Lamentações 4

1 Cionnas a thàinig smal air an òr, a chaochail an t-òr ro-fhìnealta! Tha clachan an naomh-ionaid air an tilgeadh a-mach air mullach gach aon sràide!

2 Mic luachmhor Shioin, a dh’fhaodte a choimeas ri òr fìnealta, cionnas a mheasar iad mar shoithichean creadha, obair a’ chreadhadair!

3 Tàirngidh eadhon na dràgoin a-mach am broilleach, bheir iad a’ chìoch dan àlach: tha nighean mo shluaigh-sa an-iochdmhor, mar na sruthan anns an fhàsach.

4 Tha teanga naoidhean na cìche a’ leantainn ra ghiall le tart; tha a’ chlann òg ag iarraidh arain; chan eil aon ga bhriseadh dhaibh.

5 Tha iadsan aig an robh biadh sòghail nan aonarain anns na sràidean; iadsan a thogadh suas ann an sgàrlaid, tha iad a’ filleadh an làmh mun òtrach.

6 Seadh, tha peanas aingidheachd nighean mo shluaigh-sa nas mò na peanas peacadh Shòdoim, a thilgeadh bun-os-cionn an tiota, agus air nach tàinig laigse làmh.

7 Bha a Nàsaraich na bu ghloine na sneachd; bu ghile iad na bainne; bu deirge iad anns a’ chorp na ruiteachain; bha an dreach mar shaphir.

8 Is duibhe an gnùis na gual; chan aithnichear iad anns na sràidean; tha an craiceann a’ leantainn rin cnàmhan; tha e air tiormachadh; tha e air fàs mar mhaide.

9 Is fheàrr dhaibhsan a mharbhar leis a’ chlaidheamh na dhaibhsan a mharbhar le gort; oir tha iad sin a’ seargadh as, air an lotadh a dh’uireasbhaidh toradh na machrach.

10 Bhruich làmhan nam ban iochdmhor an clann fhèin; b’iad am biadh ann an lèirsgrios nighean mo shluaigh.

11 Choilean an Tighearna a chorraich; thaom e a-mach a dhian-fhearg, agus las e teine ann an Sion, agus loisg e sin a bunaitean.

12 Cha chreideadh rìghrean na talmhainn, no uile luchd-àiteachaidh an domhain, gu rachadh an t-eascaraid agus an nàmhaid a-steach air geatachan Ierusaleim.

13 Airson peacaidhean a fàidhean, agus aingidheachdan a sagart, a dhòirt fuil nam fìrean na meadhon;

14 Chaidh iad air seachran mar dhaoine dall anns na sràidean, shalaich iad iad fhèin le fuil, air chor is nach faodadh daoine buntainn rin aodach.

15 Imichibh, tha sibh neòghlan, thubhairt daoine riu; imichibh, imichibh, na beanaibh: seadh, theich iad, dh’fhalbh iad; thubhairt iad am measg nan cinneach, Cha ghabh iad còmhnaidh an seo nas mò.

16 Rinn fearg an Tighearna an sgaoileadh; cha chuir e nas mò an suim iad: cha robh meas aca air pearsachan nan sagart; ris na seanairean cha do chùm iad bàigh.

17 Am feadh a bha sinn ann, dh’fhàilnich ar sùilean ag amharc ri cobhair dhìomhain: am feadh a rinn sinn faire, bha ar sùil ri cinneach nach b’urrainn tèarnadh.

18 Lorgaich iad ar ceuman, air chor is nach faodamaid imeachd nar sràidean: tha ar crìoch dlùth, tha ar làithean air an coileanadh; seadh, thàinig ar crìoch.

19 Bu luaithe ar luchd-leanmhainn na iolairean nèimh; ruaig iad sinn air na slèibhtean, laigh iad am falach air ar son anns an fhàsach.

20 Ghlacadh nan slocan anail ar cuinneinean, tì ungte an Tighearna, mun dubhairt sinn, Fo a sgàil mairidh sinn beò am measg nan cinneach.

21 Dèan gàirdeachas, agus bi ait, O nighean Edoim, aig a bheil do chòmhnaidh ann am fearann Uis; thèid an cupan thairis fòs thugadsa; bidh tu air mhisg, agus leigidh tu ris do lomnochdaidh.

22 Tha peanas d’euceirt air a choileanadh, O nighean Shioin; cha toir e nas mo air falbh ann am bruid thu: smachdaichidh e d’euceart-sa, O nighean Edoim, leigidh e ris do lochdan.