1 Mutumin da ba ya abokantaka yakan nema ya cika burinsa ne kaɗai;

yakan ƙi yarda da kowace maganar da take daidai.

2 Wawa ba ya sha’awa ya sami fahimta

amma abin da yake so ya yi kaɗai, shi ne ya ba da ra’ayinsa.

3 Sa’ad da mugunci ya zo, reni ma kan zo,

haka kuma sa’ad da kunya ta zo, shan kunya kan biyo.

4 Kalmomin bakin mutum suna da zurfi kamar ruwaye,

amma maɓulɓulan hikima rafi ne mai gudu.

5 Ba shi da kyau ka yi wa mugu alheri

ko ka hana wa marar laifi adalci.

6 Leɓunan wawa kan jawo masa faɗa,

bakinsa kuma kan gayyaci dūka.

7 Bakin wawa lalatar da kansa yake yi

leɓunansa kuma tarko ne ga ransa.

8 Kalmomin mai gulma kamar abinci mai daɗi suke;

sukan gangara zuwa can cikin gaɓoɓin mutum.

9 Wanda yake ragwanci a aikinsa

ɗan’uwa ne ga wanda yakan lalatar da abubuwa.

10 Sunan Ubangiji hasumiya ce mai ƙarfi;

masu adalci kan gudu zuwa wurinta don su zauna lafiya.

11 Dukiyar masu arziki ita ce birninsu mai katanga;

suna gani cewa ba za a iya huda katangar ba.

12 Kafin fāɗuwarsa zuciyar mutum takan yi girman kai,

amma sauƙinkai kan zo kafin girmamawa.

13 Duk wanda yakan ba da amsa kafin ya saurara,

wannan wauta ce da kuma abin kunya.

14 Sa rai da mutum ke yi kan taimake shi sa’ad da yake ciwo,

amma in ya karai, to, tasa ta ƙare.