1 Kad o Isus hem lesere učenici ale paše uzali diz Jerusalim hem resle uzalo gava Vitfaga hem Vitanija ki e Maslinakiri gora, bičhalđa anglal duje učenikonen, 2 vaćerindoj lenđe: "Džan ko adava gav savoi angla tumende. I so ka đerdinen, ka arakhen phandle terne here upro saveste pana nijekh manuš na beštino. Phraven le hem anen le akari. 3 Te neko pučlja tumen: ‘Sose ćerena adava?’, phenen lese: ‘E Gospodese valjani, ali sigate ka irini le palal.’"

4 I on džele hem arakhle e terne here phandle ko udar, avri ko drom, i phravde le.

5 A nesave manuša kola terdine adari pučle len: "Sose phravena e terne here?"

6 On phende lenđe ađahar sar so o Isus sikavđa len, i o manuša mukle len. 7 I ande e terne here anglo Isus. Čhivde pumare fostanja upro her, i o Isus beštino upro leste.

8 But manuša buljarena ine pumare fostanja upro drom anglo leste, a nesave manuša buljarena ine o granke save čhinde ko polje. 9 O manuša kola džele anglo leste hem palo leste vičinena ine:

"‘Hosana!

Blagoslovimei okova kova avela ano anav e Gospodesoro!’

10 Blagoslovimei o carstvo amare pradadesoro e Davidesoro, savo avela!

‘Hosana e Devlese ko učipe!’"

11 I o Isus đerdinđa ano Jerusalim, i dželo ko Hram hem dikhlja okolo sa. Ali, adalese so već lelja te perel i rat, lelja te džal ple dešu duje apostolencar ki Vitanija.