1 Agus chunnacas iongantas mòr air nèamh, bean air a sgeadachadh leis a’ ghrèin, agus a’ ghealach fo a casan, agus air a ceann crùn de dhà-reul-dheug.

2 Agus air dhi a bhith torrach, ghlaodh i ri saothair-chloinne, agus bha i air a pianadh a-chum a h-aisead.

3 Agus chunnacas iongantas eile air nèamh, agus, feuch, dràgon mòr dearg, aig an robh seachd cinn, agus deich adhaircean, agus air a chinn seachd crùin.

4 Agus tharraing a earball an treas cuid de reultan nèimh, agus thilg e iad a-chum na talmhainn; agus sheas an dràgon fa chomhair na mnà, a bha ullamh gu bhith air a h-aisead, a-chum a leanabh a shlugadh suas nuair a bheireadh i e.

5 Agus rug i leanabh mic, a bha gus na cinnich uile a riaghladh le slait iarainn: agus thogadh a leanabh suas a-chum Dhè, agus a-chum a rìgh-chathrach-san.

6 Agus theich a’ bhean don fhàsach, far a bheil aice ionad air ullachadh le Dia, a-chum gum biodh i air a beathachadh an sin rè mìle agus dà cheud agus trì-fichead là.

7 Agus bha cogadh air nèamh; rinn Mìchael agus a aingil cogadh an aghaidh an dràgoin; agus chog an dràgon agus a aingil fhèin;

8 Agus cha tug iad buaidh, cha mhò a fhuaireadh an àite nas mò air nèamh.

9 Agus thilgeadh a-mach an dràgon mòr, an t-seann nathair sin, ris an abrar an diabhal, agus Sàtan, a tha a’ mealladh an t-saoghail uile: thilgeadh a-mach e a-chum na talmhainn, agus thilgeadh a-mach a aingil maille ris.

10 Agus chuala mi guth mòr ag ràdh air nèamh, A-nis tha slàinte agus neart, agus rìoghachd ar Dè, agus cumhachd a Chrìosd air teachd; oir thilgeadh sìos fear-casaid ar bràithrean, a bha gan casaid an làthair ar Dè a là agus a dh’oidhche.

11 Agus thug iad buaidh air tre fhuil an Uain, agus tre fhacal am fianais-san; agus cha do ghràdhaich iad an anaman fhèin gu bàs.

12 Uime sin biodh gàirdeachas oirbh, O nèamhan, agus oirbhse a tha nur còmhnaidh annta. An-aoibhinn do luchd-àiteachaidh na talmhainn, agus na fairge! Oir thàinig an diabhal a-nuas dur n-ionnsaigh, agus fearg ro-mhòr air, do bhrìgh gur fiosrach e nach eil aige ach ùine gheàrr.

13 Agus nuair a chunnaic an dràgon gun do thilgeadh e a-chum na talmhainn, rinn e geur-leanmhainn air a’ mhnaoi a rug an leanabh mic.

14 Agus don mhnaoi thugadh dà sgèith iolair mhòir a-chum gun rachadh i air itealaich leo don fhàsach, a-chum a h-ionaid fhèin; far a bheil i air a h-altram rè aimsir, agus aimsirean, agus leth-aimsir, o aghaidh na nathrach.

15 Agus thilg an nathair as a beul uisge mar thuil, an dèidh na mnà, a-chum gun tugadh i oirre a bhith air a giùlan air falbh leis an t-sruth.

16 Agus rinn an talamh còmhnadh ris a’ mhnaoi; agus dh’fhosgail an talamh a bheul, agus shluig e suas an tuil, a thilg an dràgon as a bheul.

17 Agus bha fearg air an dràgon ris a’ mhnaoi, agus chaidh e a dhèanamh cogaidh ris a’ chuid eile de a sliochd, a tha a’ coimhead àitheantan Dhè, agus aig a bheil fianais Iosa Crìosd.