Eclesiastes 7

1 Is fheàrr deagh ainm na ola-ungaidh luachmhor, agus là bàis na là breith neach.

2 Is fheàrr dol do thaigh a’ bhròin na dol do thaigh na cuirme; oir is e sin crìoch nan uile dhaoine, agus gabhaidh am beò ga chridhe e.

3 Is fheàrr doilgheas na gàire; oir le dubhachas na gnùise nìthear an cridhe nas fheàrr.

4 Tha cridhe nan daoine glice ann an taigh a’ bhròin, ach cridhe nan amadan ann an taigh an t-subhachais.

5 Is fheàrr èisdeachd ri achmhasan duine glic na gun èisdeadh duine ri òran amadan.

6 Oir mar fhuaim droighnich fo phoit, mar sin tha gàire an amadain: is dìomhanas seo mar an ceudna.

7 Gu cinnteach cuiridh fòirneart duine glic air bhoile, agus millidh tìodhlac an cridhe.

8 Is fheàrr deireadh nì na a thoiseach: is fheàrr esan a tha foighidinneach na spiorad na esan a tha àrdanach na spiorad.

9 Na deifrich ann ad spiorad gu fearg a ghabhail; oir còmhnaichidh fearg ann an uchd amadan.

10 Na abair, Ciod a b’adhbhar gu robh na ciad làithean na b’fheàrr na iad seo? Oir chan ann o ghliocas a dh’fheòraicheas tu mun nì seo.

11 Is math gliocas maille ri oighreachd: agus le sin tha tairbhe acasan a chì a’ ghrian.

12 Oir is dìdean gliocas, agus is dìdean airgead: ach is e òirdheirceas an eòlais gun toir gliocas beatha dhaibhsan aig am bi e.

13 Smaoinich air obair Dhè: oir cò as urrainn an nì sin a dhèanamh dìreach a rinn esan cam?

14 Ann an là an t-soirbheachaidh bi subhach, ach ann an là an doirbheis smaoinich: rinn Dia mar an ceudna seo fa chomhair siud, a-chum nach faigheadh duine a-mach aon nì na dhèidh.

15 Chunnaic mi na h-uile nithean ann an làithean mo dhìomhanais; tha fìrean ann a bhàsaicheas na fhìreantachd, agus tha duine aingidh ann a shìneas a làithean na aingidheachd.

16 Na bi anabarrach fìreanta, agus na gabh ort a bhith ro-ghlic: carson a sgriosadh tu thu fhèin?

17 Na bi ro-aingidh, agus na bi amaideach: carson a dh’eugadh tu rod àm?

18 Is math dhut greim a ghabhail dheth seo, agus o seo mar an ceudna na tabhair air a h-ais do làmh; oir an tì air am bi eagal Dhè, thig e asda sin uile.

19 Neartaichidh gliocas duine glic nas mò na deichnear dhaoine cumhachdach a tha anns a’ chathair.

20 Oir chan eil duine ceart air an talamh, a nì math, agus nach peacaich.

21 Mar an ceudna na tabhair aire do na h-uile bhriathran a labhrar, air eagal gun cluinn thu d’òglach gad mhallachadh.

22 Oir tha fhios aig do chridhe gur minig a mhallaich thu fhèin daoine eile mar an ceudna.

23 Seo uile dhearbh mi le gliocas: thubhairt mi, Bidh mi glic; ach b’fhada sin uam.

24 An nì sin a tha fada as, agus ro-dhomhain, cò a dh’fhaodas a fhaotainn a mach?

25 Leag mi mo chridhe air faotainn eòlais air, agus air rannsachadh, agus air sireadh gliocais, agus adhbhair nithean, agus air fios a bhith agam air aingidheachd amaideachd, agus air amaideachd na mì-chèille.

26 Agus fhuair mi nas seirbhe na am bàs a’ bhean aig a bheil a cridhe na ribeachan agus na lìontan, agus a làmhan nan ceanglaichean: ge bè neach a thaitneas ri Dia, thèid e as uaipe; ach glacar am peacach leatha.

27 Feuch, an nì seo fhuair mi, arsa an Searmonaiche, a’ meas gach aoin an dèidh a chèile, a dh’fhaotainn an adhbhair a mach:

28 Nì a tha m’anam ag iarraidh fhathast, ach nach d’fhuair mi: aon fhear am measg mhìle fhuair mi, ach bean nam measg sin uile cha d’fhuair mi.

29 Feuch, an nì seo a-mhàin fhuair mi, gun do rinn Dia an duine ionraic; ach dh’iarr iad fhèin iomadh innleachd a-mach.