1 And as they spake unto the people, the priests and the captain of the temple and the Sadducees came upon them, 2 being sore troubled because they taught the people, and proclaimed in Jesus the resurrection from the dead. 3 And they laid hands on them, and put them in ward unto the morrow: for it was now eventide. 4 But many of them that heard the word believed; and the number of the men came to be about five thousand.

5 And it came to pass on the morrow, that their rulers and elders and scribes were gathered together in Jerusalem; 6 and Annas the high priest was there, and Caiaphas, and John, and Alexander, and as many as were of the kindred of the high priest. 7 And when they had set them in the midst, they inquired, By what power, or in what name, have ye done this? 8 Then Peter, filled with the Holy Spirit, said unto them, Ye rulers of the people, and elders, 9 if we this day are examined concerning a good deed done to an impotent man, by what means this man is made whole; 10 be it known unto you all, and to all the people of Israel, that in the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucified, whom God raised from the dead, even in him doth this man stand here before you whole. 11 He is the stone which was set at nought of you the builders, which was made the head of the corner. 12 And in none other is there salvation: for neither is there any other name under heaven, that is given among men, wherein we must be saved.

13 Now when they beheld the boldness of Peter and John, and had perceived that they were unlearned and ignorant men, they marvelled; and they took knowledge of them, that they had been with Jesus. 14 And seeing the man that was healed standing with them, they could say nothing against it. 15 But when they had commanded them to go aside out of the council, they conferred among themselves, 16 saying, What shall we do to these men? for that indeed a notable miracle hath been wrought through them, is manifest to all that dwell in Jerusalem; and we cannot deny it. 17 But that it spread no further among the people, let us threaten them, that they speak henceforth to no man in this name. 18 And they called them, and charged them not to speak at all nor teach in the name of Jesus. 19 But Peter and John answered and said unto them, Whether it is right in the sight of God to hearken unto you rather than unto God, judge ye: 20 for we cannot but speak the things which we saw and heard. 21 And they, when they had further threatened them, let them go, finding nothing how they might punish them, because of the people; for all men glorified God for that which was done. 22 For the man was more than forty years old, on whom this miracle of healing was wrought.

23 And being let go, they came to their own company, and reported all that the chief priests and the elders had said unto them. 24 And they, when they heard it, lifted up their voice to God with one accord, and said, O Lord, thou that didst make the heaven and the earth and the sea, and all that in them is: 25 who by the Holy Spirit, by the mouth of our father David thy servant, didst say,

Why did the Gentiles rage,

And the peoples imagine vain things?

26 The kings of the earth set themselves in array,

And the rulers were gathered together,

Against the Lord, and against his Anointed:

27 for of a truth in this city against thy holy Servant Jesus, whom thou didst anoint, both Herod and Pontius Pilate, with the Gentiles and the peoples of Israel, were gathered together, 28 to do whatsoever thy hand and thy counsel foreordained to come to pass. 29 And now, Lord, look upon their threatenings: and grant unto thy servants to speak thy word with all boldness, 30 while thou stretchest forth thy hand to heal; and that signs and wonders may be done through the name of thy holy Servant Jesus. 31 And when they had prayed, the place was shaken wherein they were gathered together; and they were all filled with the Holy Spirit, and they spake the word of God with boldness.

32 And the multitude of them that believed were of one heart and soul: and not one of them said that aught of the things which he possessed was his own; but they had all things common. 33 And with great power gave the apostles their witness of the resurrection of the Lord Jesus: and great grace was upon them all. 34 For neither was there among them any that lacked: for as many as were possessors of lands or houses sold them, and brought the prices of the things that were sold, 35 and laid them at the apostles’ feet: and distribution was made unto each, according as any one had need.

36 And Joseph, who by the apostles was surnamed Barnabas (which is, being interpreted, Son of exhortation), a Levite, a man of Cyprus by race, 37 having a field, sold it, and brought the money and laid it at the apostles’ feet.

1 Petrusʼla Yuhanna daha halkla konuşuyordu. Birden rahipler, tapınak polislerinin komutanı ve Sadukiler denen din partisinden bazı adamlar onların karşısına dikildiler. 2 Bu adamlar çok kızgındı, çünkü Petrusʼla Yuhanna halka vaaz ediyorlardı. İsaʼnın ölümden dirildiğini, böylece tüm ölülerin de dirileceğini bildiriyorlardı. 3 Petrusʼla Yuhannaʼyı yakaladılar. Akşam olduğu için ertesi güne kadar onları hapiste tuttular. 4 Fakat o konuşmayı dinleyenlerden birçok kişi iman etti. Böylece iman eden erkeklerin sayısı aşağı yukarı beş bine çıktı.

5 Ertesi gün halkın liderleri, Meclis üyeleri ve Tevrat uzmanları Yeruşalimʼde toplantıya çağırıldılar. 6 Başrahip Hanan, Kayafa, Yohanan, İskender ve başrahibin soyundan gelen herkes oradaydı. 7 Petrusʼla Yuhannaʼyı orta yere dikip onları şöyle sorgulamaya başladılar: "Siz bunu hangi güçle ya da kimin adıyla yaptınız?"

8 O an Kutsal Ruhʼla dolmuş olan Petrus onlara şöyle dedi: "Ey halkın liderleri ve Meclis üyeleri! 9 Biz sakat bir adama iyilik yaptık, ona nasıl şifa verdik diye mi bugün sorgulanıyoruz? 10 Siz ve bütün İsrail halkı bilin ki, bu adam Nasıralı İsa Mesih adıyla önünüzde sağlam duruyor. Siz İsaʼyı çarmıha gerdiniz, ama Allah Oʼnu ölümden diriltti. 11 Siz inşaatçıların reddettiği taş olan bu İsa, binanın köşe taşı*4:11 Binanın köşe taşı Köşede iki duvarı birleştiren ve dolayısıyla bütün binayı bir arada tutan binanın en önemli taşı. Bazı uzmanlara göre kemeri bir arada tutmak için yerleştirilen son taş. Bu benzetmeye göre Mesih liderler tarafından reddedilecek ve sonra kurtarıcı ve kral olacaktı. oldu.*4:11 Mezmur 118:22 12 İsaʼdan başka hiç kimsede kurtuluş yoktur. Kurtuluşumuz için göğün altında insanlara bağışlanmış başka hiçbir ad yoktur."

13 Meclis üyeleri Petrus ve Yuhannaʼnın cesaretle konuştuklarını gördüler ve onların okumamış ve sıradan kişiler olduklarını anlayınca şaşkına döndüler. Ayrıca onların daha önce İsaʼyla birlikte olduğunu fark ettiler. 14 İyileşmiş olan adamı da Petrus ve Yuhannaʼnın yanında görünce söyleyecek bir şey bulamadılar. 15 Onların Meclis odasından çıkmalarını emrettikten sonra tartışmaya başladılar. 16 "Bu adamları ne yapacağız?" dediler. "Çünkü Yeruşalimʼde oturan herkes onların olağanüstü bir mucize yaptığını biliyor. Bunu inkâr edemeyiz. 17 Ama bunun halk arasında daha fazla yayılmasını önlemek için onları tehdit edelim. Böylece bir daha bu adamın adını anarak hiç kimseyle konuşmasınlar."

18 Petrusʼla Yuhannaʼyı çağırdılar. "Kesinlikle İsa adını ağzınıza almayın, Oʼnun hakkında vaaz etmeyin" diye onlara buyruk verdiler.

19 Ama Petrus ve Yuhanna onlara şöyle cevap verdiler: "Allahʼın gözünde doğru olan ne? Allahʼın mı yoksa sizin sözünüzü mü dinleyelim? Buna siz karar verin. 20 Çünkü biz gördüğümüz ve duyduğumuz şeyleri konuşmadan duramayız."

21 Meclis üyeleri Petrusʼla Yuhannaʼyı bir daha tehdit ettikten sonra serbest bıraktılar. Onlara ceza vermenin bir yolunu bulamadılar. Çünkü bütün halk olup bitenler için Allahʼı övüyordu. 22 Hem de bu mucizeyle şifa bulan adamın yaşı kırkı geçmişti.

23 Petrus ve Yuhanna serbest bırakıldıktan sonra, arkadaşlarına döndüler. Başrahiplerin ve liderlerin onlara söylediklerini anlattılar. 24 İmanlılar bunu duyunca seslerini yükseltip hep birlikte Allahʼa şöyle dua ettiler: "Ey Efendimiz! Gökyüzünü, yeryüzünü, denizi ve onların içinde olan her şeyi yaratan sensin. 25 Kutsal Ruh aracılığıyla, hizmetkârın olan atamız Davudʼun ağzından şöyle dedin:

‘Milletler niçin kafa tutup kızdılar?

Halklar neden boş planlar kurdular?

26 Dünyanın kralları savaşa hazırlandılar.

Rabbe ve Oʼnun Mesihiʼne karşı

liderler bir araya geldiler.’*4:26 Mezmur 2:1-2

27 Gerçekten bu şehirde Hirodes ve Pontiyus Pilatus, İsrail halkı ve diğer milletlerden kişilerle toplandılar. Mesih olarak seçtiğin kutsal hizmetkârın İsaʼya karşı geldiler. 28 Onlar ancak senin gücün ve isteğinle önceden karar verdiğini yerine getirebildiler. 29 Şimdi, ya Rab, onların tehditlerine bak. Biz hizmetkârlarına güç ver ki, senin sözünü tam bir cesaretle bildirelim. 30 Sen de aynı zamanda elini uzat ki, senin kutsal hizmetkârın İsaʼnın adıyla hastalara şifa verilsin, mucizeler ve harikalar yapılsın."

31 Onların duası bittikten sonra toplandıkları yer sarsıldı. Hepsi Kutsal Ruhʼla dolup Allahʼın sözünü cesaretle bildirmeye devam ettiler.

32 İman edenlerin topluluğu yürekte ve düşüncede birdi. Onlardan hiçbiri malı mülkü için "bu benimdir" demiyordu. Her şeyi paylaşıyorlardı. 33 Elçiler de büyük kuvvetle Rab İsaʼnın ölümden dirilişine şahitlik ediyorlardı. Allah da bütün imanlılara lütfunu bol bol gösteriyordu. 34,35 Aralarında muhtaç olan yoktu. Çünkü tarlaları ya da evleri olanlar bunları satıyor, satıştan aldıkları parayı elçilerin emrine veriyorlardı. Elçiler de bu paradan herkese ihtiyacına göre dağıtıyordu.

36 Bir de Yusuf adlı bir adam vardı. Kendisi Kıbrıs doğumlu bir Leviliydi. Elçiler ona Barnaba lâkabını taktılar. Bu lâkap "Cesaret Veren" anlamına gelir. 37 Onun bir tarlası vardı. Tarlayı satıp parasını elçilerin emrine verdi.