1 Maður nokkur hét Lasarus og bjó í Betaníu ásamt systrum sínum, Maríu og Mörtu. 2 María var sú sem eitt sinn hellti dýrri ilmolíu yfir fætur Jesú og þurrkaði þá með hári sínu. 3 Systurnar Marta og María sendu nú svohljóðandi boð til Jesú: „Herra, sá sem þú elskar, Lasarus, er hættulega veikur."

4 Þegar Jesús fékk skilaboðin, sagði hann: „Þessi veikindi munu ekki enda með dauða, heldur er þeim ætlað að verða Guði til dýrðar og vegsama mig, son Guðs."

5 Jesú þótti mjög vænt um Mörtu, Maríu og Lasarus, 6 en dvaldist þó enn í tvo daga þar sem hann var og sýndi ekki á sér fararsnið. 7 Loks, að þeim tíma liðnum, sagði hann við lærisveina sína: „Við skulum fara til Júdeu."

8 „Já, en meistari!" sögðu lærisveinarnir, „það eru aðeins nokkrir dagar síðan leiðtogarnir í Júdeu reyndu að drepa þig. Ætlarðu að fara þangað aftur?"

9 „Það er bjart tólf stundir á dag," svaraði Jesús, „og þá getur maður gengið um öruggur án þess að hrasa, 10 en á nóttunni er manni hætt við að hrasa vegna myrkursins." 11 Síðan bætti hann við og sagði: „Lasarus, vinur okkar, er sofnaður, en nú ætla ég að fara og vekja hann!"

12,13 Lærisveinarnir héldu þá að Lasarus hefði fengið góðan nætursvefn og sögðu: „Það er gott að heyra, þá hlýtur honum að vera farið að batna!" Jesús átti hins vegar við að Lasarus væri dáinn.

14 Jesús sagði því við þá berum orðum: „Lasarus er dáinn, 15 en það gleður mig ykkar vegna, því að þetta mun styrkja ykkur í trúnni. Komið, við skulum fara til hans."

16 Tómas, sem kallaður var „tvíburinn", sagði þá við hina lærisveinana: „Við skulum fara líka og deyja með honum."

17 Þegar þeir komu til Betaníu var þeim sagt að Lasarus væri þegar búinn að liggja fjóra daga í gröfinni. 18 Betanía var aðeins um þrjá kílómetra frá Jerúsalem. 19 Margir leiðtogar Gyðinga voru komnir til að láta samúð sína í ljós og hugga Mörtu og Maríu. 20 Þegar Mörtu var sagt að Jesús væri að koma fór hún út til móts við hann, en María var kyrr heima.

21 Marta sagði við Jesú: „Herra, ef þú hefðir komið fyrr væri bróðir minn ekki dáinn. 22 Ég veit að Guð veitir þér allt sem þú biður hann um."

23 Þá sagði Jesús: „Bróðir þinn mun rísa upp."

24 „Já, það mun hann gera eins og allir aðrir á degi upprisunnar," sagði Marta.

25 „Ég er sá sem reisi hina dauðu og gef þeim líf," sagði Jesús. „Hver sem trúir á mig mun lifa þótt hann deyi. 26 Og sá sem eignast lífið í trúnni á mig, mun aldrei að eilífu deyja. Marta, trúir þú þessu?"

27 „Já, herra," svaraði hún, „ég trúi að þú sért Kristur, sonur Guðs, sem koma átti í heiminn."

28 Þegar hún hafði sagt þetta, fór hún og kallaði á systur sína og sagði við hana einslega: „Meistarinn er hér og vill finna þig." 29 Þegar María heyrði þetta fór hún þegar í stað út til hans.

30 Jesús hafði staldrað við utan við bæinn, þar sem hann hitti Mörtu fyrst. 31 Þegar mennirnir, sem voru í húsinu að reyna að hugga Maríu, sáu hana fara út í flýti, álitu þeir að hún væri að fara út að gröf Lasarusar til að gráta þar, svo að þeir fóru á eftir henni.

32 Þegar María kom þangað sem Jesús var, kraup hún við fætur hans og sagði: „Herra, ef þú hefðir verið hér væri bróðir minn enn á lífi."

33 Þegar Jesús sá hana gráta ásamt mönnunum, varð hann gramur, byrsti sig og spurði: 34 „Hvar er hann grafinn?"

„Komdu, við skulum sýna þér það," svöruðu þeir. 35 Þá táraðist Jesús.

36 „Þeir voru mjög nánir vinir," sögðu Gyðingarnir. „Sjáið bara hve honum hefur þótt vænt um hann."

37,38 Aðrir sögðu: „Þessi maður læknaði blindan mann – af hverju kom hann þá ekki í veg fyrir að Lasarus dæi?" Þegar Jesús heyrði þetta varð hann aftur gramur. Þau gengu að gröfinni, en hún var hellir og hafði stórum steini verið velt fyrir dyrnar.

39 „Veltið steininum frá," sagði Jesús. „Já, en það er komin nálykt af honum," sagði Marta, systir hins látna. „Hann hefur legið hér í fjóra daga!"

40 „Sagði ég þér ekki: „Ef þú trúir, muntu sjá dýrð Guðs?" " spurði Jesús.

41 Síðan var steininum velt frá. Jesús leit upp til himins og sagði: „Faðir, ég þakka þér að þú hefur heyrt bæn mína. 42 Auðvitað veit ég að þú bænheyrir mig í hverju sem er, en ég sagði þetta til þess að fólkið, sem hér stendur, trúi að þú hafir sent mig." 43 Síðan kallaði hann: „Lasarus, komdu út!"

44 Og Lasarus kom! Hann var vafinn líkblæjum og höfuð hans hulið með klút. „Takið af honum líkblæjurnar og látið hann fara." sagði Jesús.

45 Margir Gyðinganna, sem þarna voru með Maríu, tóku nú loks trú á Jesú, 46 en aðrir fóru til faríseanna til að skýra þeim frá þessu.

47 Æðstu prestarnir og farísearnir skutu þá á ráðstefnu til að ræða málin.

„Hvað eigum við að gera?" spurðu þeir. „Þessi maður gerir sannarlega kraftaverk. 48 Ef við látum hann eiga sig, mun öll þjóðin elta hann. Og þá mun rómverski herinn koma, drepa okkur og kollvarpa heimastjórn okkar Gyðinganna."

49 Þá sagði Kaífas, en hann var æðsti prestur þetta árið: „Eruð þið alveg skilningslausir? 50 Það er betra að einn maður deyi fyrir fólkið, en að öll þjóðin farist."

51 Spádómsorð þessi, að Jesús ætti að deyja fyrir allt fólkið, flutti Kaífas meðan hann var í stöðu æðsta prestsins. Þessi orð komu ekki frá honum sjálfum, heldur voru þau blásin honum í brjóst. 52 Þetta var spádómur um að Jesús mundi ekki einungis deyja fyrir þjóðina, heldur og fyrir öll börn Guðs sem dreifð eru um jörðina. 53 Frá þessari stundu, unnu leiðtogar Gyðinga markvisst að því að lífláta Jesú.

54 Eftir þetta starfaði Jesús því ekki opinberlega meðal fólksins, heldur fór frá Jerúsalem til bæjarins Efraím við eyðimörkina og þar dvaldist hann með lærisveinum sínum. 55 Páskarnir, mesta hátíð Gyðinga, voru á næsta leiti. Margt sveitafólk kom til Jerúsalem nokkrum dögum fyrir hátíðina til að hreinsa sig, samkvæmt siðum þeirra, áður en sjálf hátíðin hæfist. 56 Fólk þetta langaði að sjá Jesú og mikið var skrafað í musterinu. „Skyldi hann koma á páskahátíðina?" spurðu menn hver annan. 57 Farísearnir og æðstu prestarnir höfðu tilkynnt opinberlega að hver sem sæi Jesú, yrði strax að láta þá vita, svo að þeir gætu handtekið hann.