Isaías 26

1 Naquele tempo, será cantado este cântico na terra de Judá: "Nós vimos uma cidade forte, em que se pôs por proteção muro e antemuro.

2 Abri as portas, deixai entrar um povo justo, que respeita a fidelidade,

3 que tem caráter firme e conserva a paz, porque tem confiança em vós.

4 Tende sempre confiança no Senhor, porque o Senhor é o rochedo perene.

5 Ele derrubou os que habitavam nas alturas e destruiu a cidade soberba; derrubou-a por terra e ao nível do chão a reduziu.

6 Ela é calcada aos pés pela plebe, sob os passos dos indigentes.

7 O caminho do justo é reto; vós aplanais a senda do justo.

8 Seguindo a vereda de vossos juízos, Senhor, nós vos esperamos; por vosso nome e vossa memória nossa alma aspira.

9 Minha alma vos deseja durante a noite e meu espírito vos procura desde a manhã. Quando vossos juízos se exercem sobre a terra, os habitantes do mundo aprendem a justiça.

10 Porém, se se perdoar o ímpio, ele não aprenderá a justiça; na terra da retidão ele se entregará ao mal e não verá a majestade do Senhor.

11 Senhor, vossa mão está levantada sem que o percebam. Que vejam vosso ardente amor por vosso povo, e sejam confundidos; e que o fogo, bom para os vossos inimigos, os devore.

12 Senhor, proporcionai-nos a paz! Pois vós nos tendes tratado segundo o nosso procedimento.

13 Senhor, nosso Deus, outros senhores, além de vós, nos têm dominado, mas não queremos reconhecer outro senão vós.

14 Os mortos não reviverão, as sombras não ressuscitarão, porque vós os castigastes e destruístes e apagastes até sua memória.

15 Aumentai a nação, Senhor, aumentai a nação, manifestai vossa grandeza, e dilatai as fronteiras da nação.

16 Senhor, na tribulação, nós vos buscamos, e clamamos a vós na angústia em que vosso castigo nos abate.

17 Como uma mulher grávida, prestes a dar à luz, se retorce e grita em suas dores, assim estamos diante de vós, Senhor:

18 nós concebemos e sofremos para dar à luz ao vento, sem poder dar a salvação à nossa terra; não nasceram novos habitantes no mundo.

19 Que os vossos mortos revivam! Que seus cadáveres ressuscitem! Que despertem e cantem aqueles que jazem sepultos, porque vosso orvalho é um orvalho de luz e a terra restituirá o dia às sombras."

20 "Vai, povo meu, entra nos teus quartos, fecha atrás de ti as portas. Esconde-te por alguns instantes até que a cólera passe,

21 porque o Senhor vai sair de sua morada para punir os crimes dos habitantes da terra; porque a terra fará brotar o sangue que ela bebeu, e não ocultará mais os corpos dos assassinados."

Η ισχυρή πόλη

1 Την ημέρα εκείνη στη χώρα του Ιούδα θα ψάλλουν το τραγούδι αυτό:

Έχουμε πόλη ισχυρή·

για να την προστατεύσει

έβαλε ο Κύριος τείχη και προπύργια.

2 Ανοίξτε διάπλατα τις πύλες

να μπει το δίκαιο έθνος,

το έθνος που φυλάει την πίστη,

3 που ο νους του μένει σταθερός.

Ο Θεός τού εξασφαλίζει την ειρήνη,

γιατί ο λαός του τον εμπιστεύεται.

4 Στον Κύριο να ’χετε πάντα εμπιστοσύνη·

γιατί ο Κύριος ο Θεός είναι αιώνιος βράχος.

5 Ταπείνωσε όσους κατοικούσαν στα ψηλώματα,

την πόλη την απρόσιτη τη γκρέμισε·

τη γκρέμισε ως τη γη,

την έριξε στο χώμα.

6 Τα πόδια των φτωχών,

των δύστυχων τα βήματα

θα την καταπατήσουν.

Εσχατολογική προσευχή

7 Κύριε, ο δρόμος του δικαίου είναι ευθύς·

εσύ ευθυγραμμίζεις τη διαδρομή του δικαίου.

8 Κύριε, περιμέναμε τις κρίσεις σου,

όποιες κι αν είναι αυτές.

Ο πόθος μας είναι

πάντα το όνομά σου να θυμόμαστε.

9 Τη νύχτα η ψυχή μου σε ποθεί·

από τα βάθη μου σ’ αποζητάω.

Όταν οι κρίσεις σου εφαρμόζονται στη γη

μαθαίνει τη δικαιοσύνη η οικουμένη.

10 Αλλά ο ασεβής, ακόμα κι όταν τον ελεείς,

τη δικαιοσύνη δεν τη μαθαίνει·

ακόμα και στη χώρα της ευθύτητας

κάνει το κακό,

δε βλέπει τη μεγαλοσύνη του Κυρίου.

11 Το χέρι σου είναι υψωμένο Κύριε,

μα οι εχθροί σου δεν το βλέπουν.

Ας δουν το ζήλο σου για το λαό σου

κι ας ντραπούν·

ναι, η φωτιά ας κατακάψει τους εχθρούς σου.

12 Κύριε, μας δίνεις την ειρήνη·

γιατί εσύ τα έργα μας

τα ολοκληρώνεις.

13 Κύριε, Θεέ μας,

άλλοι αφεντάδες μάς εξουσίασαν

και όχι εσύ·

αλλά εμείς μονάχα εσένα δοξάζουμε.

14 Εκείνοι είναι νεκροί και δε θα ξαναζήσουν·

οι σκιές δεν θ’ αναστηθούν,

γιατί εσύ ήρθες τιμωρός και τους εξόντωσες,

καθετί εξαφάνισες που τους θυμίζει.

15 Κύριε, πλήθυνες το έθνος σου,

το πλήθυνες κι έτσι δοξάστηκες·

προς όλες τις κατευθύνσεις

τα σύνορα άπλωσες της χώρας.

16 Κύριε, οι άνθρωποι στη θλίψη τους σε αναζητούν,

σε προσευχές ξεσπούν,

όταν η τιμωρία σου τους βαραίνει.

17 Καθώς η ετοιμόγεννη σαν έρθει η ώρα της

πάνω στους πόνους της συστρέφεται κι αγκομαχάει,

έτσι κι εμείς γίναμε μπρος σου, Κύριε.

18 Κι εμείς εγκυμονήσαμε, κοιλοπονέσαμε,

αλλά γεννήσαμε αέρα·

στη χώρα δεν μπορέσαμε να φέρουμε τη σωτηρία,

ούτε καινούριους κατοίκους για τη γη.

19 Μα οι νεκροί σου Κύριε, θα ξαναζήσουν,

τα νεκρά σώματα του λαού μου θ’ αναστηθούν.

Ξυπνήστε, εσείς που κείτεστε μέσα στο χώμα

και ψάλτε από χαρά!

Ζωής ακτίνα εσύ είσαι, Κύριε,

γι’ αυτό και η γη θα δώσει πίσω στο φως

αυτούς που δεν είναι παρά σκιά.

Τιμωρία στην ξηρά και στη θάλασσα

20 Εμπρός λαέ μου, πήγαινε στα δώματά σου, κλείσε τις πόρτες πίσω σου· κρύψου για λίγο ως να περάσει η οργή. 21 Γιατί ο Κύριος θα βγει απ’ την ουράνια κατοικία του, τις ανομίες να τιμωρήσει αυτών που κατοικούν στη γη. Η γη θα ξεσκεπάσει το αίμα που χύθηκε σ’ αυτήν και πια δε θα σκεπάζει τους σκοτωμένους της.