1 Is ràdh fìor seo, Ma tha togradh aig duine air bith a-chum dreuchd easbaig, tha e a’ miannachadh deagh obrach.
2 Uime sin is còir do easbaig a bhith neo-lochdach, na fhear aon mhnà, faireil, ciallach, deagh-bheusach, fialaidh, ealamh gu teagasg;
3 Gun a bhith na phòitear, gun a bhith tuasaideach, gun a bhith dèidheil air buannachd shalaich; ach macanta, neo-thuasaideach, neo-shanntach;
4 Na dhuine a riaghlas a thaigh fhèin gu math, aig a bheil a chlann fo smachd maille ris an uile shuidheachadh inntinn;
5 (Oir mura aithne do dhuine a thaigh fhèin a riaghladh, cionnas a ghabhas e cùram de eaglais Dhè?)
6 Gun a bhith na nuadh-chreidmheach, air eagal, air dha a bhith air atadh le uabhar, gun tuit e ann an dìteadh an diabhail.
7 Is còir dha mar an ceudna deagh theisteas a bhith aige uapasan a tha an leth a-muigh; air eagal gun tuit e ann an sgainneal, agus ann an ribe an diabhail.