Neemias 4

1 Agus nuair a chuala Sanbalat gu robh sinn a’ togail a’ bhalla, bha fearg air, agus bha e ann an corraich ro-mhòir, agus rinn e fanaid air na h-Iùdhaich.

2 Agus labhair e am fianais a bhràithrean agus armailt Shamaria, agus thubhairt e, Ciod a nì na h-Iùdhaich anfhann seo? An daingnich iad iad fhèin? An ìobair iad? An crìochnaich iad ann an là? An tog iad suas a-rìs na clachan as na dùin luaithre a chaidh a losgadh?

3 Agus bha Tobiah an t-Amonach làimh ris, agus thubhairt e, Eadhon an nì a tha iad a’ togail, ma thèid sionnach suas, brisidh e sìos am balla cloiche.

4 Eisd, O ar Dia, oir tha tàir air a dhèanamh oirnn, agus tionndaidh am masladh air an ceann fhèin, agus tabhair iad nan cobhartach ann an tìr a’ bhraighdeanais:

5 Agus na còmhdaich an euceart, agus na dubhar a-mach am peacadh as d’fhianais; oir bhrosnaich iad thu gu feirg an làthair an luchd-togail.

6 Agus thog sinn am balla; agus cheangladh am balla uile ri chèile gu ruig a leth: oir bha toil aig an t-sluagh obair a dhèanamh.

7 Ach nuair a chuala Sanbalat, agus Tobiah, agus na h-Arabaich, agus na h-Amonaich, agus na h-Asdodaich, gu robh uile bhallachan Ierusaleim gan cur suas, gun do thòisich na beàrnan ri bhith air an dùnadh, an sin bha fearg mhòr orra,

8 Agus chuir iad uile an comhairle ri chèile iad a theachd a chogadh an aghaidh Ierusaleim, agus ga bhacadh.

9 Ach rinn sinne ùrnaigh ri ar Dia, agus shuidhich sinn freiceadan nan aghaidh a là agus a dh’oidhche fan comhair.

10 Agus thubhairt Iùdah, Tha neart luchd-iomchair nan eallach air fàilneachadh, agus mòran luaithre ann, air chor is nach urrainn sinn am balla a thogail.

11 Agus thubhairt ar naimhdean, Cha bhi fhios aca, agus chan fhaic iad gus an tig sinn a-steach nam meadhon, agus gum marbh sinn iad, agus gun cuir sinn stad air an obair.

12 Agus nuair a thàinig na h-Iùdhaich a bha a chòmhnaidh làimh riu, thubhairt iad rinn deich uairean, As gach àit on till sibh dar n-ionnsaigh-ne, bidh iad oirbh.

13 Uime sin shuidhich mi anns na h-àitean a b’ìsle air cùlaibh a’ bhalla, agus air na h-àitean a b’àirde, shuidhich mi eadhon an sluagh a rèir an teaghlaichean len claidheamhan, len sleaghan, agus lem boghachan.

14 Agus dh’amhairc, agus dh’èirich mi, agus thubhairt mi ris na h-àrd-uaislean, agus ris an luchd-riaghlaidh, agus ris a’ chuid eile den t-sluagh, Na biodh eagal oirbh romhpa: cuimhnichibh an Tighearna mòr agus uamhasach, agus cogaibh airson ur bràithrean, ur mac, agus ur nigheanan, ur ban, agus ur taighean.

15 Ach nuair a chuala ar naimhdean gun d’fhuair sinn fios air, agus a thug Dia an comhairle gu neoni, thill sinn uile a dh’ionnsaigh a’ bhalla, gach aon a dh’ionnsaigh a obrach fhèin.

16 Agus on àm sin a-mach dh’obraich leth m’òglach-sa anns an obair, agus chùm an leth eile dhiubh na sleaghan, na sgiathan, agus na boghachan, agus na lùirichean: agus bha an luchd-riaghlaidh air cùlaibh uile thaigh Iùdah.

17 Dh’obraich iadsan a thog air a’ bhalla, agus iadsan a ghiùlain eallachan, maille riùsan a luchdaich, gach aon le aon làimh anns an obair, agus leis an làimh eile chùm e gath.

18 Agus bha aig gach aon den luchd-togail a chlaidheamh crioslaichte air a leis, nuair a thog iad: agus bha esan a shèid an trompaid làimh riumsa.

19 Agus thubhairt mi ris na h-àrd-uaislean, agus ris an luchd-riaghlaidh, agus ris a’ chuid eile den t-sluagh, Tha an obair mòr agus farsaing, agus tha sinn air ar dealachadh air a’ bhalla, gach aon fada o chèile:

20 Ge bè àit anns an cluinn sibh fuaim na trompaid cruinnichibh an sin dar n-ionnsaigh-ne: cogaidh ar Dia air ar son.

21 Agus shaothraich sinn anns an obair: agus chùm leth dhiubh na sleaghan o èirigh na maidne gus am facas na rionnagan.

22 Mar an ceudna anns an àm sin thubhairt mi ris an t-sluagh, Fanadh gach aon maille ra òglach ann an Ierusalem a-chum gum bi iad nam freiceadan dhuinn anns an oidhche, agus anns an là nan luchd-obrach.

23 Agus cha do chuir mise, no mo bhràithrean, no m’òglaich, no fir an fhreiceadain a lean mi, dhinn ar n-aodach: ach a-mhàin gun do chuir gach duine dheth e airson a ionnlaid.