غلاطیان 3

ایمان یا اعمال شریعت؟

1 ای غَلاطیان نادان، چه کسی شما را افسون کرده است؟ زیرا در برابر چشمان خود شما عیسی مسیح به‌روشنی چون کسی که بر صلیب شد، ترسیم گردید. 2 فقط می‌خواهم این را بدانم: آیا روح را با انجام اعمال شریعت یافتید یا با ایمان به آنچه شنیدید؟ 3 آیا تا این حد نادانید که با روح آغاز کردید و اکنون می‌خواهید با تلاش انسانی به مقصد برسید؟ 4 آیا همۀ آن چیزها بیهوده بر شما گذشته است؟*3‏:4 یا:‏ «آیا همۀ آن زحمات را بیهوده متحمل شدید؟». مگر اینکه براستی بیهوده بوده باشد! 5 آیا خدا از آن جهت روح را به شما عطا می‌کند و معجزات در میان شما ظاهر می‌سازد که اعمال شریعت را به جا می‌آورید، یا از آن رو که به آنچه شنیدید ایمان دارید؟ 6 چنانکه ابراهیم «به خدا ایمان آورد و این برای او پارسایی شمرده شد.»*پیدایش ۱۵‏:۶.

7 پس می‌بینید کسانی فرزند ابراهیم‌اند که به ایمان تکیه دارند. 8 و کتاب چون پیشتر دید که خدا غیریهودیان را بر پایۀ ایمان پارسا خواهد شمرد، از این رو، پیشاپیش به ابراهیم بشارت داد که «همۀ قومها به واسطۀ تو برکت خواهند یافت.»*پیدایش ۱۲‏:۳؛ ۱۸‏:۱۸؛ ۲۲‏:۱۸.9 پس آنها که به ایمان اتکا دارند، با ابراهیمِ ایماندار برکت می‌یابند.

10 زیرا آنان که بر انجام اعمال شریعت تکیه دارند، همگی زیر لعنت‌اند، چرا که نوشته شده است: «ملعون باد هر که در به جا آوردن تمام آنچه در کتاب شریعت نوشته شده ثابت نماند.»*تثنیه ۲۷‏:۲۶.11 واضح است که هیچ‌کس به واسطۀ شریعت نزد خدا پارسا شمرده نمی‌شود، زیرا «پارسا به ایمان زیست خواهد کرد.»*3‏:11 یا:‏ «آن که به ایمانْ پارساست، زیست خواهد کرد»؛ حَبَقوق ۲‏:۴.12 امّا شریعت بر ایمان متکی نیست، بلکه «کسی که اینها را به عمل آوَرَد، به واسطۀ آنها حیات خواهد داشت.»*لاویان ۱۸‏:۵.13 مسیح به جای ما لعن شد و این‌گونه ما را از لعنت شریعت بازخرید کرد،*3‏:13 یا:‏ «و این‌گونه بهای آزادی ما را از لعنت شریعت پرداخت». زیرا نوشته شده که «هر که به دار آویخته شود ملعون است.»*تثنیه ۲۱‏:۲۳.14 او چنین کرد تا برکت ابراهیم در مسیحْ عیسی نصیب غیریهودیان گردد، و تا ما آن روح را که وعده داده شده بود، از راه ایمان دریافت کنیم.

شریعت و وعدۀ خدا

15 ای برادران، بگذارید از زندگی روزمره مثالی بیاورم. هیچ‌کس نمی‌تواند حتی عهدی*3‏:15 یا "وصیتی". بشری را که رسمیت یافته باشد، لغو کند یا چیزی بدان بیفزاید. 16 حال، وعده‌ها به ابراهیم و به نسل او داده شد. نمی‌گوید «و به نسلها،» چنانکه گویی دربارۀ بسیاری باشد، بلکه می‌گوید «به نسل تو،»*پیدایش ۱۲‏:۷؛ ۱۳‏:۱۵؛ ۲۴‏:۷. که مقصود یک تن یعنی مسیح است. 17 سخن من این است: شریعتی که چهارصد و سی سال بعد آمد، عهدی را که خدا پیشتر بسته بود لغو نمی‌کرد، به گونه‌ای که وعده باطل گردد. 18 زیرا اگر میراث بر شریعت استوار باشد، دیگر بر وعده استوار نیست؛ امّا خدا آن را از راه وعده به ابراهیم عطا فرمود.

19 پس مقصود از شریعت چه بود؟ شریعت به سبب نافرمانیها افزوده شد، آن هم تنها تا زمانی که آن ’نسل‘ که وعده به او اشاره داشت، بیاید. شریعت به وسیلۀ فرشتگان و به دست واسطه‌ای مقرر گردید. 20 امّا هیچ واسطه‌ای تنها نمایندۀ یک طرف نیست، حال آنکه خدا یکی است.

21 پس آیا شریعت برخلاف وعده‌های خداست؟ به هیچ روی! زیرا اگر شریعتی داده شده بود که می‌توانست حیات ببخشد، در آن صورت به‌یقین پارسایی نیز از راه شریعت فراهم می‌آمد. 22 امّا کتاب اعلام داشت که همه در بند گناه اسیرند، تا آنچه وعده داده شده بود بر پایۀ ایمان به عیسی مسیح به ایمانداران عطا شود.

23 ما پیش از آمدن ایمان، تحت مراقبت شریعت به سر می‌بردیم و تا ظهور ایمان در بند نگاه داشته می‌شدیم. 24 پس شریعت مربی ما شد تا زمانی که مسیح بیاید و به وسیلۀ ایمان پارسا شمرده شویم. 25 امّا اکنون که ایمان آمده، دیگر زیر دستِ آن مربی نیستیم.

فرزندان خدا

26 زیرا در مسیحْ عیسی، شما همه به واسطۀ ایمان، پسران خدایید. 27 چرا که همگی شما که در مسیح تعمید یافتید، مسیح را در بر کردید. 28 دیگر نه یهودی معنی دارد نه یونانی، نه غلام نه آزاد، نه مرد نه زن، زیرا شما همگی در مسیحْ عیسی یکی هستید. 29 و حال اگر شما از آنِ مسیح هستید، پس نسل ابراهیم‌اید و بنا بر وعده، وارثان نیز هستید.