25 און זע, עס איז געווען א מענטש אין ירושלים, וועלכער האט געהייסן שמעון, און דער דאזיקער איז געווען אן איש צדיק און א ג-טספארכטיקער מענטש, און האט געהאפט אויף דער נחמה פון ישראל; און דער רוח הקודש האט גערוט אויף אים. 26 און עס איז אים אנטפלעקט געווארן דורך דעם רוח הקודש, אז ער וועט נישט זען דעם טויט איידער ער וועט זען דעם משיח פון דעם האר ה׳. 27 און ער איז געקומען דורך דעם גייסט אין בית המקדש אריין! און בשעת די עלטערן האבן אריינגעברענגט דאס קינד יהושע/ישוע, כדי צו טאן מיט אים לויט דעם מנהג פון דער תורה, 28 האט ער (שמעון) עס גענומען אויף זיינע ארעמס און געלויבט ה׳ און געזאגט:
29 איצט, אָ, האר, לאזטו דיין קנעכט גיין,
לויט דיין ווארט, בשלום,
30 ווייל געזען האבן מיינע אויגן דיין רעטונג,
31 וואס דו האסט צוגעגרייט פאר אלע פעלקער,
32 א ליכט צו דער באלויכטונג פון די אומות (העולם)
און א הערלעכקייט פאר דיין פאלק ישראל.
(ישעיהו מב, ו.)
/images/a/a0208299-6f37-40a0-66e1-2576b9435f00)
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)