Reino dos céus: o que é e quem faz parte dele
O que significa o Reino dos céus
O Reino dos céus é o governo soberano de Deus inaugurado na história por meio de Jesus Cristo, já atuante na vida de quem se submete a Ele e consumado na eternidade. A expressão aparece quase exclusivamente no Evangelho de Mateus, que usou o termo "céus" por reverência judaica para evitar o uso direto do nome de Deus — trata-se da mesma realidade que Marcos e Lucas chamam de "Reino de Deus".
João Batista e o próprio Jesus iniciaram seus ministérios proclamando a chegada desse governo, convocando as pessoas ao arrependimento e ensinando os discípulos a orar por essa manifestação na terra.
ANNISTS’ISK ksĭstsiku’ĭstsk John Baptist ito’to Judæa istoksĭs’tapiksŏkkui, itŭs'-ksĭnimatstokiu, Ki an’iu sauai’tsitak, spots’im ĭstsĭn’naiisĭnni aststsiu'.(St. Matthew 3:1,2)
Annik' Jesus aumŭtŭpsokse’puyiu, ki an’iu, Sauai’tsitak; Spots' ĭmistokŏk’itsimani ăststsiu'.(St. Matthew 4:17)
Ki auau’ŏkainoniki sem’okik, ki anik', spots’im ĭstsĭn’naiisĭnni aststsiu'.(St. Matthew 10:7)
Ŭn’anĭstŭttsĭmoiikak: Nĭn’an spots' im kitsitau’pipi, ŭnanĭstatsĭm’metsĭs kitsĭn’ikŏsim: Ŭnanĭsto’tos Kitotŭmap’sĭnni: spots’im Kitsitsi’tan kanĭs’tutsipi, annom' ksŭk’kum nokŭt’anĭstutsit:(St. Matthew 6:9,10)
O valor incomparável e o crescimento do Reino
O governo de Deus não avança por meio de coerção ou estruturas militares humanas. Nas parábolas do grão de mostarda e do fermento, Jesus mostrou que o Reino começa pequeno, quase imperceptível, mas tem poder para permear e transformar toda a realidade.
Por ser o bem supremo da existência humana, quem compreende a natureza desse Reino reconhece que vale a pena abrir mão de qualquer outra prioridade para fazer parte dele.
Stsik’i parable an’ĭstsiuax, ki an’iu, Spots' im istsĭn’naiisĭnni netŭm’anĭstsiu mustard ĭstsĭn’sĭmman, annik' mat’sĭmŏk nĭnau, ki ai’sŭpipumau otsĭn’sĭmman; Itsĭs’tŭpskaiinŭkotsiuaie kŏnai’ĭnsĭmmanĭsts; ki sŭs’kiĭssi, itsĭs’tŭpomŭkkuiau insĭm’mansts, ki itsĭs’tsĭsasiu, ki paiu’tax itotoiau ki itoko’attomiax ĭsto’kŭniksĭsts.(St. Matthew 13:31,32)
Stsik’i parable an’ĭstsiuax; Spots' im ĭstsĭn’naiisĭnni nitŭm’anĭstsin itai’kopŭtstaupi, annik' mat’sĭmŏk ake’u, ki kaias’attom niuks' kŭmi omŭk’okosix, napaiĕn itui’tsiau, ki ikŏnai’kopŭtstopiau.(St. Matthew 13:33)
Stsĭki, Spots’im istsĭn’naiisĭnni nitŭm’anĭstsiu treasure kaias’attomaie insĭm’man; kon’ĭssi nĭn’au, mat’aiksasattomaie, kĭ otsetam’etŭksĭnni itsĭs’tapu ki ipum’attopiĕsts otokŏnai’nanĭsts, ki ipum’attomaie annik' ĭnsĭm’manĭk. Stsik’i, Spotsim ĭstsĭn’naiisĭnni nitŭm’anĭstsiu awkh’pumapiekuŭn otap’sŭmmŏssi ŏkh’six pearls: Kon’ĭssi tuks’kŭmi pearl akai’ĭxkĭmasiu, itsĭs’tapu, ki ipum’attopiĕsts otokŏnai’nanĭsts ki ipum’attau.(St. Matthew 13:44-46)
O joio, o trigo e a separação no fim dos tempos
No tempo presente, o Reino convive com a maldade no mundo. Nas parábolas do joio e da rede lançada ao mar, Jesus explicou que a separação final entre os que pertencem a Deus e os que praticam a injustiça não cabe aos seres humanos no presente, mas ao julgamento divino na consumação dos séculos.
Stsik’i parable an’ĭstsiuax, ki an’iu, Spots’ĭm’ĭstsinnaiisĭnni netum’anĭstsiu Nĭn’au, annŏk' ai’sŭpipumauŏk ŏkh’sisŭppipum’ani otsĭn’sĭmman; otai’okasax otap’automokix, okatum’i ito’toyiuaie, ki ŏkh’sisŭpipumani ipa’soksŭp’pipumau makap’sŭpipumani, ki itsĭs’tapu. Ki otsŭs’kĭssi mattuyĭs, ki otsĭn’assi, itŭmĭn’akuo makap’sŭpipumani. Ki Nin’au otapautomokix otsito’taakax ki an’ĭstsiauaie, Nin’a, Kikŭt’taiĭnsĭmattop’a ŏkhsisŭpipumani kĭtsĭnsĭmman? Tsema ito’to makap’sŭpipumani? An’istsiuax, Katum’a otap’ĭstntŭksĭnaie. Ap’automokix otan’ikax kikŭt’ŏkhsitŭkkipa nŏk’ittotosĭnan nŏk’sauotsĭsĭnaniau? Ki an’iu, Sa; sauau’tsĭmĭnoainikiau, makap’sŭpipnmani, kŏkskakŭm’sanotsipnaii ŏkh’sisŭpipumani. Unnianĭst’sŭskĭsan mŏk’itotosi pokiak’sĭnni: Ki pokiak’sĭnni oto’si, nitak’otŭmanistaiau ai’pokiakix, matom’omoipotokan makap’sŭpipumani, ki ĭs’ksipikan kŏk’ksĭetsĭnsĭssuaiau; ki ĭstŭp’omoipotokan napaiĕn’insĭmman nitapaiĕn’iokoai.(St. Matthew 13:24-30)
Ki Jesus aiĭs’tŭpskuyiuax matap’pix, ki itsit’sipim nap’ioyis: ki otŭsksĭnĭmats ax otsitota’akax, ki an’iau noksksĭnĭm’atsokĭnan parable makap’itaisŭppipumaupi ĭnsĭm’man. Nokŭt’anĭstsiuax, Annŏk' itai’sŭpipumauŏk ŏkh’si ĭnsĭmmani Nĭn’au okku’yi am’ĭni; Insĭm’man konai’tappiua; ŏkh’si ĭnsĭmmani, nĭn’naiisĭnni ĭsto’kos’ix; ki makap’iĭnsĭmmani, Sauum’itsitappiuă o’kosix; Katum’a annŏk' ai’sŭppipumattomĕsts, Sauum’itsitappiuă itamiu; pokiak’sĭnni ksŏkkum aiksiuo’si; ki aipo’kiakix, atsĭm’otokatatsĭsau, Manĭsts’aumoipitŭkkipiau makap’ĭnsĭmmanĭsts ki manĭstse’tsĭnĭtspiau; ak’ŭnĭststsiu aiksiuo’si annom' ksŏk’kum. Nĭn’au okku’i aks’ĭstŭpskuyiuax otatsĭm’otokatatsix, ki ak’omoipotsĭmiauĕsts ikŏnau’kapiĭsts ki anniks’isk matap’pixk, sauum’itsitappiiau ak’omoipotoyiuax; Ki akitsĭpst’apiksĭstsiauax omŭx’tsi; annim' ak’itstsiau a sain’sĭnni, ki satse’kĭnani. Mokŏm’otsitappix akotŭmĭk’kŭnasuyeiau, manistsĭk’kŭnasuyipi nato' si, un’oauai otsĭn’naiisĭnni, akotsĭk' kŭnasuyiauaie. Annŏk' itokh’iuŏk ŭnanistokh’tsĭms.(St. Matthew 13:36-43)
Stsĭk’i, spots' im ĭstsĭn’naiisinni nitŭm’aniststsiu itau’mikaupi, annŏk itsuia’pĭxĭmŏkaie omŭk’sikĭmi, ki itomian’ĭstomoipitŭkkiu: Itui’tsĭssaie, itopĭts’ŭsskŏpattomiauaie ĭssoots’i, ki ito’piiau, ki ŏkh’six itaisŭppitsi’iau ĭskix; ki makaps’ix istsĭs’tapiksĭstsiiau. Ak’otŭmanĭstsiu aiksiuos’i ksŏk’kum: atsĭm’otokatatsix ak’sipuksŭpsŭxiau, ki akai’aketaipiksĭstsiiau Sauum’itsitappix ki mokŏm’otsitappix; Ki akitsipst’apiksĭstsiiau (sauum’itsitappix) omŭx’tsii; annim' ak’itstsiau a saĭn’sĭnni ki satse’kĭnani.(St. Matthew 13:47-50)
Quem participa do Reino
Jesus inverteu as expectativas sociais de quem teria direito às bênçãos de Deus. Em vez dos autossuficientes, dos poderosos ou dos mestres da lei que confiavam na própria religiosidade, os herdeiros do Reino são os humildes, os quebrantados e aqueles que dependem de Deus com a simplicidade de uma criança.
O apego às riquezas e o orgulho espiritual surgem como os maiores obstáculos para reconhecer essa soberania.
Anniks’isk matap’pixk oskĕttsipŏppuauĕxk ĭkikĭn’etŭkkiĭsk, etam’etŭkkiau: spots’im ĭstsĭn’naiisĭnni osto’auai otsinan’oaiau. Au’yesĭx etam’etŭkkiau: aiaksikiawpiksĭstotoaiau. Ikkĭnap’itappiix etam’etŭkkiau: ksŏk’kum otaksĭnan’oaiau. Ino’tăttomix mokŏm’motsipaitappiisĭnni ki inăk’attomix mokŏm’motsipaitappiisĭnni etam’ĕtukkiau: ai’akokuyian. Kĭmapi’itappix etam’etŭkkiau: otak’sikĭmokiau Ksĭkus’skĕttsipŏppix etam’etŭkkiau: ai’aksĭnnuyiauaie Ap’ĭstotokiuă. Inŭs’tsetappix etam’etŭkkiau: akanĭstainikŏttaiau Ap’ĭstotokiuă o’kosĭx. Anniks’isk matap’pixk itsikĭm’atsĭstotoaiau otŏkommo’tsitappiuŏsoauĕsts etam’etŭkkiau; otsinan’oaiau spots' im istsĭn’naiisĭnni. Oksĭs’totokoeniki ki maka’pi sĭtsĭp’sŭkoeniki, ki aisĭmmĭm’motsenikiau, tŭkka kĭtŭk’omĭmmokoau kitse’tametŭksuai. So poke’tametŭkkĭk, spopai’piĭk; kitakitakai’sakĭnnosŭko spots’im: apatots’ik neto’yik ŭnninetoksĭstotoyiuax Ap’ĭstotokiuă otsiprophetix.(St. Matthew 5:3-12)
AN NIK' otŭsksĭnĭmats’ax itoto’iau Jesus ki an’iau, Tŭkka' mĭstŭpomŭksĭm’a spots' im istsĭn’naiisinni? Ki Jesus itsĭn’ikŏttsiuaie inŭk’sipoka ki itŭt’sikipotoyiuax. Ki an’iu, kitau’mŭnĭstopuau saiisau’aitsinoeniki, ki saie’tumanĭstsĭnoeniki inŭk’sipokax, kimataksipi’puaua spots’im ĭstsĭn’naiisĭnni. Annŏk' aks’inŭksipokaĭstutosiuŏk manĭst’inŭkstsĭmipi am’o pokai’i, itsĭs’tŭpomŭksĭm spots’im ĭstsĭnnaiisĭnni.(St. Matthew 18:1-4)
Ki Jesus an’iu, Pokĭtsĭm’mokau inŭk’sipokax ki pinanĭs’tokau nŏkstai’puksipaaiĭsau. Ŭn’nianĭstaps’iau spots' im istsĭn’naiisĭnni.(St. Matthew 19:14)
Jesus itŭm’anĭstsiuax otŭsksĭnĭmats’ax, kitau’mŭnĭstopuau, ako’tsapsiuă ak’skotoitsipim spots’im ĭstsĭn’naiisĭnni. Ki kimat’anĭstopuau aks’ĭstŭpiksĭstspapiu’camel mŏkotsisŭppoksŭx atŭnau’ksis ĭstakŭn’ikai, ki mataksiksĭstspapĭu’ats ako’tsapsiuă mŏk’itsipĭssi spots’im istsĭn’naiisĭnni. Otŭsksĭnĭmatsax otokh’tsĭmsax ek’skaietŭkkiau, ki an’iau, Tŭkka' akokotsikŏmotse’piau? Ki Jesus ŭs’sŭmmiuax, ki an’ĭstsiuax matap’pix matokotsĭstutsĭm’axau; Ap’istotokiuă ikotokŏn’apĭstutsimĕsts.(St. Matthew 19:23-26)
Ki kitan’ĭstopuau akai’tappii umutautstsipi apinŏk’kuyi ki otsĭt’tistŭkkŏpipi ak’ŭtotoiau, ki akopokau’pimiuax Abraham ki Isaac ki Jacob spots' im ĭstsĭn’naiisĭnni.(St. Matthew 8:11)
Kitau’mŭnĭstopuau anniks’ĭsk itsipokai’ĭmmokixk akex, mats’itstsipa ŏk’skĭtsĭmiaie John Baptist: ki annŏk' inŭks’tsĭmŏk spots' im ĭstsĭn’naiisĭnni ai’skĭtsĭmiuaie. John Baptist ĭstsiksĭs’tsikuĭsts, puk’sŭpiksĭstsikuĭsts spots’im ĭstsĭn’naiisĭnni itŭsk’o tuitsipiop, ki ŭskotui’tsipimix itŭsk’otuitsipimiau.(St. Matthew 11:11,12)
A prática da justiça e a vontade do Pai
Pertencer ao Reino exige mais do que discurso religioso ou profissão de fé meramente verbal. Jesus advertiu com clareza que o critério de entrada não é clamar "Senhor, Senhor", mas viver em obediência concreta à vontade de Deus, praticando uma justiça interior que supera o formalismo religioso.
Kŏnai’tappixk nitan’ikixk, Nin’a, Nin’a, matakokŏnitaipim’axau spots’im ĭsts’ĭn’naiisĭnni: annŏk' ap’ĭstutsĭmŏk Nin’a spots' im otsitsi’taniaie, ai’akitsipim.(St. Matthew 7:21)
Annŏk tukskai am’ostsim inŭxe’poawsists kŭttai’aksĭstutsĭmŏkaie, ki ai’aksksĭnĭmatsokax matap’pix mŏk’staiĭstutsĭsaxaie, ak’anĭstainikŏttau inŭks’tsĭm spots' im; annŏk' ai’aksistutsimests ki ai’aksksinimatsokax matap’pix mŏks’ĭstutsĭmĕsts, ak’anĭstainikŏttau omŭk’sĭm spots’im. Kit an’ĭstopuau kitokŏmotsipaitappiisĭnni saiĭs’tŭpŭkuiŏkhsĭssi Scribes ki Pharisees ot’okŏmotsipaitappiisuĕsts kimatakitsipipuauats spots’im ĭstsĭn’naiisĭnni.(St. Matthew 5:19,20)
Um Reino eterno e inabalável
Enquanto impérios e poderes humanos caem com o tempo, as Escrituras apontam para o Reino de Deus como uma realidade indestrutível, profetizada no Antigo Testamento e garantida a todos os que perseveram na fé em Cristo.
Este artigo te tocou? Faça uma oração!
+581 estão orando agora.
Junte-se à corrente de oração.