25 Uime sin, tha mise ag ràdh ribh, Na biodh ro-chùram oirbh mu thimcheall ur beatha, ciod a dh’itheas no a dh’òlas sibh; no mu thimcheall ur cuirp, ciod a chuireas sibh umaibh. Nach mò a’ bheatha na am biadh, agus an corp na an t-aodach?
26 Amhaircibh air eunlaith an adhair; oir cha chuir iad sìol, agus cha bhuain iad, agus cha chruinnich iad ann an saibhlean: gidheadh tha ur n-Athair nèamhaidh-se gam beathachadh. Nach fheàrr sibhse gu mòr na iadsan?
27 Agus cò agaibh le mòr-chùram a dh’fhaodas aon làmh-choille a chur ra àirde fhèin?
28 Agus carson a tha sibh ro-chùramach mu thimcheall ur culaidh? Fòghlamaibh cionnas a tha na lilidhean a’ fàs anns a’ mhachair; cha saothraich iad, agus cha snìomh iad.
29 Gidheadh tha mise ag ràdh ribh nach robh Solamh fhèin na uile ghlòir air èideadh mar aon dhiubh seo.
30 Air an adhbhar sin, ma tha Dia mar sin a’ sgeadachadh feur na machrach a tha an-diugh ann, agus a-màireach air a thilgeadh anns an àmhainn, nach mò na sin a sgeadaicheas e sibhse, a dhaoine air bheag creidimh?
31 Uime sin na bithibh làn de chùram, ag ràdh, Ciod a dh’itheas sinn, no ciod a dh’òlas sinn, no ciod a chuireas sinn umainn?
32 (Oir iad seo uile iarraidh na Cinnich); oir tha fhios aig ur n-Athair nèamhaidh gu bheil feum agaibhse air na nithean seo uile.
33 Ach iarraibh air tùs rìoghachd Dhè agus a fhìreantachd-san, agus cuirear na nithean seo uile ribh.
34 Uime sin na biodh ro-chùram oirbh mu thimcheall an là màireach: oir bidh a làn de chùram air an là-màireach mu thimcheall a nithean fhèin. Is leòr don là a olc fhèin.