1 Tha Seumas, seirbhiseach Dhè, agus an Tighearna Iosa Crìosd, a’ cur beannachd a-chum an dà-threubh-dheug a tha air an sgapadh o chèile.

2 Mo bhràithrean, measaibh mar an uile ghàirdeachas nuair a thuiteas sibh ann an iomadh gnè dheuchainnean;

3 Air dhuibh fios seo a bhith agaibh, gun obraich dearbhadh ur creidimh foighidinn.

4 Ach biodh aig an fhoighidinn a h-obair iomlan fhèin, a-chum gum bi sibh diongmhalta agus iomlan, gun uireasbhaidh nì sam bith.

5 Ma tha aon neach agaibh a dh’uireasbhaidh gliocais, iarradh e o Dhia, a bheir do gach neach gu pailt, agus nach dèan maoidheadh; agus bheirear dha e.

6 Ach iarradh e le creideamh, gun a bhith fo amharas sam bith: oir an tì a tha fo amharas, is cosmhail e ri tonn na fairge a shèidear le gaoith, agus a tha air a luasgadh a-null agus a-nall.

7 Oir na saoileadh an duine sin gum faigh e nì air bith on Tighearna.

8 Tha fear na h-inntinn dhùbailte neo-sheasmhach na uile shlighean.

9 Dèanadh am bràthair a tha ìosal gàirdeachas na àrdachadh:

10 Ach an duine saoibhir na ìsleachadh: do bhrìgh mar bhlàth an fheòir gun tèid e seachad:

11 Oir air èirigh don ghrèin le dian-theas, crìonaidh i am feur, agus tuitidh a bhlàth, agus thèid maise a dhreach am mugha: is amhail sin mar an ceudna a sheargas an duine saoibhir na shlighean.

12 Is beannaichte an duine a ghiùlaineas buaireadh: oir nuair a dhearbhar e, gheibh e crùn na beatha, a gheall an Tighearna don dream a ghràdhaicheas e.

13 Na abradh neach sam bith nuair a bhuairear e, Tha mi air mo bhuaireadh le Dia: oir cha chomasach Dia a bhuaireadh le olc, cha mhò a bhuaireas e neach sam bith.

14 Ach tha gach duine air a bhuaireadh, nuair a thàirngear, agus a thàlaidhear, e le a ana-miann fhèin.

15 An sin air a bhith don ana-miann torrach, beiridh e peacadh: agus air don pheacadh a bhith air a chrìochnachadh, beiridh e bàs.

16 Na bithibh air ur mealladh, mo bhràithrean gràdhach.

17 Tha gach uile dheagh thabhartas agus gach uile thìodhlac iomlan on àirde, a’ teachd a-nuas o Athair na soillse, maille ris nach eil atharrachadh, no sgàil tionndaidh.

18 O a thoil fhèin ghin e sinn le facal na fìrinn, a-chum gum bitheamaid nar gnè chiad-toraidh de a chreutairean.

19 Uime sin, mo bhràithrean gràdhach, biodh gach duine ealamh a-chum èisdeachd, mall a-chum labhairt, mall a-chum feirge:

20 Oir chan obraich fearg duine fìreantachd Dhè.

21 Uime sin cuiribh uaibh gach uile shalchar, agus anabarr mìoruin, agus gabhaibh dur n-ionnsaigh le macantas am facal a tha air a shuidheachadh annaibh, a tha comasach air ur n-anaman a thèarnadh.

22 Ach bithibh-se nur luchd cur-an-gnìomh an fhacail, agus na b’ann nur luchd-èisdeachd a-mhàin, gur mealladh fhèin.

23 Oir ma tha neach air bith na fhear-èisdeachd an fhacail, agus chan ann na fhear-dèanamh da rèir, is cosmhail e ri duine a tha ag amharc air a aghaidh nàdarra fhèin ann an sgàthan:

24 Oir bheachdaich e air fhèin, agus dh’imich e roimhe, agus dhìochuimhnich e air ball ciod an coslas duine a bha ann fhèin.

25 Ach ge bè a bheachdaicheas gu dùrachdach air lagh coileanta na saorsa, agus a bhuanaicheas ann, gun e a bhith na fhear-èisdeachd dearmadach, ach na fhear-dèanamh na h-obrach, bidh an duine seo beannaichte na dhèanadas.

26 Ma shaoileas neach air bith nur measg gu bheil e diadhaidh, gun a bhith a’ cur srèin ra theangaidh, ach a’ mealladh a chridhe fhèin, is dìomhain diadhachd an duine seo.

27 Is i seo an diadhachd fhìorghlan agus neo-shalach am fianais Dhè agus an Athar, dìlleachdain agus bantraichean fhiosrachadh nan trioblaid agus neach ga choimhead fhèin gun smal on t-saoghal.