3 «Слухайце. Вось выйшаў сейбіт сеяць.
4 І сталася, калі сеяў, адно [зерне] ўпала пры дарозе; і наляцелі птушкі нябесныя і падзяўблі яго.
5 Іншае ўпала на камяністае месца, дзе не было шмат зямлі, і адразу ўзыйшло, бо зямля была неглыбокая;
6 а калі ўзыйшло сонца, зьвяла, і, як ня мела кораня, высахла.
7 А іншае ўпала ў церні, і вырасьлі церні, і заглушылі яго, і не дало плоду.
8 А іншае ўпала ў добрую зямлю і дало плод, які ўзыйшоў і вырас, і ўрадзіла адно — трыццаць, адно — шэсьцьдзясят, і адно — сто».
9 І сказаў ім: «Хто мае вушы, каб слухаць, няхай слухае».