AVM · Bíblia Sagrada Ave-Maria
1 Ao mestre de canto. "Não destruas". Salmo de Asaf. Cântico.
2 Nós vos louvamos, Senhor, nós vos louvamos; glorificamos vosso nome e anunciamos vossas maravilhas.
3 "No tempo que fixei, julgarei o justo juízo.
4 Vacile, embora, a terra com todos os seus habitantes, fui eu quem deu firmeza às suas colunas.
5 Digo aos arrogantes: Não sejais insolentes; aos ímpios: Não levanteis vossa fronte,
6 não ergais contra o Altíssimo a vossa cabeça, deixai de falar a Deus com tanta insolência.
7 Não é do oriente, nem do ocidente, nem do deserto, nem das montanhas que vem a salvação.
8 Mas Deus é o juiz; a um ele abate, a outro exalta.
9 Há na mão do Senhor uma taça de vinho espumante e aromático. Dela dá de beber e até as fezes hão de esgotá-la; hão de sorvê-la os ímpios todos da terra."
10 Eu, porém, exultarei para sempre, salmodiarei o Deus de Jacó.
11 Abaterei todas as potências dos ímpios, enquanto o poder dos justos será exaltado.
TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
Επίκληση στο Θεό μπροστά στα ερείπια του ναού
1 Μασχίλ του Ασάφ.
Γιατί, Θεέ, μάς εγκατέλειψες για πάντα;
γιατί απειλείς με την οργή σου
εκείνους που φροντίζεις;
2 Θυμήσου το λαό σου,
που τον απέκτησες απ’ τα πανάρχαια χρόνια,
τη φυλή που εξαγόρασες για ιδιοκτησία σου.
Θυμήσου το όρος της Σιών,
που κατοικία σου το ’κανες.
3 Φέρε τα βήματά σου
σ’ αυτά τα θλιβερά ερείπια·
όλα τα λεηλάτησαν στο ναό οι εχθροί σου.
4 Βρυχήθηκαν οι αντίπαλοί σου
μέσα στο χώρο της λατρείας σου·
κι εκεί υψώσαν τις σημαίες τους.
5 Έμοιαζαν σα να κράδαιναν
τσεκούρια μες στο δάσος.
6 Και μονομιάς έσπασαν όλα τα ξυλόγλυπτα,
χτυπώντας με τσεκούρια και σφυριά.
7 Πυρπόλησαν το αγιαστήριό σου·
ισοπεδώσαν και μολύνανε
την κατοικία της ύπαρξής σου.
8 Και σκέφτηκαν: «Όλους ας τους συντρίψουμε μια κι έξω
κι ας κάψουμε όλους τους τόπους
της λατρείας του Θεού στη χώρα».
9 Δε βλέπουμε πια τα σημεία της παρουσίας σου·
προφήτης δεν υπάρχει πια
κι ούτε κανένας μας γνωρίζει
το πόσο θα κρατήσει αυτό.
10 Θεέ, ως πότε θα ονειδίζει ο καταπιεστής;
θα χλευάζει ο πολέμιος για πάντα τ’ όνομά σου;
11 Γιατί απέσυρες τη δύναμή σου
και μένεις αδρανής;
12 Αλλά εσύ Θεέ είσαι ο βασιλιάς μας από τότε που υπάρχουμε·
εσύ που ενεργείς τη σωτηρία σ’ όλη τη γη.
13 Εσύ, με τη δύναμή σου, διαχώρισες τη θάλασσα·
σύντριψες τα κεφάλια των θαλασσινών δρακόντων.
14 Εσύ τσάκισες του Λεβιάθαν τα κεφάλια·
τον έδωσες τροφή στα ζώα της ερήμου.
15 Εσύ έκανες ν’ αναβρύσουν πηγές και χείμαρροι,
εσύ ποτάμια ξέρανες αστείρευτα.
16 Δική σου είναι η μέρα, δική σου και η νύχτα·
εσύ έκανες τον ήλιο και τ’ αστέρια.
17 Εσύ στερέωσες όλα τα όρια της γης,
καλοκαίρι και χειμώνα, εσύ τα έκανες.
18 Θυμήσου τούτο: Σε περιγελά, Κύριε, ο εχθρός,
κι ένας ανόητος λαός προσβάλλει τ’ όνομά σου.
19 Στα θηρία μην αφήνεις τη ζωή του αθώου σου,
των δύστυχών σου τη ζωή συνέχεια μην ξεχνάς.
20 Επίβλεψε στη διαθήκη σου,
επειδή γέμισαν οι σκοτεινές της γης γωνιές
εστίες αδικίας.
21 Μην αφήνεις να ντροπιαστεί ο καταπιεσμένος·
δώσε ο φτωχός κι ο δύστυχος να υμνούνε τ’ όνομά σου.
22 Σήκω, Θεέ, υπερασπίσου το δίκιο σου·
θυμήσου πώς σε χλεύαζε όλη μέρα ο ασεβής.
23 Μην ξεχνάς τις κραυγές των αντιπάλων σου,
το θόρυβο, που ολοένα εντείνεται,
αυτών που σε μισούν.