21 Oir mar tha an t-Athair a’ dùsgadh, agus a’ beothachadh nam marbh, is amhail sin a tha am Mac a’ beothachadh an dream as àill leis.
22 Oir chan eil an t-Athair a’ toirt breith air duine sam bith; ach thug e gach uile bhreitheanas don Mhac:
23 A-chum gun tugadh na h-uile dhaoine urram don Mhac, amhail a tha iad a’ toirt urraim don Athair. An tì nach eil a’ toirt urraim don Mhac, chan eil e a’ toirt urraim don Athair a chuir uaithe e.
24 Gu deimhinn deimhinn tha mi ag ràdh ribh, an tì a dh’èisdeas rim fhacal-sa, agus a tha a’ creidsinn anns an tì a chuir uaithe mi, tha a’ bheatha mhaireannach aige, agus cha tig e a-chum dìtidh, ach chaidh e thairis o bhàs gu beatha.
25 Gu deimhinn deimhinn tha mi ag ràdh ribh gu bheil an uair a’ teachd, agus gu bheil i a-nis ann, anns an cluinn na mairbh guth Mac Dhè: agus an dream a chluinneas, bidh iad beò.
26 Oir mar a tha aig an Athair beatha ann fhèin, is amhail sin a thug e don Mhac beatha a bhith aige ann fhèin;
27 Agus thug e mar an ceudna dha ùghdarras a-chum breith a thabhairt, do bhrìgh gur e Mac an Duine.
28 Na gabhaibh iongantas dheth seo; oir tha an uair a’ teachd, anns an cluinn iadsan uile a tha anns na h-uaighean a ghuth-san:
29 Agus thèid iad a-mach; iadsan a rinn math, a-chum aiseirigh na beatha; agus iadsan a rinn olc, a-chum aiseirigh an damnaidh.
30 Chan eil mise comasach air nì sam bith a dhèanamh uam fhèin: mar a chluinneas mi bheir mi breith: agus tha mo bhreitheanas ceart; do bhrìgh nach eil mi ag iarraidh mo thoile fhèin, ach toil an Athar a chuir uaithe mi.
31 Ma bheir mise fianais mum thimcheall fhèin, chan eil m’fhianais fìor.