3 I sar o Isus bešela ine ki e Maslinakiri gora, o učenici ale korkore đi leste hem pučle le: "Vaćer amenđe, kad adava ka ovel hem savo ka ovel o znako zako to aviba hem zako kraj e svetosoro?"
4 O Isus phenđa lenđe: "Dikhen te na oven hovavde nekastar. 5 Adalese so but džene ka aven ano mlo anav vaćerindoj: ‘Me injum o Hrist’ hem buten ka hovaven. 6 A kad ka šunen zako mariba hem da vaćeri pe e maribnastar, ma te daran. Adalese so adava valjani te ovel, ali adava pana nane kraj. 7 Adalese so ka uštel jekh nacija upri aver nacija hem jekh carstvo upro aver carstvo. Ko but thana ka ovel bokhalipe hem zemljotresija. 8 Ali sai adava samo o anglunipe e bijandipnasere mukengoro.
9 Tegani o manuša ka den tumen te oven mučime hem ka mudaren tumen. Sa o nacije ka mrzinen tumen zbog mande. 10 Tegani but džene ka otperen oti vera, jekh avere ka izdajinen hem ka mrzinen. 11 Ka ikljon but hovavne proroci hem buten ka hovaven. 12 Adalese so ka ovel baro bezakonje, butengoro mangipe ka šudrol. 14 A akava Šukar lafi e nebosere carstvostar ka vaćeri pe ki sa i phuv sar svedočanstvo sa e nacijenđe, i tegani ka avel o kraj.
29 A odmah palo nevolje adale divengere,
‘O kham ka kaljol
hem o masek naka sijajini,
o čerenja ka peren taro nebo
hem o zoralipa e nebosere ka oven potresime.’
30 Tegani ko nebo ka mothoj pe o znako e Manušesere Čhavesoro. Tegani sa o plemija ki phuv zorale ka roven hem ka dikhen e Čhave e manušesere, sar avela upro oblaci e nebosere ano zoralipe hem ani bari slava. 31 Hem ka bičhali ple anđelen e trubaja savi glasno hem on ka čeden lesere birimen taro sa o štar strane e phuvjakere, taro jekh krajo e nebosoro đi ko aver."
O Isus vaćeri e učenikonenđe te pratinen o znakija savendar vaćerđa lenđe
(Mk 13,28; Lk 21,29–30)
36 "A niko na džanel adava dive hem adava sati kad adava ka ovel. Na džanen ni o anđelja ko nebo ni o Čhavo. Džanel samo o Dad.
44 Adalese hem tumen oven spremna, adalese so o Čhavo e manušesoro ka avel tegani kad na nadinena tumen!"
Kad ka avel, o Isus ka nagradini e vernonen, a ka kaznini e bišukare slugen
(Lk 12,41–48)