Eòin 9

1 Agus nuair a ghabh Iosa seachad, chunnaic e duine a bha dall o rugadh e.

2 Agus dh’fheòraich a dheisciobail dheth, ag ràdh, A Mhaighistir, cò a pheacaich, an duine seo, no a phàrantan, gun do rugadh dall e?

3 Fhreagair Iosa, Cha do pheacaich aon chuid an duine seo, no a phàrantan: ach a-chum gum foillsichte obraichean Dhè ann.

4 Is èiginn dhòmhsa obraichean an tì a chuir uaithe mi a dhèanamh, am feadh is là e: tha an oidhche a’ teachd, nuair nach urrainn aon duine obair a dhèanamh.

5 Am feadh tha mise anns an t-saoghal, is mi solas an t-saoghail.

6 Nuair a thubhairt e na nithean seo, chuir e sile air an talamh, agus rinn e criadh den t-sile, agus sgaoil e a’ chriadh air sùilean an doill.

7 Agus thubhairt e ris, Imich, ionnlaid ann an lochan Shilòaim (is e sin air eadar-theangachadh, Air a chur). Uime sin dh’imich e, agus dh’ionnlaid e, agus thàinig e a’ faicinn.

8 Uime sin thubhairt na coimhearsnaich, agus iadsan a chunnaic dall e roimhe sin, Nach e seo esan a bha na shuidhe ag iarraidh na dèirce?

9 Thubhairt cuid, Is e seo e; cuid eile, Tha e cosmhail ris: thubhairt e fhèin, Is mi e.

10 Air an adhbhar sin thubhairt iad ris, Cionnas a dh’fhosgladh do shùilean?

11 Fhreagair esan agus thubhairt e, Rinn duine don ainm Iosa criadh, agus sgaoil e air mo shùilean i, agus thubhairt e rium, Imich gu lochan Shilòaim, agus ionnlaid: agus dh’imich mi agus dh’ionnlaid mi, agus fhuair mi mo fhradharc.

12 An sin thubhairt iad ris, Càit a bheil e? Thubhairt esan, Chan aithne dhomh.