غلاطیان 4

4 امّا چون زمان مقرر به کمال فرا رسید، خدا پسر خود را فرستاد که از زنی زاده شد و زیر شریعت به دنیا آمد، 5 تا آنان را که زیر شریعت بودند بازخرید*4‏:5 یا "فدیه". کند، و بدین‌گونه ما مقام پسرخواندگی را به دست آوریم. 6 پس چون پسرانید، خدا روح پسر خود را در دلهای ما فرستاده است که ندا در می‌دهد «اَبّا!*4‏:6 "اَبّا" در زبان آرامی به معنی "بابا" است. پدر!» 7 بدین‌سان، دیگر غلام نیستی، بلکه پسری؛ و چون پسری، خدا تو را وارث نیز گردانیده است.