Efésios 5

22 A mhnathan, bithibh umhail dur fir fhèin, mar don Tighearna.

23 Oir is e am fear ceann na mnà, eadhon mar as e Crìosd ceann na h-eaglais: agus is esan Slànaighear a’ chuirp.

24 Uime sin, mar a tha an eaglais umhail do Chrìosd, mar sin biodh na mnathan dam fir fhèin mar an ceudna anns gach nì:

25 Fheara, gràdhaichibh ur mnathan fhèin, eadhon mar a ghràdhaich Crìosd an eaglais, agus a thug e e fhèin air a son;

26 A-chum gun naomhaicheadh agus gun glanadh e i le ionnlad an uisge tre an fhacal;

27 A-chum gun cuireadh e na làthair fhèin i na h-eaglais ghlòrmhoir, gun smal, gun phreasadh, no nì air bith de an leithidean sin; ach a-chum gum biodh i naomh, agus neo-lochdach.

28 Is amhlaidh sin is còir do na fir am mnathan fhèin a ghràdhachadh, mar an cuirp fhèin: an tì a ghràdhaicheas a bhean, tha e ga ghràdhachadh fhèin.

29 Oir cha tug duine air bith riamh fuath da fheòil fhèin; ach altramaidh agus eiridnidh e i, eadhon mar a tha an Tighearna a’ dèanamh don eaglais:

30 Oir is buill sinn de a chorp, de a fheòil, agus de a chnàmhan-san.

31 Air an adhbhar seo fàgaidh duine a athair agus a mhàthair, agus dlùth-leanaidh e ra mhnaoi, agus bidh an dithis nan aon fheòil.

32 Is diamhaireachd mhòr seo: ach tha mi a’ labhairt mu Chrìosd agus an eaglais.

33 Gidheadh, thugadh gach aon agaibhse fa leth gràdh da mhnaoi, amhail mar dha fhèin; agus feuchadh a’ bhean gun toir i urram da fear.