رومیان 1

1 از پولس، خادم*1‏:1 یا "غلام". مسیحْ عیسی،

که به رسالت فرا خوانده شده و به انجیلِ خدا وقف گردیده است؛ 2 همان انجیل که خدا از پیش، به واسطۀ پیامبران خود، وعده‌اش را در کتب مقدّس داده بود، 3 و دربارۀ پسر اوست، که چون انسانی خاکی*1‏:3 یا: "در عرصۀ جسم"، و یا "به لحاظ نَسَب جسمانی". از صُلب داوود به دنیا آمد، 4 و با رستاخیز از میان مردگان، به سبب*1‏:4 یا: "در عرصۀ"، و یا "به حسب". روحِ قدّوسیت، به مقام پسر قدرتمند خدا منصوب شد،*1‏:4 یا: «(با قدرت) به عنوان پسر (قدرتمند) خدا تعیین (و یا اعلان) شد». یعنی خداوند ما عیسی مسیح. 5 ما به واسطۀ وی و به‌خاطر نام او فیض و رسالت یافتیم تا از میان همۀ غیریهودیان، مردمان را به اطاعتی که در ایمان است، فرا خوانیم. 6 و این شما را نیز در بر می‌گیرد، که فرا خوانده شده‌اید تا از آنِ عیسی مسیح باشید؛

7 به همۀ آنان که در روم، محبوب خدایند و فرا خوانده شده‌اند تا از مقدسین*1‏:7 منظور قومِ مقدّسِ خدا یعنی مؤمنان به عیسی مسیح است؛ همچنین در بقیۀ عهدجدید. باشند:

فیض و سلامتی از جانب خدا، پدر ما، و خداوندْ عیسی مسیح، بر شما باد.

اشتیاق پولس به دیدار از روم

8 پیش از هر چیز، خدای خود را به واسطۀ عیسی مسیح، به‌خاطر همۀ شما شکر می‌گزارم زیرا آوازۀ ایمان شما در همۀ عالم پیچیده است. 9 خدایی که او را با تمام قلبم در کار انجیل پسرش خدمت می‌کنم، بر من شاهد است که چگونه پیوسته در دعاهایم شما را در همۀ اوقات یاد می‌کنم 10 و استدعا می‌نمایم که اگر خدا بخواهد سرانجام به نحوی به دیدار شما نایل شوم. 11 زیرا مشتاق دیدارتان هستم تا عطایی روحانی به شما برسانم که موجب استواری‌تان گردد؛ 12 یعنی تا من و شما هر دو از ایمان یکدیگر دلگرم شویم. 13 ای برادران، نمی‌خواهم بی‌خبر باشید که بارها قصد آن داشته‌ام که نزدتان بیایم، امّا هر بار مانعی پیش آمده است. بر آنم که در میان شما نیز محصولی برداشت کنم، همان‌گونه که در میان دیگر غیریهودیان کرده‌ام.

14 من خود را چه به یونانیان*1‏:14 مقصود از یونانیان، اقوام غیریهود است. و چه به بَربَرها،*1‏:14 "بَربَرها" به مردمان غیریونانی اشاره دارد که زبان یونانی را نمی‌دانستند. چه به حکیمان و چه به جاهلان مدیون می‌دانم. 15 از این رو، اشتیاق بسیار دارم که شما را نیز که در روم به سر می‌برید، بشارت دهم.

16 زیرا از انجیل سرافکنده نیستم، چرا که قدرت خداست برای نجات هر کس که ایمان آوَرَد، نخست یهود و سپس یونانی. 17 زیرا در انجیل، آن پارسایی که از خداست*1‏:17 یا: "امانت خدا"، یا "عمل پارساشمارندۀ خدا". به ظهور می‌رسد، که از آغاز تا به انجام بر پایۀ ایمان است.*1‏:17 در اصل یونانی: "از ایمان تا ایمان"، که آن را می‌توان چنین نیز ترجمه کرد: «برخاسته از امانت و معطوف به ایمان». چنانکه نوشته شده است: «پارسا به ایمان زیست خواهد کرد.»*1‏:17 یا: «آن که به ایمانْ پارساست، زیست خواهد کرد».*حَبَقوق ۲‏:۴.

غضب خدا بر بشر گناهکار

18 زیرا غضب خدا از آسمان به ظهور می‌رسد بر هر گونه بی‌دینی و شرارت انسانهایی که با شرارت خود حقیقت را سرکوب می‌کنند. 19 زیرا آنچه از خدا می‌توان شناخت بر آنان آشکار است، چون خدا آن را بر ایشان آشکار ساخته است. 20 زیرا از آغاز آفرینش جهان، صفات نادیدنیِ خدا، یعنی قدرتِ سرمدی و الوهیت او را می‌توان با ادراک از امور جهانِ مخلوق، به‌روشنی دید. پس آنان را هیچ عذری نیست.

21 زیرا هرچند خدا را شناختند، امّا او را چون خدا حرمت نداشتند و سپاس نگفتند، بلکه در اندیشۀ خود به بطالت گرفتار آمدند و دلهای بی‌فهمِ ایشان را تاریکی فرا گرفت. 22 اگرچه ادعای حکمت می‌کردند، امّا احمق گردیدند 23 و جلال خدای غیرفانی را با تمثالهایی شبیه انسان فانی و پرندگان و حیوانات و خزندگان معاوضه کردند.

24 پس خدا نیز ایشان را در شهوات دلشان به ناپاکی واگذاشت، تا در میان خودْ بدنهای خویش را بی‌حرمت سازند. 25 آنان حقیقتِ خدا را با دروغ معاوضه کردند و مخلوق را به جای خالق پرستش و خدمت نمودند، خالقی که تا ابد او را سپاس باد. آمین.

26 پس خدا نیز ایشان را در شهواتی شرم‌آور به حال خود واگذاشت. حتی زنانشان، روابط طبیعی را با روابط غیرطبیعی معاوضه کردند. 27 به همین‌سان، مردان نیز از روابط طبیعی با زنان دست کشیده، در آتش شهوت نسبت به یکدیگر سوختند. مرد با مرد مرتکب اعمال شرم‌آور شده، مکافاتِ درخورِ انحرافشان را در خود یافتند.

28 و همان‌گونه که برای آنان شناخت خدا ارزشی نداشت، خدا نیز آنان را به ذهنی فرومایه واگذاشت تا مرتکب اعمال ناشایست شوند. 29 ایشان از هر گونه نادرستی، شرارت، طمع و خباثت آکنده‌اند. مملو از حسد، قتل، جدال، فریب و بدخواهی‌اند. شایعه‌ساز، 30 تهمت‌زن، متنفر از خدا، گستاخ، متکبر و خودستایند. برای انجام اعمال شریرانه، راههایی نو ابداع می‌کنند. نافرمان به والدین، 31 بی‌فهم، بی‌وفا، بی‌عاطفه و بی‌رحمند. 32 هرچند از حکم عادلانۀ خدا آگاهند که مکافات مرتکبانِ چنین اعمالی مرگ است، نه تنها خودْ آنها را انجام می‌دهند، بلکه کسانی را نیز که مرتکب آنها می‌شوند، تأیید می‌کنند.