gràdh fad-fhulangach, agus coibhneil; cha ghabh an gràdh farmad; cha dèan an gràdh ràiteachas, chan eil e air a shèideadh suas.
Cha ghiùlan e e fhèin gu mì-chiatach, chan iarr e na nithean sin a bhuineas dha fhèin, chan eil e so-bhrosnachaidh a-chum feirge, cha smaoinich e olc sam bith,
Cha bhi fuath agad dod bhràthair ann ad cridhe: air gach aon chor cronaichidh tu do choimhearsnach, agus chan fhuiling thu peacadh air.
Cha dèan thu dìoghaltas, cha mhò a bhios falachd agad ri cloinn do shluaigh, ach gràdhaichidh tu do choimhearsnach mar thu fhèin: Is mise an Tighearna.
Agus thubhairt e, Is e an nì a thig a-mach as an duine a shalaicheas an duine.
Oir is ann on taobh a-staigh, à cridhe dhaoine, a thig a-mach droch smuaintean, adhaltranas, strìopachas, mortadh,
Goid, sannt, aingidheachd, mealltaireachd, macnas, droch shùil, toibheum, uabhar, amaideachd:
Tha na h-uilc seo uile a’ teachd a-mach on taobh a-staigh, agus a’ salachadh an duine.
Thugaibh an aire, a bhràithrean, air eagal gum bi ann an aon neach agaibh droch cridhe mì-chreidimh, ann an trèigsinn an Dè bheò.
Their iad, Ma chuireas duine air falbh a bhean, agus gun imich i uaithe, agus gun gabh i le fear eile, an till e da h-ionnsaigh a-rìs? Nach bi am fearann sin gu ro-mhòr air a thruailleadh? Ach rinn thusa strìopachas le mòran leannan; gidheadh till riumsa a-rìs, deir an Tighearna.
Tog do shùilean suas ris na h-ionadan àrda, agus, feuch, cia an t-àite anns nach do thruailleadh thu? Shuidh thu gam feitheamh anns na slighean, mar an t-Arabach anns an fhàsach; agus shalaich thu am fearann led strìopachas, agus led dhroch-bheairt.
Agus chumadh na frasan air an ais, agus an t-uisge deireannach cha robh ann; gidheadh, agadsa bha aodann strìopaich, chuir thu cùl ri nàire.
Nach gairm thu ormsa on uair seo, ag ràdh, M’athair, bu tusa fear-stiùraidh m’òige?
An gleidhear fearg gu bràth? An cumar corraich gu sìorraidh air chuimhne? Feuch, labhair, agus rinn thu aingidheachd; agus chaidh e leat.
Thubhairt an Tighearna rium fòs ann an làithean Iosiah an rìgh. Am faca tu ciod a rinn Israel chùl-sleamhnach? Chaidh i suas air gach sliabh àrd, agus fo gach crann gorm, agus an sin rinn i strìopachas.
Agus thubhairt mise, an dèidh dhi seo uile a dhèanamh, Till am ionnsaigh-sa: ach cha do thill i. Agus chunnaic a piuthar fhealltach Iùdah seo.
Agus chunnaic mise nuair, airson gach uile adhaltranais anns an robh Israel chùl-sleamhnach ciontach, a chuir mi air falbh i, agus a thug mi litir-dhealachaidh dhi, gidheadh nach do ghabh a piuthar fhealltach Iùdah eagal, ach gun d’imich i, agus gun do rinn i fhèin strìopachas mar an ceudna.
Agus thàrladh, le ro-mheud a tograidh gu neòghlaine, gun do thruaill i am fearann, agus gun do rinn i adhaltranas le clachan agus le croinn.
Agus fòs an dèidh seo uile cha do thill a piuthar fhealltach Iùdah riumsa le a h-uile chridhe, ach gu cealgach, deir an Tighearna.
Uime sin thubhairt Iehòbhah rium; Is mò a dh’fhìreanaich Israel chùl-sleamhnach i fhèin na Iùdah chealgach.
Imich agus glaodh na briathran seo fa chomhair na h-àird a tuath, agus abair; Till, O Israeil chùl-sleamhnaich, deir an Tighearna, agus cha leig mi mo chorraich ort; oir tha mise tròcaireach, deir an Tighearna, cha ghlèidh mi m’fhearg gu bràth.
A-mhàin aidich do chionta, gun do rinn thu easaontas an aghaidh an Tighearna do Dhia; agus gun do rinn thu do shlighean coitcheann do choigrich, fo gach aon chraoibh uaine; agus nach tug sibh gèill dom ghuth-sa, deir an Tighearna.
Tillibh, O chlann chùl-sleamhnach, deir an Tighearna, oir tha mi pòsda ribh: agus gabhaidh mi sibh, aon à baile, agus dithis à teaghlach, agus bheir mi sibh gu Sion:
Agus bheir mi dhuibh aodhairean a rèir mo chridhe fhèin, agus beathaichidh iad sibh le eòlas agus le tuigse.
Agus tàrlaidh, nuair a thèid sibh an lìonmhorachd agus am meud anns an fhearann, anns na làithean sin, deir an Tighearna, chan abair iad nas mò, Airc coicheangail an Tighearna, cha mhò a thig i nan aire, cha mhò a chuimhnicheas iad i, cha mhò a bheir iad sùil na dèidh, cha mhò a nìthear sin tuilleadh.
Anns an àm sin theirear ri Ierusalem rìgh-chathair an Tighearna; agus bidh tathaich nan uile chinneach da h-ionnsaigh, air sgàth ainm an Tighearna a bhios ann an Ierusalem: agus cha ghluais iad nas mò a rèir cruas an droch chridhe fhèin.
Anns na làithean sin thèid taigh Iùdah gu taigh Israeil; agus thig iad le chèile a-mach as an tìr mu thuath, a-chum an fhearainn a thug mise mar sheilbh dur n-athraichean.
Agus nuair a thubhairt mi, Cionnas a bheir mi àite dhut am measg mhac, agus a bheir mi dhut am fearann taitneach, oighreachd aoibhneach sluagh nan cinneach? An sin thubhairt mi, Goiridh tu riumsa, M’athair; agus cha till thu air d’ais om leantainn.
Gu deimhinn, mar a chlaonas bean neo-dhìleas o a fear-pòsda, mar sin bhuin sibhse gu neo-dhìleas riumsa, O thaigh Israeil, deir an Tighearna.
Chualas guth air na h-ionadan àrda, caoidh agus athchuinge chloinn Israeil; a chionn gun do chlaon iad an slighe; dhìochuimhnich iad an Tighearna an Dia.
Tillibh, o chlann chùl-sleamhnach; lèighsidh mise ur cùl-sleamhnachadh. Feuch, tha sinn a’ teachd ad ionnsaigh, oir is tu an Tighearna ar Dia.
Gu deimhinn chan eil ach dìomhanas anns na cnuic, ann an neart nan slèibhtean; gu deimhinn anns an Tighearna ar Dia-ne tha slàinte Israeil.
Ach dh’ith an nì nàireach sin suas saothair ar n-athraichean o ar n-òige; an caoraich, agus am buar, am mic, agus an nigheanan.
Laighidh sinn sìos nar nàire, agus thig ar masladh tharainn: a chionn gun do pheacaich sinn an aghaidh an Tighearna ar Dia, sinn fhèin agus ar n-athraichean, o ar n-òige eadhon gus an-diugh, agus nach robh sinn umhail do ghuth an Tighearna, ar Dia.
