1 Now I Paul myself entreat you by the meekness and gentleness of Christ, I who in your presence am lowly among you, but being absent am of good courage toward you: 2 yea, I beseech you, that I may not when present show courage with the confidence wherewith I count to be bold against some, who count of us as if we walked according to the flesh. 3 For though we walk in the flesh, we do not war according to the flesh 4 (for the weapons of our warfare are not of the flesh, but mighty before God to the casting down of strongholds); 5 casting down imaginations, and every high thing that is exalted against the knowledge of God, and bringing every thought into captivity to the obedience of Christ; 6 and being in readiness to avenge all disobedience, when your obedience shall be made full. 7 Ye look at the things that are before your face. If any man trusteth in himself that he is Christ’s, let him consider this again with himself, that, even as he is Christ’s, so also are we. 8 For though I should glory somewhat abundantly concerning our authority (which the Lord gave for building you up, and not for casting you down), I shall not be put to shame: 9 that I may not seem as if I would terrify you by my letters. 10 For, His letters, they say, are weighty and strong; but his bodily presence is weak, and his speech of no account. 11 Let such a one reckon this, that, what we are in word by letters when we are absent, such are we also in deed when we are present. 12 For we are not bold to number or compare ourselves with certain of them that commend themselves: but they themselves, measuring themselves by themselves, and comparing themselves with themselves, are without understanding. 13 But we will not glory beyond our measure, but according to the measure of the province which God apportioned to us as a measure, to reach even unto you. 14 For we stretch not ourselves overmuch, as though we reached not unto you: for we came even as far as unto you in the gospel of Christ: 15 not glorying beyond our measure, that is, in other men’s labors; but having hope that, as your faith groweth, we shall be magnified in you according to our province unto further abundance, 16 so as to preach the gospel even unto the parts beyond you, and not to glory in another’s province in regard of things ready to our hand. 17 But he that glorieth, let him glory in the Lord. 18 For not he that commendeth himself is approved, but whom the Lord commendeth.

1 Ben Pavlus, Mesihʼin yumuşak huyu ve hoşgörüsüyle size rica ediyorum. Yanınızdayken çekingen, ama sizden uzaktayken cesurmuşum. 2 Böyle düşünenlere göre biz günahlı insan tabiatımıza uyarak yaşıyoruz. Kendimden emin olarak bu kişilere yalvarıyorum: Ne olur, yanınıza geldiğim zaman beni aynı cesaretle davranmaya zorlamayın. 3 Her ne kadar insan bedeninde yaşıyorsak da, ruhsal savaşımızı günahlı insan tabiatımıza uyarak sürdürmüyoruz. 4 Çünkü ruhsal savaşımızda insan silahları kullanmıyoruz. Bizim silahlarımız Allah sayesinde düşman kalelerini yıkacak kadar güçlüdür. Bu silahlarla yanlış fikirleri yok ediyoruz. 5 İnsanların Allahʼı tanımasına engel olan her gurur kaynağını ortadan kaldırıyoruz. Her düşünceyi esir alıp Mesihʼe itaat ettiriyoruz. 6 Siz tam olarak Mesihʼe itaat ettiğiniz zaman biz de aranızda itaatsiz olan herkesi cezalandırmaya hazır oluruz.

7 Gözünüzün önündeki gerçeklere bakın. Eğer sizden biri Mesihʼe ait olduğuna güvenirse, bunu bir kere daha düşünsün. Kendisi kadar biz de Mesihʼe bağlıyız. 8 Rabbin verdiği yetkiyle biraz fazla övünsem de, bundan utanmam. Çünkü bu yetki imanınızı yıkmak için değil, güçlendirmek için verildi. 9 Sizi mektuplarımla korkutan biri gibi görünmek istemiyorum. 10 Çünkü bazıları hakkımda şöyle diyormuş: "Mektupları ağır ve güçlü, ama bedensel görünüşü zayıf ve konuşma yeteneği sıfır." 11 Bunu diyenler şunu iyi bilsinler ki, uzaktayken mektuplarımızda ne söylüyorsak, yanınıza geldiğimizde de onu yapacağız.

12 Kendilerini övenlerle kendimizi eş tutmaya ya da karşılaştırmaya kalkışmayız. Onlar kendilerini ölçü alıp, kendi kendileriyle kıyaslayarak akılsızlık ediyorlar. 13 Ama biz övünürken sınırımızı aşmayacağız. Allah hizmet etmemiz için bize belli bir alan çizdi. Bu alanın sınırları size kadar bile uzandı. 14 Öyle olmasaydı, size kadar gelmekle hizmet alanımızın sınırlarını aşmış olurduk. Oysa Mesihʼin Müjdesiʼni size ilk ulaştıran biz olduk. 15 Sınırımızı aşıp başkalarının çabalarıyla övünmüyoruz. Fakat imanınız büyüdükçe aranızdaki hizmet alanımız da daha genişleyecek diye umut ediyoruz. 16 Öyle ki, sizden ötedeki bölgelerde Mesihʼin Müjdesiʼni duyurabilelim. O zaman başkasının hizmet alanındaki başarılarla övünmüş olmayacağız. 17 "Övünen Rabʼle övünsün."*10:17 Yeremya 9:24 18 Çünkü kabul edilmeye değer kişi kendi kendini öven değil, Rabbin övdüğü kişidir.