Readmono 32

1 Atentu, ĉielo, kaj mi parolos;

Kaj aŭdu la tero la vortojn de mia buŝo.

2 Verŝiĝos kiel pluvo mia instruo,

Fluos kiel roso mia parolo,

Kiel pluvego sur verdaĵon

Kaj kiel grandaj gutoj sur herbon.

3 Ĉar la nomon de la Eternulo mi vokas;

Donu honoron al nia Dio.

4 Li estas la Roko; perfektaj estas Liaj faroj;

Ĉar ĉiuj Liaj vojoj estas justaj.

Li estas Dio fidela kaj sen malbonago;

Justa kaj verama Li estas.

5 Ili malboniĝis antaŭ Li,

Ili ne estas Liaj infanoj, pro sia malvirteco;

Generacio malhumila kaj malhonesta.

6 Ĉu al la Eternulo vi tiel repagas,

Popolo malnobla kaj malprudenta?

Ĉu ne Li estas via patro, kiu vin kreis?

Ĉu ne Li vin estigis kaj aranĝis?

7 Rememoru la tempon antikvan,

Pripensu la jarojn de la antaŭaj generacioj;

Demandu vian patron, kaj li sciigos al vi;

Viajn maljunulojn, kaj ili diros al vi.

8 Kiam la Plejaltulo donis landojn al la popoloj,

Kiam Li disloĝigis la homidojn,

Li starigis la limojn de la popoloj

Laŭ la nombro de la idoj de Izrael;

9 Ĉar parto de la Eternulo estas Lia popolo;

Jakob estas Lia hereda mezuritaĵo.

10 Li trovis lin en dezerto,

En stepo, kie regas bruo senviva;

Li ĉirkaŭis lin, zorgis pri li,

Gardis lin kiel pupilon de Sia okulo.

11 Kiel aglo vekas sian neston,

Flugpendas super siaj idoj,

Tiel Li etendis Siajn flugilojn,

Prenis lin, portis lin sur Siaj flugiloj.

12 La Eternulo sola kondukis lin,

Kaj neniu fremda dio estis kun Li.

13 Li portis lin sur altaĵon de la tero,

Manĝigis al li produktojn de kampoj,

Nutris lin per mielo el ŝtono

Kaj per oleo el granita roko,

14 Per butero de bovinoj kaj per lakto de ŝafinoj

Kun sebo de ŝafidoj

Kaj per ŝafoj de Baŝan kaj per kaproj

Kaj per la graso de la kernoj de tritiko;

Kaj vi trinkis la ŝaŭmantan sangon de vinberoj.

15 Kaj Jeŝurun grasiĝis kaj malhumiliĝis;

Vi grasiĝis, dikiĝis, kaj sebopleniĝis;

Kaj li forlasis la Dion, kiu lin kreis,

Kaj li malrespektis la Rokon de sia savo.

16 Ili incitis Lin per fremdaj dioj,

Per abomenaĵoj ili kolerigis Lin.

17 Ili alportis oferojn al diabloj, ne al Dio,

Al dioj, kiujn ili ne konis,

Al novaj, antaŭ nelonge venintaj,

Pri kiuj ne pensis viaj patroj.

18 La Defendanton, kiu vin naskis, vi perdis el la memoro,

Kaj vi forgesis la Dion, kiu vin estigis.

19 Kaj la Eternulo vidis,

Kaj ekabomenis kolere Siajn filojn kaj Siajn filinojn;

20 Kaj Li diris: Mi kaŝos Mian vizaĝon for de ili,

Mi vidos, kia estos ilia fino;

Ĉar ili estas generacio perfida,

Infanoj, kiuj ne havas en si fidelecon.

21 Ili incitis Min per ne-dio,

Kolerigis Min per siaj vantaĵoj:

Tial Mi incitos ilin per ne-popolo,

Per popolo malnobla Mi ilin kolerigos.

22 Ĉar fajro ekflamis en Mia kolero,

Kaj ĝi brulas ĝis la profundoj de Ŝeol,

Kaj ĝi ruinigas la teron kaj ĝiajn produktojn,

Kaj ĝi bruligas la bazojn de la montoj.

23 Mi amasigos super ili malfeliĉojn;

Miajn sagojn Mi ĉiujn eluzos kontraŭ ilin.

24 Ili konsumiĝos de malsato

Kaj senfortiĝos de febro kaj de turmenta epidemio;

Kaj la dentojn de bestoj Mi venigos sur ilin

Kun la veneno de rampantoj sur la tero.

25 Ekstere ekstermos glavo,

Kaj en la domoj teruro,

Junulon kaj junulinon,

Suĉinfanon kun grizharulo.

26 Mi dirus: Mi disblovos ilin,

Mi neniigos la memoron pri ili inter la homoj;

27 Se Mi ne timus, ke ĉagrenus Min la malamikoj,

Ke eble fieriĝus iliaj premantoj,

Kaj dirus: Nia mano estas potenca,

Kaj ne la Eternulo faris ĉion ĉi tion.

28 Ĉar ili estas popolo, kiu perdis la prudenton,

Kaj komprenadon ili ne havas.

29 Se ili estus prudentaj, ili tion komprenus;

Ili pripensus, kia estos ilia fino.

30 Kiel povus unu persekuti milon

Kaj du forkurigi dek milojn,

Se ilia Defendanto ilin ne vendus

Kaj la Eternulo ilin ne transdonus?

31 Ilia defendanto ne estas ja kiel nia Defendanto,

Niaj malamikoj mem tion povas juĝi.

32 Ĉar el la vinberbranĉoj de Sodom estas iliaj vinberbranĉoj

Kaj el la kampoj de Gomora;

Iliaj beroj estas beroj venenaj,

Vinberojn maldolĉajn ili havas.

33 Galo de drakoj estas ilia vino,

Kaj pereiga veneno de aspidoj.

34 Ĉu tio ne estas kaŝita ĉe Mi,

Sigelita en Mia trezorejo?

35 Ĉe Mi estas venĝo kaj repago,

Ĝis la tago, kiam ekŝanceliĝos ilia piedo;

Ĉar proksima estas la tago de ilia malfeliĉo,

Kaj rapide venos tio, kio estas destinita por ili.

36 Ĉar la Eternulo juĝos Sian popolon,

Kaj Li kompatos Siajn sklavojn,

Kiam Li vidos, ke malaperis ilia forto,

Ke jam ne ekzistas malliberulo nek liberulo.

37 Kaj Li diros: Kie estas iliaj dioj,

La fortikaĵo, kiun ili fidis;

38 Kiuj manĝis la sebon de iliaj buĉoferoj,

Trinkis la vinon de iliaj verŝoferoj?

Ili leviĝu kaj helpu vin,

Ili estu ŝirmo por vi!

39 Vidu nun, ke estas Mi, Mi sola,

Kaj ne ekzistas dio krom Mi;

Mi mortigas kaj vivigas;

Mi frapas kaj resanigas;

Kaj neniu povas savi el Mia mano.

40 Mi levos al la ĉielo Mian manon,

Kaj Mi diros: Mi vivas eterne.

41 Kiam Mi akrigos Mian brilantan glavon

Kaj Mia mano komencos la juĝadon,

Tiam Mi revenĝos al Miaj malamikoj,

Kaj al Miaj malamantoj Mi repagos.

42 Mi ebriigos Miajn sagojn per sango,

Kaj Mia glavo manĝos karnon,

El la sango de mortigitoj kaj kaptitoj,

El la kapoj de la estroj de la malamikoj.

43 Gloru, ho gentoj, Lian popolon;

Ĉar Li venĝos pro la sango de Siaj sklavoj,

Kaj Li redonos venĝon al Siaj malamikoj

Kaj pekliberigos Sian teron kaj Sian popolon.

44 Kaj Moseo venis kaj eldiris ĉiujn vortojn de ĉi tiu kanto antaŭ la oreloj de la popolo, li kaj Josuo, filo de Nun. 45 Kaj kiam Moseo finis la paroladon de ĉiuj ĉi tiuj vortoj antaŭ la tuta Izrael, 46 tiam li diris al ili: Enmetu en vian koron ĉiujn vortojn, per kiuj mi avertas vin hodiaŭ, kaj transdonu ilin al viaj gefiloj, por ke ili penu plenumi ĉiujn vortojn de ĉi tiu instruo. 47 Ĉar ne malgrava afero ĝi estas por vi; sed ĝi estas via vivo, kaj per ĉi tiu afero vi longe vivos sur la tero, al kiu vi iras trans Jordanon, por ekposedi ĝin.

48 Kaj la Eternulo ekparolis al Moseo en la sama tago, dirante: 49 Supreniru sur ĉi tiun monton Abarim, sur la monton Nebo, kiu estas en la lando Moaba, kontraŭ Jeriĥo; kaj rigardu la landon Kanaanan, kiun Mi donas al la Izraelidoj kiel posedaĵon; 50 kaj mortu sur la monto, sur kiun vi supreniras, kaj alkolektiĝu al via popolo, kiel mortis Aaron, via frato, sur la monto Hor, kaj alkolektiĝis al sia popolo: 51 pro tio, ke vi pekis kontraŭ Mi inter la Izraelidoj ĉe la Akvo de Malpaco en Kadeŝ, en la dezerto Cin; pro tio, ke vi ne aperigis Mian sanktecon inter la Izraelidoj. 52 Ĉar de malproksime vi vidos la landon, sed vi ne eniros tien, en la landon, kiun mi donas al la Izraelidoj.

1 Give ear, ye heavens, and I will speak;

And let the earth hear the words of my mouth.

2 My doctrine shall drop as the rain;

My speech shall distil as the dew,

As the small rain upon the tender grass,

And as the showers upon the herb.

3 For I will proclaim the name of Jehovah:

Ascribe ye greatness unto our God.

4 The Rock, his work is perfect;

For all his ways are justice:

A God of faithfulness and without iniquity,

Just and right is he.

5 They have dealt corruptly with him, they are not his children, it is their blemish;

They are a perverse and crooked generation.

6 Do ye thus requite Jehovah,

O foolish people and unwise?

Is not he thy father that hath bought thee?

He hath made thee, and established thee.

7 Remember the days of old,

Consider the years of many generations:

Ask thy father, and he will show thee;

Thine elders, and they will tell thee.

8 When the Most High gave to the nations their inheritance,

When he separated the children of men,

He set the bounds of the peoples

According to the number of the children of Israel.

9 For Jehovah’s portion is his people;

Jacob is the lot of his inheritance.

10 He found him in a desert land,

And in the waste howling wilderness;

He compassed him about, he cared for him,

He kept him as the apple of his eye.

11 As an eagle that stirreth up her nest,

That fluttereth over her young,

He spread abroad his wings, he took them,

He bare them on his pinions.

12 Jehovah alone did lead him,

And there was no foreign god with him.

13 He made him ride on the high places of the earth,

And he did eat the increase of the field;

And he made him to suck honey out of the rock,

And oil out of the flinty rock;

14 Butter of the herd, and milk of the flock,

With fat of lambs,

And rams of the breed of Bashan, and goats,

With the finest of the wheat;

And of the blood of the grape thou drankest wine.

15 But Jeshurun waxed fat, and kicked:

Thou art waxed fat, thou art grown thick, thou art become sleek;

Then he forsook God who made him,

And lightly esteemed the Rock of his salvation.

16 They moved him to jealousy with strange gods;

With abominations provoked they him to anger.

17 They sacrificed unto demons, which were no God,

To gods that they knew not,

To new gods that came up of late,

Which your fathers dreaded not.

18 Of the Rock that begat thee thou art unmindful,

And hast forgotten God that gave thee birth.

19 And Jehovah saw it, and abhorred them,

Because of the provocation of his sons and his daughters.

20 And he said, I will hide my face from them,

I will see what their end shall be:

For they are a very perverse generation,

Children in whom is no faithfulness.

21 They have moved me to jealousy with that which is not God;

They have provoked me to anger with their vanities:

And I will move them to jealousy with those that are not a people;

I will provoke them to anger with a foolish nation.

22 For a fire is kindled in mine anger,

And burneth unto the lowest Sheol,

And devoureth the earth with its increase,

And setteth on fire the foundations of the mountains.

23 I will heap evils upon them;

I will spend mine arrows upon them:

24 They shall be wasted with hunger, and devoured with burning heat

And bitter destruction;

And the teeth of beasts will I send upon them,

With the poison of crawling things of the dust.

25 Without shall the sword bereave,

And in the chambers terror;

It shall destroy both young man and virgin,

The suckling with the man of gray hairs.

26 I said, I would scatter them afar,

I would make the remembrance of them to cease from among men;

27 Were it not that I feared the provocation of the enemy,

Lest their adversaries should judge amiss,

Lest they should say, Our hand is exalted,

And Jehovah hath not done all this.

28 For they are a nation void of counsel,

And there is no understanding in them.

29 Oh that they were wise, that they understood this,

That they would consider their latter end!

30 How should one chase a thousand,

And two put ten thousand to flight,

Except their Rock had sold them,

And Jehovah had delivered them up?

31 For their rock is not as our Rock,

Even our enemies themselves being judges.

32 For their vine is of the vine of Sodom,

And of the fields of Gomorrah:

Their grapes are grapes of gall,

Their clusters are bitter:

33 Their wine is the poison of serpents,

And the cruel venom of asps.

34 Is not this laid up in store with me,

Sealed up among my treasures?

35 Vengeance is mine, and recompense,

At the time when their foot shall slide:

For the day of their calamity is at hand,

And the things that are to come upon them shall make haste.

36 For Jehovah will judge his people,

And repent himself for his servants;

When he seeth that their power is gone,

And there is none remaining, shut up or left at large.

37 And he will say, Where are their gods,

The rock in which they took refuge;

38 Which did eat the fat of their sacrifices,

And drank the wine of their drink-offering?

Let them rise up and help you,

Let them be your protection.

39 See now that I, even I, am he,

And there is no god with me:

I kill, and I make alive;

I wound, and I heal;

And there is none that can deliver out of my hand.

40 For I lift up my hand to heaven,

And say, As I live for ever,

41 If I whet my glittering sword,

And my hand take hold on judgment;

I will render vengeance to mine adversaries,

And will recompense them that hate me.

42 I will make mine arrows drunk with blood,

And my sword shall devour flesh;

With the blood of the slain and the captives,

From the head of the leaders of the enemy.

43 Rejoice, O ye nations, with his people:

For he will avenge the blood of his servants,

And will render vengeance to his adversaries,

And will make expiation for his land, for his people.

44 And Moses came and spake all the words of this song in the ears of the people, he, and Hoshea the son of Nun. 45 And Moses made an end of speaking all these words to all Israel; 46 and he said unto them, Set your heart unto all the words which I testify unto you this day, which ye shall command your children to observe to do, even all the words of this law. 47 For it is no vain thing for you; because it is your life, and through this thing ye shall prolong your days in the land, whither ye go over the Jordan to possess it.

48 And Jehovah spake unto Moses that selfsame day, saying, 49 Get thee up into this mountain of Abarim, unto mount Nebo, which is in the land of Moab, that is over against Jericho; and behold the land of Canaan, which I give unto the children of Israel for a possession; 50 and die in the mount whither thou goest up, and be gathered unto thy people, as Aaron thy brother died in mount Hor, and was gathered unto his people: 51 because ye trespassed against me in the midst of the children of Israel at the waters of Meribah of Kadesh, in the wilderness of Zin; because ye sanctified me not in the midst of the children of Israel. 52 For thou shalt see the land before thee; but thou shalt not go thither into the land which I give the children of Israel.