45 Denn au d Menschebue isch nit gku, daß sa sich bdiene losst, sundern daß sa dient un si Läbä git als Priis fir vieli.

28 so we dr Menschebue nit kumme isch, daß sa(er) sich diene losst, sundern daß sa(er) dient un gib si Läbä zuenare Erlesig fir vieli.

18 luegä (gän obacht), ma(mir) zehn nuf nohch Jerusalem, un dr Menschebue wird d Hohenpriester un Schriftglehrte ibaantwortet wäre; un sie wäre nen zum Dod vuurteile 19 un wäre nen d Heide ibaantworte, dmit sie nen vuschpotte un üsbeitsche un kriizige; un am dritte Dag wird da(er) ufschtoh.

28 Un zen nen üs un lege nem ä Purpurmantel a 29 un flochte ä Dornekrone un hocke sie nem uf d Schädel un gän nem ä Rohr in sini rechti Hand un beugte ihri Knie vor rem un vuschpotte nen un hän gsait: Greßt bisch dü, dr Jude Kenig!

46 Un Jesus reft lut: Vada (Babbe), i(ich) bfehl mi Geischt in dini Händ(Pfode)! Un als er des gsait het, isch er gschtorbe.

13 Nemad het greßeri Lebi (Liebe) als de, daß sa(er) si Läbä losst fir sini Freunde.

6 Denn Chrischtus isch scho zue dr Ziit, als ma(mir) noh schwach ware, fir uns(us) Gottlosi gschtorbe.

18 denn ihr wißt, daß ihr nit mit vugänglichem Silba odr Gold erlest sin vu äirem nichtige Wandel noh dr Vädare Art, 19 sundern mit däm diire Bloet Chrischti als vumä unschuldige un fleckelose Lamm.

28 so isch au Chrischtus eimol gopfat worde, de Sinde viela wegznähme; zum zweite Mol wird da(er) nit dr Sinde wägä erschiene, sundern däne, de uf nen warte, zum Heil.

14 um weviel me wird dann(dnoh) des Bloet Christi, der sich selbscht als Opfa ohni Fehl durch d ewige Geischt Gott darbrocht het, unsa Gwisse sufa mache vu d dote Werke, z denä däm lebändige Gott!

7 Wenn ma(mir) aba im Lecht wandle, we na(er) im Lecht isch, so hän ma(mir) Gmeinschaft undaänander, un s Bloet vu Jesus, sinem Bue, macht uns(us) sufa vu allar Sind.

3 Denn als erschtes ha i(ich) äich wiedage, was i(ich) au gregt ha: Daß Chrischtus gschtorbe isch fir unsri Sinde nohch dr Schrift; 4 un daß sa(er) beerdige wore isch; un daß sa(er) ufgschtande isch am dritte Dag nohch dr Schrift;

2 un läbä in dr Lebi (Liebe), we au Chrischtus uns(us) gliebt (leb ka) het un het sich selbscht fir uns(us) ge als Gabe un Opfa, Gott zue nem faine(lebe) Gruch.

14 der sich selbscht fir uns(us) ge het, dmit da(er) uns(us) erleste vu alla Ungrechtigkeit un reinigt sich selbscht ä Volk zum Eigentum, des flisig wär zue guete Werke.

13 Au gän nit d Sinde äiri Glieda hi als Waffe vu d Ungrechtigkeit, sundern gän äich selba Gott hi, als solchi, de dot ware un etze lebändig sin, un äiri Glieda Gott als Waffe fir d Grechtigkeit.

24 Denn wer si Läbä gregä will, der wird s vuliere; wer aba si Läbä vuliert wägä ma(mir), der wird's gregä.

13 Gehn aba hi un lernt, was des heißt (Hosea 6,6): "Ich ha Wohlgfalle an Barmherzigkeit un nit am Opfa." Ich bi kumme, d Sinda z röfä un nit di Grechte.

32 Der au si eigene Bue nit vuschont het, sundern het nen fir uns(us) alli hige - we soll la(er) uns(us) mit nem nit alles schenke?

36 un sait: Abba, Baba, ällei isch dir meglich; nimm d Kelch vu ma(mir) weck; doch nit, was i(ich) will, sundern was dü willscht!

24 Aba i(ich) acht mi Läbä nit groß, wenn i(ich) nur mi Lauf zend bring un des Amt üsricht, des i(ich) vum Herrn Jesus gregt ha, z beziige des Evangelium vu dr Gnade Gottes.