Temor do Senhor
O temor do Senhor é o princípio da sabedoria. Não se trata de medo, mas de reverência profunda, respeito e admiração diante da santidade e grandeza de Deus.
O princípio da sabedoria
A Escritura afirma que temer ao Senhor é o primeiro passo para a verdadeira sabedoria. Quem teme a Deus discerne o certo e aprende a viver com prudência.
Gaixtaguinac ikusico du eta hasarretuco da; carrascatuco ditu horçac eta ihartuco da: galduco da bekatoreen lehia.
Jaunaren beldurra da çuhurciaren hastapena, eta umotasuna da sainduen jaquitatea.
Jaunaren beldurra da çuhurciaren irakaslea, eta aphalguratasuna ospearen aitzinean dabila.
Eta guiçonari erran çaroen: Huna Jaunaren beldurra, hau da çuhurcia, eta gaizquitic guibelerat eguiteco adimendua.
Hequiec hersatuac içan dira eta erori dira; gu berriz, jaiqui gare eta xut gaudeci.
Jauna, salba çaçu erregue, eta ençun gaitzatzu dei eguinen darotzugun egunean.
Bênçãos do temor
Quem teme ao Senhor encontra vida longa, provisão e proteção. O temor de Deus nos guarda do mal e nos conduz à humildade.
Modestiaren ondorioac dira Jaunaren beldurra, ontasunac, ospea eta bicitzea.
Jaunaren beldurrac luçatzen ditu egunac, eta laburtuac içanen dira gaixtaguinen urtheac.
Jaunaren beldurra bicitzeco ithurria, guiçonei bazter eraguiteco heriotzeco galpenetic.
Urricalpenaz eta cintasunaz berrerosten da bekatua, eta Jaunaren beldurrean guiçona baztercen da gaizquitic.
Dohatsu bethi lotsa den guiçona! Bihotz gogorrecoa dena, berriz, gaitzera erorico da.
Ustecabeco arteac atzeman beça ene etsaia; hedatu duen celatac, bera harrapa beça; bere artean eror bedi bera.
Aldiz, ene arima bozturen da Jauna baithan, eta gogo harturen du bere salbatzailean.
Vivendo no temor do Senhor
Temer ao Senhor é obedecer seus mandamentos, andar em seus caminhos e amá-lo de todo coração. Essa reverência se expressa em justiça e integridade.
Çuen Jainco Jaunari jarraic çaitezte, haren beldurra içan çaçue, haren manamenduac beguira çatzue, eta haren minçoa ençun: hura bera cerbitzatuco duçue, eta hari berari iratchiquiren çarete.
Beguira detzatzunçat çure Jainco Jaunaren manamenduac, eta haren bidean ibil çaitecen, eta haren beldurra içan deçaçun.
Beldurrequin cerbitza çaçue Jauna, eta haren baithan boz çaitezte ikararequin.
Gueçurrezco lekuco batzuc, jaiquiric galdatzen çarozquidaten ez naquizquien gauçac.
Onguiençat gaizquiac bihurcen çarozquidaten, agorraraci nahi çuten ene bicia.
Aldiz, niri bidegabe eguitera hari cirenean, nic çurdatza jaunzten nuen.
Ene arima baruraz aphalcen nuen, eta othoitza ene onetara itzulcen çarodan.
Hari ninçaioten lagun bati beçala, gure anaia bati beçala atseguin eguitera; nigar eta atsecabetan dagoenac beçala aphalcen nuen ene burua.
Jaunaren beldurra çuequin içan bedi, eta arthatsuqui eguizquitzue oro; ez da ecen gure Jainco Jauna baithan ez cimarkuric, ez nor-nor-den berezgoric, ez emaitza goseric.
Etzare gorraz gaizqui minçatuco, eta ez duçu itsuaren bidean behaztopagailuric eçarriren: bainan içanen duçu çure Jainco Jaunaren beldurra, ceren ni bainaiz Jauna.
Berautzue atsecaberic eman çuen leinutarrei; bainan batbedera bere Jaincoaren beldur içan bedi, ceren ni bainaiz çuen Jainco Jauna.
Çure anaia behartu balin bada, eta escuetaric hebaindu, eta hartu baduçu arrotza eta bideanta beçala, eta çurequin bici bada,
Haren gainean irabaciric eguinen ez duçu, ez-etare eman baino guehiago atheratuco. Içan çaçu çure Jaincoaren beldurra, çure anaia bici ahal dediençat çure etchean.
Eta diotsuet çuey neure adisquideoy, Etzaretela beldur gorputza hiltzen dutenén, eta guero ezpaitute cer guehiagoric eguin deçaten.
Baina eracutsiren drauçuet noren beldur behar çareten: çareten beldur, hil duqueenean gehennara egoiztecó authoritatea duenarén: are diotsuet, haren beldur çareten.